Over hoe je oogst wat je zaait

Onze verwarmingsketel/boiler staat in een berghok. Vorige week merkte ik plots dat er een foutmelding op kwam. Toch maar even bellen naar de installateur. Hij wist me al gauw te vertellen dat  de ketel even moest ontlucht worden, en dat de foutmelding daarna weer weg ging zijn. Nog een korte mededeling hoe ik dat moest aanpakken om meer water in de ketel te pompen en ik kon aan de slag. Vijf minuutjes werk, no worries…

Maar…

Onze wijnkast, die net naast de verwarmingsketel staat, stond lelijk in de weg van de kraantjes die ik moest bedienen. Ik bekeek de situatie eventjes, deed een snelle interne analyse, en besloot om de kast te verschuiven, ver genoeg zodat ik bij de kraantjes kon. Ik deed de kastdeuren netjes dicht, sloot de kast, en begon de kast in mijn richting te trekken.
De “tricky part” was het gedeelte waarbij ik de kast een achttal centimeter moest laten zakken, omdat de kast, net als de verwarmingsketel trouwens, op een klein verhoogje stond. No problemo, dacht ik, ik zorg gewoon dat ik tegelijk eerst de twee voorste kastpoten van het verhoogje laat zakken, en daarna schuif ik het gewoon weer verder in mijn richting. I’m so smart…

Zo gezegd, zo gedaan. Ik trek aan het kastje tot de kastpoten net op het randje staan, en schuif het dan net iets verder, zodat de poten stillekes naar beneden zakken tot op de vloer. Dan hoor ik plots alle flessen – die ik, uit pure gemakzucht niet uit de kast had gehaald op voorhand – binnen in de kast schuiven, en schuiven, zie ik de kastdeuren – die ik echt wel goed had dichtgemaakt – zonder de minste moeite opengaan, en hoor én zie ik tot mijn ontsteltenis ongeveer dertig flessen lekkere champagne en rode wijn pardoes de grond ingaan.

KLINGEL KLANGEL GODVERKLENGEL!
NEEEEEEEEEN!

Plots bevind ik mij midden in de Rode Zee! Mijn broek is tot bijna aan mijn knieën kliedernat en plakt tegen mijn schenen aan. De indringende geur van champers en rode wijn walmt omhoog en penetreert mijn neus. En ik? Ik sta verstomd naar beneden te kijken en overschouw de schade. GODVERDOEME TOCH E GIJ KIEKEN, GIJ DOM KONIJN, GIJ… GIJ.. GIJ GRRRRRRRRRRRR.

Think, Edje, Think
Kalm, Edje, Kalm

Hier en daar ontwaar ik nog een fles die niet in duizend brokskes is gevallen. Ik raap ze op en bedenk snel een rampenplan, onderwijl nog steeds onverwijld vloekend om mijn eigen luiheid. Ik haal een emmer, vuilblik en stoffer, en begin eerst het glas op te vegen. Daarna komt mijn Vileda Ultramax Mop op de proppen om de wijn weg te werken.

Wat een werk! Maar ja, volledig mijn eigen schuld, dus ik probeer niet te veel te zeuren… Ik mop en mop en mopper nog wat meer, tot ik stilaan weer de vloer zie na de zondvloed. Het einde is in zicht… Mijn lesje is geleerd… Zeker twintig minuten heb ik staan moppen.

En dan besloot de Überwereld om mijn neus nog eens goed in mijn luiheid te wrijven.
Ed: MEET KARMA!
Ik duw mijn fancy Vileda mop in mijn fancy Vileda emmer, met uitwringstuk (of course, ik ben een beetje lui, remember?) en duw blijkbaar danig hard dat mijn hele emmer wijn radicaal kantelt en ik in no time opnieuw in de Rode Zee lijk te staan… Ik kon gewoon helemaal herbeginnen!

Gejankt heb ik. Gejankt. Ik geef het eerlijk toe. Ik heb er naar staan kijken en ben beginnen janken. Om kort daarna te beginnen gieren. Van klare miserie wel te verstaan.

Karma. Pfoeh…

(R)ed x

Fidel

Een tijdje geleden mochten Mrs Ed en ikzelf bij een collega van mij langs om hout te gaan halen voor onzen houtkachel. Zij heeft namelijk een half bos naast haar huis, dus was het geen probleem om wat sprokkelhout te verzamelen om dan in ons kachelke te draaien. Naast haar echtgenoot, heeft ze er ook nog een koe rondlopen. Ik bedoel, niet echt een koe hoor, maar wel een hond die bijna zo groot is als een koe, Fidel, de reusachtige Deense dog.

Daar aangekomen begonnen de Mrs en ikzelf in het bosje rond te zoeken naar hout dat op de grond lag. Fidel was vanaf minuut één niet meer bij Mrs Ed weg te slaan. Hij vond haar blijkbaar superleuk en volgde haar dan ook op de voet. Op een gegeven moment hurkt Mrs Ed voorover om een blok hout op te rapen, en dan gebeurde het… Fidel (niet castro dat zal snel duidelijk worden) sprong bovenop mijn Mrs, die op dat ogenblik helemaal voorover gehurkt zat! Nu moet je wel goed begrijpen dat mijn Mrs misschien 52 kilo weegt met haar haar nat, en dat den Fidel er minstens 80 weegt, zonder zijn kort haar nat… Ik zie mijn Mrs voorover vallen, op haar knieën, en den duidelijk niet gecastreerde Fidel boven op haar!

Mrs Ed was blijkbaar den Fidel zijn type vrouwtje, want hij begon mijn madam echt gewoon te bestijgen. Mijn Mrs begon te roepen, maar was geen match voor de 80 kilo zware spierbundel, die haar in een stevige houdgreep vast had en intussen duidelijk een beetje bronstig aan het worden was.

“EEEEEELLLLLPPPP”, riep mijn Mrs. Ik lag inmiddels plat van het lachen, het beeld was hilarisch, de mijne daar aan het panikeren en skruwelen met dat zware beest bovenop haar… Niettemin haastte ik me naar haar toe, en probeerde uit alle macht om Fidel van haar rug af te krijgen.

Tevergeefs. Dat beest hing op haar alsof zijn leven er vanaf hing, en ging er duidelijk een zware strijd van maken om zijn “werk” te kunnen afmaken op de rug mijn vrouwke, die dus werkelijk geen kant op kon. Het feit dat ik serieus de slappe lach had, hielp natuurlijk voor geen meter. Ik kreeg dat beest er met geen stokken vanaf!

Inmiddels was het vrouwke van Fidel ook op al de commotie afgekomen, maar ook zij kon de koe niet van mijn madam haar rug krijgen… Snel riep zij er haar man bij, die binnen in huis bezig was. Hij kwam te lope aangesneld, en samen met mij werd Fidel, il non-castrato, van mijn madam haar rug geplukt.

Arme Mrs Ed, zowaar gevioleerd door een great danish…
Ze kon er precies toch minder mee lachen dan ikzelf

ed x

de gazetten

‘t Is toch wel wat te zeggen hoor als je vandaag de dag de gazet openslaat. Allez, openslaan is eigenlijk in mijn geval niet eens meer aan de orde, want ik lees mijn gazet op het internet, niet in techt.

Maar ‘t is wel waar hé, je wordt toch echt niet vrolijk als je de gazet leest. Ge kunt het zo ziek en fucked up niet bedenken, of er is ergens wel een verdwaalde gek die het heeft gedaan. Zo negatief en triest niet verbeelden, of het is wel echt gebeurd, hier, of ergens anders in de wereld…

Vandaar dat ik de gazetten nu regelmatig uitpluis op zoek naar wat positieve berichten, tekstjes met iet of wat een aaibaarheidsfactor hoger dan die van Piet Huysentruyt of toch tenminste naar berichten met een heel hoge intellectuele waarde. Ik ben wel maar eergisteren begonnen, dus ge moet nog niet te zot veel verwachten é daarvan… (It will get better…)

Kato lanceert nieuwe single ‘Break Out’

Woohoow! Dat is nu es het beste nieuws dat ik in weken heb mogen vernemen! Nu ga ik op het werk niet langer om de 3 uur aan mijn oren geteisterd worden door die onnozele flamingo die ze op die stomme radiozender van op mijn werk spelen – MNM, need I say more…

Denen vieren 40ste troonjubileum van koningin Margrethe II

Ik ken die Margrethe van haar noch pluimen en ze interesseert mij ook geen ene reet, maar ‘t was tenminste geen negatief bericht, dus ‘t is welgekomen…

Vlaamse ‘Oh Oh Cherso’ vanaf 27 februari op 2BE

neeneen, delete da maar rap weer… ‘t Was een misse…

Hazel (27) heeft twee vagina’s: “Ik ben ook twee keer ontmaagd”

In de categorie “intellectueel interessant” vond ik dat deze niet mocht ontbreken. Hazelnoot, een meisje van 27, blijkt namelijk niet 1 maar 2 poesiekatten te hebben! Lijkt me leuk, hoor ik jullie al denken (vooral het mannenvolk), maar neen! Niets is minder waar. Da kind heeft dus ook 2x pre-menstrueel gedoe per maand en dus echt ook effectief 2x per maand de regels é.

Sorry hoor, maar dat is er dus over é. Als lesbienne moet je al 2 maandstonden per maand doorworstelen, maar 3 da’s toch van het goeie teveel voor bibi. ‘t Kind verklaart trouwens zelf dat als ze ooit zwanger zou worden langs het ene gat, dat ze zal moeten opletten dat ze dan ook niet bezwangerd wordt in haar ander gat. Allez, dat laat toch niets meer aan de verbeelding over é…

Neeneen, maximaal 1 vajayjay dus voor ondergetekende…

ed x

B&H

Naast het maken en onderhouden van websites, doe ik ook al een tijdje computerherstellingen aan huis voor mijn bijberoep. Ik maak daar niet super veel reclame mee of zo, maar met wat mond-aan-mondreclame moet ik toch regelmatig her en der es langsgaan voor nen kapotten computer. En via via was ik nu ook weer in contact gekomen met iemand bij wie de pc was vastgelopen en die er geen weg meer mee kon. De broer van een vriendin van Mrs Ed, was hij.

Gisterochtend om 10 uur had ik afgesproken. Ik bel aan, en een verfomfaaide heer met een vuile baard van zeker 5 dagen ver opent de deur.

“Ah, ‘t is voor den computer zeker dajje komt? Kom mo binnen.”
Dus ik daar bij die vent binnen, in een klein, donker, rokerig huisje, met de gordijnen nog haast allemaal dicht. De pc stond in een ietwat beter verlichte nis in de living. “Kijk mo ne keer wat der an zou schelen, want ik weet et niet”, zei hij met een doorrookte rochelstem.

Ik zette mij neer aan zijn bureaustoel en schoof mijn stoel richting bureau. Ik keek naar zijn laptop, en bedacht al direct dat ik later goed mijn handen ging moeten wassen. Het scherm van zijn laptop werd wellicht nog nooit es afgefrot, en tussen de vuile toetsen zag ik overal tabakrestjes en as en nog substanties waar ik liever niet meer aan herinnerd word.
Jakkes, dacht ik, en probeerde niet te denken aan al de bacterietjes die er ongetwijfeld aan hingen. Ik drukte op de aan/uit knop van de laptop om ‘m te starten, en keek intussen wat rondom mij.

Dan viel mijn oog op zijn asbak. “Vlaams Blok” zag ik op de zijkant van de asbak staan. Ik voelde dat mijn wenkbrauwen in de lucht gingen. Ik keek nog wat verder rond, en zag plots een krantenartikel aan de muur hangen. Een beetje vergeeld, dat wel, maar de titel van het artikel sprak boekdelen: “Bijeenkomst Blood and Honour in Eernegem”. Jah… ik vermoed dat mijn wenkbrauwen het toen alweer deden, hoewel ik stilaan begon te denken: hou je gezicht maar gestreken Ed…

Intussen was de laptop helemaal opgestart, en staarde ik recht naar een bureaubladachtergrond met een duidelijk zelfgemaakte foto van een optocht van datzelfde Blood and Honour, compleet met vlaggen en hakenkruisen en al. Mijn billen nepen instant wat gespannener tesamen, mijn wenkbrauwen, wel, die hadden echt dringend nood aan botox, zodat de expressie op mijn gezicht wat minder duidelijk ging worden.

Daar zat ik dan. In het hol van de leeuw. In het nest van de arend.
Ik, een doorgewinterde lesbo, met Joodse, turkse en marokkaanse vrienden, met homo-, lesbo- en transgendermaatjes, zelfs zowaar met Walen en Fransen in haar vriendenkring.
Daar zat ik dan…
En dronk koffie, met de vijand…
Hij zou het es moeten geweten hebben…

Creep-ed x

violist op een dak

Al sinds ik was afgestudeerd anderhalf jaar geleden, had ik de Joodse schoolvriendin niet meer gezien. ‘t Is toch een specialleke hoor die Joodse vriendin.  Licht geïntrigeerd ben ik eigenlijk…  en vereerd ook wel.  Dat ik voor een klein stukje mag “intreden” in haar zo gesloten wereldje…. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ze me onlangs mailde of ik zin had om naar Fiddler on a Roof te gaan kijken in de Antwerpse Stadsschouwburg.  Nu ja, in haar mail vroeg ze me of ik zin had om naar zo een dinges te gaan zien, ik zei… o, en waar zou je dan graag willen gaan, in Gent of Antwerpen, waarna zij antwoordde: “Wat leuk dat je me uitnodigt!”  Begrijpe wie begrijpen kan, maar ze is toch hartelijk “de joodse vriendin”, dus ik had er wel zin in!

Ik vroeg haar wanneer het haar paste.
Elke dag, mailde ze me terug.
Behalve op zaterdag, stuurde ze direct daarna.
Yeah right! Ik wist nu intussen ook al wel dat ze niet naar de voorstelling zou geweest zijn op de sabbat…

Mrs Ed wilde ook wel mee naar Antwerpen. Maar dan wel om te shoppen. En om kennis te maken met de Joodse vriendin natuurlijk. 3 uur stilzitten is sowieso niets voor haar. Dan denk ik dat ze in die tijd al eigenhandig de stadsschouwburg zou behangen hebben… Ik wist op voorhand zelf ook niet dat het zo lang ging duren! Nu ja, ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit eerder naar een musical was geweest, dus het was wel een klein beetje avontuur.

Om kwart voor drie stond ik klaar aan de ingang van de schouwburg. Mrs Ed ging een parkingplaatsje zoeken en daarna op koopjesjacht gaan.

De Joodse vriendin was hopeloos laat, net 5 voor 3, en de show begon om 3uur.
“Zou ik nog naar het toilet gaan”, hoorde ik haar nog vragen. Dat doet ze wel vaker hoor, haar “wereldse” vriendin vragen wat ze moet doen. Over de vreemdste dingen eigenlijk…
Nog voor ik kon zeggen, “ga maar nog snel”, was ze me al te snel af en zei, “geen tijd meer”, en liep de trap al op naar onze plaatsen.
Oké, ze had dus toch een eigen willetje, nice
Net voor het doek omhoog ging, namen we toch nog plaats.

In geen tijd zat ik helemaal in het verhaal, dat ik eigenlijk ook al van haar noch pluimen kende. Het was supermooi gebracht allemaal, de acteurs waren heel naturel en goed op elkaar ingespeeld, en ik vond het absoluut een pluspunt in het verhaal dat het podium heel erg sober was ingericht. Alleen vond ik het wel een beetje spijtig dat de Joodse vriendin werkelijk om de haverklap op haar uurwerk zat te kijken, en dat terwijl het toch echt wel mooi was? Echt, minstens om de 5 minuten draaide ze haar hand, en checkte ze hoe laat het was. Allez, dacht ik, wat heeft die nu toch?

Nu ja, ik wist al op voorhand dat ze waarschijnlijk al goed had nagezien waarover het stuk ging, en of het wel mocht dat ze daar naar toe ging gaan.  Dus dacht ik…  jee die verveelt haar waarschijnlijk?

Na een klein anderhalf uur was het pauze.
Zodra de lichten opnieuw aan gingen, schoot Joodse vriendin recht uit haar stoel, en zei me, neen riep me haast toe: “Ik moet NU naar de WC!” En weg was ze! We zaten ongeveer in het midden van de rij zitjes, en op haar weg naar het gangpad liep ze dus bijna mijn bejaarde buurman omver, duwde twee van zijn vier kleinkinderen pardoes weer in hun stoeltje, en struikelde nog over de oma op het einde van de rij. Die had duidelijk niet snel genoeg haar benen opzij kunnen schuiven.En dan schoot ze als een pijl naar de uitgang, en ik keek haar na, me afvragend hoe zij in godsnaam langs 6 mensen was kunnen passeren terwijl er eigenlijk gewoon géén plaats is om te kunnen passeren als de mensen nog neer zitten in hun stoelen.

Na 5 minuten was ze er terug, duidelijk verlicht en opgelucht.
“Ik zat dan nog eerst nog in de bezemkast in plaats van op het wc”, zei ze.
“En heb je daar dan geplast”, vroeg ik haar?
“Net niet”, zei ze smalend.

Heerlijk vond ik het dat de joodse vriendin plots uit haar “schelp” begon te komen….  waar een plas allemaal niet goed voor is.

Daarna volgde nog een uitgebreide plastische beschrijving van de grootte van haar plas, en dat ze het gevoel had dat het uit haar ging lopen als ze rechtstond enz enz… Let op, een mens kan nooit genoeg achtergrondinfo geven over de pipi en de kaka vind ik, als wij met vrienden samenkomen, dan kun je er donder op zeggen dat het in de loop van de avond wel eens daarover zal gaan! Maar ik dwaal af…

Eigenlijk is het wel vreemd dat wij zo goed overeenkomen, de joodse vriendin en ik. Zij is echt van de strikste strekking joden die in Antwerpen leven, en haar o zo orthodoxe manier van denken en leven staan eigenlijk lijnrecht tegenover mijn manier van leven en denken. Maar toch, ça marche, dus denk ik daar niet te vaak over na.

Na de voorstelling zijn we er nog ene gaan drinken.  Mrs Ed kwam recht van de Meir aangevlogen en gaf de vriendin 1 van haar verpletterende handdrukken.  Ik zag dat de vriendin niet goed wist wat te doen met al dat vleselijk contact.

Dan een verdoken café binnen.  Aja, wij mogen niet gezien zijn in haar gezelschap door haar gezelschap.  Een koosjere cola besteld.  Nog een korte babbel en kennismaking met mijn Mrs,en off she was…  opnieuw haar wereld binnen…

Het was een fijne middag. Maar je zit de rest van de godganse dag wel met dat deuntje in je hoofd hé…

Deidel diedel deidel diedel dom…

ed x

Sorry a tutti

Last post: 19/04/2011.
In Ieper doen ze dat niet hoor, zo lang wachten om nog eens van zich te laten horen. A neen, die mensen staan elke dag trouw op post om hun last post te laten horen.
Maar ik ben niet van Ieper, en ik heb dus wel zo lang gewacht.

Al dagen aan een stuk is mijn Mrs Ed mijn blog aan het herlezen. “Van pure armoe”, zoals ze – behoorlijk theatraal als je het mij vraagt – om de haverklap doorsteekt, “want gij laat al je lezers gewoon in de kou staan”. Om de haverklap hoor ik haar lachen, soms gesmoord, soms grinnikend en ook soms echt luid en hartelijk. Dat deed me deugd.

En nu voel ik me dus superschuldig en zie ik mij dus bij deze genoodzaakt om mij te verontschuldigen voor mijn verwaarlozing.
Diezelfde verwaarlozing die er dus voor heeft gezorgd dat ik dit jaar ook de Secret Santa aan mij heb voorbij laten gaan, sorry Tessje, ik heb dus wel watertandend aan de zijlijn staan kijken, en heb ook stillekes binnensmonds zitten foeteren dat ik niet heb meegedaan, terwijl ik er stiekem wel veel zin in had.

Bongo

Jullie weten het wellicht wel, of misschien ook niet, maar ik ben zopas van job veranderd. Van mijn collega’s kreeg ik een bongobon Honden Welkom, waarmee we met de hond mee, een avondje konden gaan hotelieren in een hotel ergens in Belgie of omstreken. Ik was er zo content mee dat we beslist hebben om er direct gebruik van te maken ook. We bladerden in het boekje, tot Mrs Ed plots met een leuk idee op de proppen kwam: “Waarom parkeren we onze auto niet ergens rond Wervik of zo, en wandelen we dan te voet langs den binnen tot in Ieper? Het Novotel staat toch ook in da boekske?”
Warempel, dat Novotel stond ook in da boekske… Ik voelde mijn kuiten al wat gespannen worden, maar toen bleek dat het dus tweemaal om een tocht van een goeie 14 kilometer ging gaan, en toen bovendien duidelijk werd dat Frank voor vrijdag en zaterdag nog schoon weer voorspelde, was het verdict snel gevallen. Ik belde het Novotel en maakte de reservatie. Wat klonk dat op een vreemde manier vertrouwd in mijn oren , jaja, twee personen en een hondje, met een bongobon “Honden welkom”. Nog even bevestigen via de website van bongo en ‘t was in de sjakosj!

Vrijdagmiddag zijn we dan vertrokken, met den otto naar Kruiseke, alwaar we een parkingplekske vonden onder de kerketorre, lekker makkelijk moesten we ‘s anderendaags niet goed meer weten waar we precies geparkeerd hadden… De Ludo uit den otto gehaald en hup met de beentjes. En echt, Frank had niet gelogen. Het was zalig weer die vrijdag. We liepen door ons schone westvlaamse landschap, met curieuze koeien, en dartele paarden (allemaal grote honden voor onzen kleine hond), met wel duizend bloemen die allemaal prachtig in bloei stonden. We stopten in het bruinste café van Zandvoorde, voor nen lekkeren koffie – allez, een filterkaffietje, mo ‘t heeft toch gesmaakt, en daarna vervolgden we onze weg.

Tegen te zessen waren we er, in Ieper! De hond zijn tong hing bijna op de grond toen we het hotel binnenwandelden. “Hello, can I help you”, vroeg de receptioniste. “Yes you can!”, antwoordde ik met een stiff upperlip, waarna ik toch maar in het Nederlands vervolgde. Het madamke achter de balie wist niet goed of ze het grappig moest vinden of wat, maar Mrs Ed en ikzelf hadden de meeste leute van de wereld. Het acuut suikergebrek na een hele middag flink stappen, kan ook aan die basis van ons slap gevoel voor humor gelegen hebben natuurlijk.

Eens boven besloten we om eerst even te gaan relaxen, want Mrs Ed had gelezen dat er een hammam was bij de fitnessruimte. Wij daar naartoe. Man man man, haja, ‘t was een stoombad hé… daarmee is ook alles gezegd, de volgende keer neem ik zelf wat eucalyptus mee om voor de goeie geur te zorgen Maar ‘t stoomde gelijk ne fluitketel op volle toeren! En als we nog wat in elkaars richting bliezen, kon je den anderen biekans verbranden van de hitte hihihi, machtig! Hilariteit alom!

Terug op de kamer, rap nog een douchke genomen en dan gaan eten op de markt in Ieper, allemaal supergezellig!
De Ludo was ook echt een voorbeeldige hond, waarschijnlijk omdat hij een beetje uitgeput was van zijn grote wandeling

Eens we dan terug op de kamer waren, wilde Mrs Ed graag nog een uitgebreid badje nemen.

En ton gebeurde het.

Toen ze gedaan had met haar bad, trok ze de stop uit het afvoerputje, en toen kwam het.
Het water…

Al het afvoerwater stroomde langs alle kanten de badkamer binnen, tesamen met vreemdkleurige substanties die verschrikkelijk gruwelijk geurden!! Zodra ze de stop er terug in stak, stopte ook het afvalwater met overstromen. Ze stond zij daar in haar pietjeblootje in een bad waar ze niet meer uit kon omdat ze dan echt in str…water ging stappen! Na enige aarzeling, trok ze nog es de stop eruit, mo mannekes ‘t was direct weer van datte! De stop er weer in gestoken, handdoeken rond gelegd om het meeste vuil water weg te doen en het bad uit:-)

Ik ben dan toch maar voorzichtigskes naar de balie gewandeld om dat even te gaan melden, da madamke schrok zich een ongeluk en geneerde haar immens (sounds familiar???? hahaha)
Een nieuw kamernummer én twee compensatiedrankjes rijker (jippie, more than I bargained for!), mocht ik weer naar boven en konden we uit onze beerputkamer en naar een vers welriekend kamerke, waar we wijselijk ver weg bleven van het badwater!

ed x

ed en de prijskamp

“Nu moet je daar toch maar es aan meedoen”, zegt Mrs Ed me vanavond. Ze duwt een uitgescheurd blad uit de gazet in mijn handen. Een blad met twee puzzels. “Als je ze correct kan invullen kun je er mooie prijzen mee winnen”, vervolgt ze overtuigend.
Ik bekijk de prijzen die je ermee kunt winnen, en word direct al een beetje enthousiaster. Nu staan daar wel twee dingen op waarmee je mij echt wel kunt bekoren. Voor de gewone Zweedse puzzel kun je een Sony Vaio laptop winnen. Jah, met een laptop kun je mij ALTIJD wel een plezier doen, mijn nerdhart maakt al een klein sprongetje bij het gedacht alleen al. En ik ben goed in Zweedse puzzels. Laptop, come to mama!
Voor de tweede puzzel staat er een Senseo koffietoestel te winnen. Dat hebben we al zelf. Máár! Dit is geen gewone Senseo! Neeneen, ‘t is een Senseo Latte Select! Whoohoow, Caffé Latte, come to mama! En al vind ik Sudoku’s best wel moeilijk, ik moet en zal dat ding invullen en ik zal die Senseo richting Casa di mama brengen

Vol goede moed begin ik met de eerste puzzel. Oude lengtematen, dierengeluiden, tennistermen, persoonlijke voornaamwoorden, maar ook rivieren in Duitsland, bijwoorden, alles krijgt netjes een correcte invulling, en al snel vind ik de oplossing: autosport. In het begin las ik autisport, maar mijn nummerke vier had ik ergens verkeerd ingevuld. Klein foutje. Niets ernstigs…

De sudoku dan. Mannekes, da was andere koek. Meestal heb ik met de eerste twee kottekes en rijkes of kolommekes niet zoveel problemen. Maar dan é… Meer dan anderhalf uur heb ik er op zitten zwoegen om uiteindelijk toch de juiste oplossing te vinden. *trots*

Ik nam mijn gsm, en smste de juiste oplossing voor de sudoku, DS12 677 naar het wedstrijdnummer 6038. Fwiet. Verzonden. Snel typte ik mijn tweede antwoord autosport ook naar 6038. Terwijl ik dit aan het typen was, kreeg ik een nieuw smsje binnen. Ik opende de sms, en las: “Dit is een foutboodschap van 6038. Misschien is uw oplossing fout of onjuist gespeld of heeft u een punt of komma achter de oplossing gezet.” Hmm, misschien had ik iets fout gedaan? terwijl ik de sms opnieuw ingaf , kwam er al een tweede sms binnen. Opnieuw zogezegd een verkeerde boodschap. Da’s raar, bedacht ik me, die tweede had ik echt juist ingegeven!
Ik nam mijn krantenpapier opnieuw bij de hand, en las nog eens of ik alles juist had gedaan…

Plots viel mijn oog op een paar zinnen die in kleine lettertjes getypt waren. Deelnemen kan t/m 03/04/11 tot 23.59u.
Ik neem mijn gsm en lees: 06/04/2011.
AARGH! Mrs Ed!! Die godv… Met al haar fantastische ideeën ook altijd…
:-S

ed x

Acrobaat

Karel:

• katbeest
• merk: devon rex
• geslacht: mannelijk (allez, dat denkt hij toch, maar hij zit niet langer op zachte balletjes…)
• gestel: slank
• gewrichten: superlenig
  • gevolg: acrobaat in huis

Vanavond heeft hij een Houdini’tje gedaan in onze keuken. Want daar staat een zwarte ton waar het hout in verzameld wordt dat we in de kachel proppen om ons huisje lekker warm te maken. En nu had onze acrobaat wel het gedacht gekregen om op het boordje van die ton te balanceren, waardoor de ton is omgekieperd, en klem kwam te zitten tussen de houten kist waar de ton op stond en de schuifdeur. En nu moet het wel lukken zeker dat onzen Houdini binnenin de ton zat, half verpletterd tussen een hoop houten latten, planken, en boomstammekes! Man man man, wat een gedoe!

Onze trotse, stoere Karelman, als een garnaal in een mandje! En bleiten, mo bleiten dat hij deed. Stoere vent!
Gelukkig dat ik thuis was om hem te redden uit zijn benarde situatie

ed x

dokterdingen

Vanavond was ik even naar Vitaya aan het kijken. Er liep net een docu over een spoeddienst ergens in Engeland.

Een eerste man had een stamp van een paard in zijn gezicht gekregen (auch!) en moest dringend geholpen worden. Een andere man, een motorrijinstructeur (wat een woord zeg…), had een ernstige enkelbreuk opgelopen toen hij viel en zijn voet klem kwam te zitten tussen zijn motor en het voetpad (auch!). Door de complexe breuk kreeg de voet geen bloedtoevoer meer, en dus moest die zo snel mogelijk gerecht worden (auch!). De man had al een ferme dosis morfine gekregen om de pijn wat te verzachten (auch!) maar kreeg daarenboven ook nog een ferme shot ketamine waardoor hij letterlijk op wolkjes leefde en volkomen uit den haak was (no more auch!). Met twee man trokken ze en sleurden ze aan dat been en kregen ze uiteindelijk zijn voet weer in een rechte positie (zonder de minste auch!!), en moest ik bijna overgeven en voelde ik zweetdruppelkes op mijn bovenlip verschijnen.

Hoe langer ik keek, hoe misselijker ik werd, maar toch moest ik zien hoe het eindigde. Mijn respect voor dokters en verplegers groeide weer met de minuut. Elke dag opnieuw rukken zij uit en stellen alles in het werk om mensen zo goed mogelijk te helpen, vaak met een grote dosis creativiteit, al klinkt dat woord in deze context misschien wel een beetje misplaatst.
Maar toch, omdat stampman (auch) door de paardenstamp een opengereten neus had (auch!), die uiteindelijk nog ernstiger beschadigd bleek dan eerst gedacht, moest de chirurg uiteindelijk een stuk huid van de bovenkant van het hoofd van die mens nemen en daar een nieuwe neus mee construeren. Auch! Auch! Auch!

Maar wel fantastisch dat zoiets mogelijk is, want anders liep die mens rond met een groot gat in zijn neus…

Toch vraag ik me nu al de hele tijd af of die man vanaf nu zijn neus zal moeten scheren?

ed x

Finally it’ll happen to me

Al van toen ik dertien was, wilde ik het. Maar het zat niet in mij. Ik heb er tegen gevochten, heb er voor gehuild, bloed zweet en tranen heeft het mij gekost, maar tenslotte heb ik er aan moeten toegeven.

Ik zou nooit een heterovrouw worden. Drie jaar gevecht voor niets. Ik kon het maar beter opgeven. En dus was ik – ben ik – lesbisch. Jip. That’s the reality. Life’s a bitch en zo meer van die dingen.

Tot gisteren… Want toen kwam de onverwachte wending! Mijn sprankel hoop! Tweeëntwintig jaar wacht ik al op deze buitenkans! Mijn kans om te worden zoals gij, en gij en gij misschien, en zeker niet zoals gij.

Ik ga hetero worden! Jaja, ge hoort het goed, ik word hetero! Goodbye pussy, hello dick!

Dankzij mijn iphone, de iTunes store en de speciale app die ik daar kan downloaden, zal ik eindelijk leren hoe ik venten sexy en stoer en aantrekkelijk moet vinden! Goh, hoe spannend allemaal!

Voor degenen die wel nog bij hun normaal verstand zijn en weten dat zulke belachelijke, idiote, stupide en uiteraard alweer christelijke zinsverbijsterende toestanden anno 2011 eigenlijk niet meer zouden mogen voorvallen, kunnen ook hier de absoluut noodzakelijke petitie ondertekenen om er voor te zorgen dat jonge homootjes of lesbiennekes niet ten prooi zouden vallen van dergelijke dwaze gedachtengangen. Want ocharme het is al niet altijd makkelijk om met die gevoelens om te gaan, laat staan dat je bovendien nog es zou moeten horen hoe je “bekeerd” moet worden…

Je bent wie je bent, hetero, homo, lesbo, bi of transgender. Je hoeft helemaal niet te veranderen!

ed x

Sluikreclame

Je hebt er misschien al es van gehoord, misschien ook niet, maar deze straffe fashionista’s zijn dus echt supergoed bezig! Mode met een hoek af, noemen ze dat dan, en dat alles op high heels…
zelf kan ik nog niet op 2 centimeter hoge hielkes lopen zonder op tijd en stond serieus mijnen poezeligen pied om te slaan, dus vind ik dat de rockchicks aka modeontwerpsters Cléo Baele en Sarah Bos aka Black Balloon wel een mondje sluikreclame op deze ei zo na dode site verdiend hebben!

Check out the teaser of their brand new summer collection…

check ook hun website http://shop.blackballoon.be

Wie weet, het zal mij misschien ook stimuleren om weer wat vaker een blogje in jullie richting te sturen…

Ovomaltine

Al van toen ik klein was, heb ik een vreemde band met Ovomaltine. U kent het misschien wel, da’s het product dat wel lijkt op Nesquick maar eigenlijk helemaal niet zo lekker is als de gewone chocomelkpoeder. En toch, als ik naar de winkel ga, en ik passeer langs de ovomaltinepotten, dan moet ik mij altijd beheersen om er niet toch rap ene in mijn karretje te leggen. Terwijl ik het eigenlijk niet eens lust. Heel vreemd eigenlijk. Het moet iets aan de vorm van die potten zijn peis ik. Ik weet het niet eerlijk gezegd.

En nu sinds kort (denk ik, want ik zag het nooit eerder) verkopen ze in de buurt van de nutella nu ook Ovomaltine choco. En ge kunt er toch wel donder op zeggen dat bibi hier het toch wel niet heeft kunnen laten om eens zo nen pot Ovomaltinechoco te kopen. Ovomaltine Crunchy… Met azo van die crispy brokskes erin.

En weet je wat?

Ik eet het eigenlijk niet graag! Of wat had ik gedacht! Het heeft gewoon die rare Ovomaltinesmaak die ik eigenlijk niet heel lekker vind.

Ik herinner mij één keer dat ik mijn Ovomaltinechocomelk wel lekker heb gevonden. Ja. Echt waar. Dat was die keer dat ik de melk veel te warm had laten komen, en ik bij slok één mijn waffel zo ferm had verbrand, dat mijn smaakpapillen tijdelijk naar de vaantjes waren. Ja, dat was een lekker Ovomaltientje.

Zou dat trouwens iets Ollands zijn? Ovomaltine? Wat wil dat eigenlijk zeggen? Ovomaltine. Geen idee eigenlijk.
Eigenlijk heb ik er wel immens veel reclame mee gemaakt é. In dit ene blogje heb ik zowaar al TIEN keer het woord Ovomaltine gebruikt (nu 11x!). Ik zou beter een compensatie aan de producent vragen!

Een heel jaar gratis Ovomaltine of zo…

ed x

Beautiful Stone!

Al een paar maanden lang hou ik ze lekker geheim, en deel ik ze liever niet met de mensen rondom mij! Want ik zou het ergens spijtig vinden als ze een massaproduct zouden worden. Maar ik vind hun muziek zo mooi, zo ongelooflijk mooi, dat ik mij niet langer kan bedwingen. Want het is eigenlijk een doodzonde om hun muziek niet te leren kennen.

Al een beetje curieus ja? Allez, ge moogt het weten. Hun namen zijn Angus en Julia Stone, broer en zus uit het verre Australië (heaven???) en hun muziek benadert in mijn ogen alleszins aan hemelse gezangen. Hun debuutcd A Book Like This uit 2007 was een ruwe diamant die nog wat bewerking nodig had. Die bewerking werd meer dan bekomen in hun vervolgcd Down The Way die vorig jaar werd uitgebracht. Mo schone muziek dat daar op staat. Die samenzang, die klankmengeling, ik ben geen grote muziekkenner, maar ge moet eigenlijk niet zoveel van muziek afweten om dat zelf ook te horen. Melig? Misschien, voor mij is het gewoon mooi. Ik kan er de hele dag door naar blijven luisteren.

Ik weet niet of jullie hun muziek ook zo mooi zullen vinden als ikzelf er gek van ben, maar laat het mij vooral weten wat jullie er van denken. En of jullie hun muziek al kenden, want zo heel erg lang ken ik hen ook nog niet. Ik las onlangs dat zij in december in België zijn komen optreden, en ik vind het echt jammer dat ik er niet ben geweest. De volgende keer dan maar…

En als je dit nummer al kon appreciëren, dan zul je dit misschien ook wel mooi vinden…

impress-ed x

He’s so fluffy!

Akkoord, het zou hier even goed over onze Ludo kunnen gaan. Die is het absoluut ook. Fluffy dus é.
Maar eigenlijk gaat het over een scène uit de animatiefilm Despicable Me. Ik ben de film aan het bekijken, en heb dus zeker een kwartier in een deuk gelegen met het kleine meisje dat heel graag een “fluffy unicorn” zag hangen in een schietkraam op de kermis.

“He’s so fluffy I’m gonna die”, zegt ze met hebberige oogjes en huppelbeentjes, zo erg kijkt ze er naar uit om de fluffy eenhoorn te mogen hebben.
Wanneer ze even later het ding dan nog wint ook (op behoorlijk onorthodoxe wijze, maar bon), wordt het kind helemaal gek en gilt het uit: “He’s so FLUFFY!!”
Hilarisch is het!

Hier, bekijk het zelf maar ne keer!

“almost peeing my pants from laughing so hard” ed x

Voor ons nerds!

Die Engelse humor, het weet mij toch altijd opnieuw te bekoren! Neem nu het volgend stukje, ik ken de show niet eens, maar ik kwam dus werkelijk niet meer bij van het lachen.
Zou dat nu aan mij liggen of is het gewoon hilarisch?

“…Let’s try booting it…”
Schitterend!

(n)e(r)d x

Woody

Een goed jaar geleden ongeveer heeft Mrs Ed onze keukentafel gepimpt. ‘t Is te zeggen, ze heeft het blad erafgehaald, en belegd met tegeltjes in een fris blauw ruitmotief. Ik was er werkelijk heel gelukkig mee. Deze zomer moest ik echter in onze keukenkast iets uit de bovenste lade halen, en raakte ik, op de stoel staande, met mijn armpje net niet aan hetgeen ik wilde nemen. Ik besloot dan maar op de tafel te gaan staan, want een tafel kan daar toch ook voor dienen nietwaar? Niet waar dus!
Ik ging bovenop het tafelblad staan, er leek niets aan het handje. Maar toen ik mijn gewicht verplaatste naar de tippen van mijn tenen, bleek dat toch net iets te veel puntlast te zijn voor dat deelke van de tafel, waardoor de tegeltjes eerst gezamelijk kreunden onder mijn gewicht (wie zegt dat ik dik ben? Ehm…), waarna ze dus het onderspit gedolven hebben, en ingezakt zijn… Ten eerste, wie maakt nu toch kasten die tot aan het plafond reiken! Tsss! En ten tweede, ik heb in mijn levens al op duizend tafels gestaan, en nooit eerder had ik een probleem… Waarom nu toch wel???

*** ge voelt natuurlijk meteen in welke immense ontkenningsfase ik mij bevind… Baneen, ik ben niet te dik, ik zal dat truike waarschijnlijk op 60° meegedraaid hebben in de was, in plaats van op 30… Mo baneen, ik ben niet te dik, het tjoepje van het bad is waarschijnlijk een beetje lek (als er nog tien cm water in het bad overschiet wanneer ik samen met mijn Mrs een badje heb genomen en ik er als eerste durf uit te komen). Ocharm, da arm schaap zit daar dan te bibberen in haar boordeke water! Of misschien is het omdat ik mijn haar een beetje langer laat groeien, haar kan veel water opnemen toch? Ach ja, who am I kidding ***

Nu ja, soit, tussen Kerst en Nieuw was mijn Mrs een paar dagen thuis van het werk. Onze doorgezakte keukentafel, die nog maar amper bruikbaar was, kon dus wel een opknapbeurt gebruiken. En zo geschiedde. Mijn Mrs had een idee. Al had ze beter even overlegd over de volgorde van haar werkwijze. Want mijn Mrs nagelde eerst de houten balkjes in het tafelblad, en pas daarna bedacht ze dat de planken ook nog wel wat afwerking nodig hadden… En dus moest ze het hout schuren terwijl het al vast hing. Nu ja, dat ging toch nog redelijk goed. Nadat ze klaar was met het afschuren van de plankjes, kwam de controlefase. Met haar hand wreef Mrs Ed over de plankjes, om zeker te zijn dat er geen… AI! Dat er geen splinters meer in zaten… In de planken niet nee, maar mannekes, wat een splinter in haar vinger!

Brrr, bij het zien kreeg ik het al wat warm en koud. Bovendien had ze eerst getracht om het ding er zelf uit te prutsen, waardoor ze de helft had afgekraakt en alles dus onder een dikke laag vel bedekt was, en ik bijna over de pleepot hing omdat ik er misselijk van werd. Neem daar bovenop nog eens dat mijn Mrs door het huis liep als een kieken zonder kop van de pijn en de zenuwen (de o zo gevreesde spoedafdeling lonkte!), en ge kunt gaan peizen dat ik stress had…

Met de moed der wanhoop nam ik een nagelnijper, en begon – onder luid protest: DE BACTERIEN!! – het vel open te knippen in de hoop het stuk hout te bereiken. Mrs Ed wipte van het ene been op het andere, meer van stress dan van de pijn denk ik, wat mijn job er verdorie niet makkelijker op maakte. Maar na enig knip en plakwerk, voelde ik plots hout onder mijn nagelnijperke! Snel kneep ik mijn nijper dicht en trok snel het hout uit haar vinger. Sedert die dag (zondag nvdr) heb ik last van tutende oren. Zo luid AIE roepen was toch niet nodig toch???

Gelijk hoe, het hele avontuur is goed afgelopen. Mrs Ed loopt nu tegen iedereen te boffen dat we een halve avond onze kachel hebben verwarmd met de reuzensplinter die we uit haar vinger hebben gehaald. En ik ben content met het resultaat van het vernieuwde tafelblad!

Eind goed al goed (klinkt bijna als het einde van een jommekesalbum niewaar?)
ed x

Jupla, mijn blog in officiële cijfers (wel in tengels!)

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 11,000 times in 2010. That’s about 26 full 747s.

In 2010, there were 76 new posts, growing the total archive of this blog to 209 posts. There were 28 pictures uploaded, taking up a total of 2mb. That’s about 2 pictures per month.

The busiest day of the year was December 21st with 144 views. The most popular post that day was 20. Mijn maand.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were eenjaarvrolijkheid.blogspot.com, izemoslife.blogspot.com, pulpandnonfiction.wordpress.com, tessvdm.wordpress.com, and google.be.

Some visitors came searching, mostly for konijntjes, goedele liekens, beth ditto, poedel, and mooie vrouwen.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

20. Mijn maand December 2010
4 comments

2

mooie vrouwen met dikke borsten December 2009
8 comments

3

de gesuikerde dierenwereld April 2009
1 comment

4

voor wie zou u veel geld geven? November 2009
13 comments

5

about ed April 2009

De goede voornemensshow 2011

Omdat ik een goeie uitdaging moeilijk kan weigeren, en omdat ik misschien wel wat aanmoediging kan gebruiken bij het uitvoeren van mijn goede voornemens, heb ik beslist om gewoon mee te doen met hem, en hem, en haar, en haar en nog een hoop anderen.

Veel goede voornemens heb ik niet echt dit jaar, maar de paar die ik wil gaan aanpakken, zullen wel veel discipline en doorzettingsvermogen en flexibiliteit van mij vereisen. Ik wil namelijk:
1. vermageren (ik zit werkelijk op mijn ultieme maximale gewicht!)
2. meer sporten

Dat punt twee punt één mee zal helpen tewerkstelligen, laat dat alvast leuk meegenomen zijn. Ervaring leert mij dat grandioos diëten niet aan mij is besteed, want dan word ik precies een jojo die meer naar boven dan naar beneden jojoot. Neen, ik ga zowaar een ommekeer in mijn levenswijze moeten trachten te bekomen.

Ik ben op dit ogenblik nog aan het bedenken hoe ik jullie daar dan ook actief zal in betrekken, maar bon, ik heb nog een heel jaar om daar proactief mee bezig te zijn. Maar wat ik jullie wel al wil meegeven is dat het niet mijn bedoeling is om hier heel mijnen blog te gaan omgooien en er een dieetblog van te maken. Haneen dat nu ook weer niet. Ge moet geen fancy receptjes verwachten van low-fat toestanden en zo. Ge moogt er mij wel voorstellen, zo van die lekkere vetarme gerechtjes. En ge moogt mij vaneigens ook wel op vetvrije feestjes uitnodigen en zo van die dingen. Aja, dat mag wel!

Als jullie goeie ideetjes hebben die mij kunnen stimuleren, shoot! Dan shoot ik wel terug!

ed x

30. Voor de laatste keer

Amai, mijn laatste “verplicht” nummertje!
Uiteindelijk is het best wel snel gegaan. Eerlijk gezegd vond ik het nog wel leuk ook, die opgelegde gespreksonderwerpen. Het deed me denken over zaken waar ik anders nooit aan zou gedacht hebben, en deed me herinneringen terugvinden die ik allang kwijt dacht te zijn.

Als u de komende tijd nog zaken zou bedenken, waarover u graag zou hebben dat ik es een blogje wijd, stuur gerust door! Ik sta open voor suggesties!

Voor de rest wens ik jullie allemaal alvast een prettig en veilig eindejaar toe, en een goeie start van een hopelijk fantastisch jaar 2011!

Tot gauw!

ed x