Belgian rhythm stickie

Omdat ik ook heel veel Belgische liedjes heel graag hoor, wil ik hier dus graag nog een vervolg aan breien.
My Belgian top 5, behoeft weinig commentaar, gewoon stuk voor stuk vree schoon liekes…

Admiral Freebee – Oh Darkness
den admiraal rules!

Absynthe Minded – My heroics, part one
Opgepast. Dit is geen vrolijk lied, maar o zo schoon…

Flip Kowlier – Min Moaten
Min moaten, ik zie junder wok geirne! ge zoe vo minder sentimenteel begun doen me zuk ‘n liedje… skwone gedoan Flipke!

K’s Choice (& Skin) – Not An Addict
zou ze toen al geweten hebben dat ze lesbisch was? met Skin op het podium mogen staan…? ‘k peis het wel hoor…

Milow – You don’t know
meezinger van formaat!

,

rhythm stick

Ik kreeg mijn muziekstok van Margo, die alzo weer maakt dat ik mijn kostbare vrije tijd leuk spendeer in plaats van nuttig, waarvoor dank…
allez hup, here goes… my happy top 5:

5. The Gossip – Standing in the way of control
Ik ben al een heel eind fan van the gossip, soit, van Beth Ditto zeg maar. Op vijf dus Standing in the way of Control, zalige plaat om je longen uit je lijf te krijsen! ze is compleet crazy! Ik kan nie wachten om haar binnen 2 weken live te zien in Brussel!

4.Kate Nash – birds
Al vanaf het eerste liedje dat ik van Kate Nash hoorde, ben ik fan van haar muziek geworden. En dit is echt een lief liedje, dat mij altijd een beetje gelukkig maakt!

3.Kings of Leon – sex on fire
Tja, wat moet je daar nog bij zeggen? Ik krijg het warm en koud van hun muziek!

2.Madonna – Vogue
schitterende muziek, schitterende clip, schitterende madam!

1. Prince – I could never take the place of your man
En blijf daar maar ne keer stil op zitten… De kwaliteit is niet super, maar ‘t is precies niet zo makkelijk om Prince songs te vinden op het net. Niettemin, dees is one of my all time Prince favourites! I love Prince! Goeie gitarist ook!

ed x

gezellige deurwaarder

Het lijkt een contradictio in ge-weet-wel-watte (mijn Latijn is nooit al datte geweest), een “gezellige deurwaarder”. Gewoon die twee woorden, dan nog naast elkaar, in één zin te moeten zien staan, is op zich al bijna een unicum.

De laatste tijd zien we er nu en dan verschijnen op het werk (gelukkig nooit voor mij persoonlijk!). Na een tijdje ga je ze herkennen zodra ze uit hun otto stappen. Ze hebben een bepaalde “deurwaarderslooppas”. De meesten zijn ook helemaal niet gezellig. Ze lopen nors ons gebouw binnen, en duwen een papiertje onder de eerste de beste zijn of haar neus, waarna die al dan niet even moet tekenen dat hij dat papiertje heeft ontvangen. Terwijl ze met de papieren staan te zwaaien, zijn hun ogen nooit op jou gericht. Neen, ze speuren met hun alziend oog de omgeving af, en je merkt dat ze intussen aan het opslaan zijn. Ik denk dat er in hun zij ergens een save-button verwerkt zit, zodat ze alles kunnen registreren wat ze zien, en vooral wat ze zouden willen aanslaan…

Zodra je het papiertje in ontvangst hebt genomen, draaien ze zich vliegensvlug om en wandelen robotsgewijs de deur uit. En daar sta je dan, met alweer een of andere dagvaarding in je pollen.

Maar vandaag heb ik wat meegemaakt. Ik zag ‘m de deur van zijn grijze renault megane openen. Een hippe vent, typisch het soort volk dat wij vaak over de vloer krijgen waar ik werk. hij neemt een bundeltje papieren, en wandelt naar binnen. Die komt iets drinken denk ik.
Nog geen halve minuut later, staat hij plots aan mijn bureautje. Hij ruikt zelfs nog goed ook, maar vraag me niet welke parfum het was, ik ken niets van ventenparfums.
“Ik ben hier met een dagvaarding”, zegt hij. Zijn stem klinkt zelfs aangenaam, zijn hemd is hip, hij ziet er verdorie goed uit, strak. “He must be gay”, bedenk ik mij.
Maar dan, compleet out of the blue, begint ie een gezellig gesprekje, en vraagt me of ik toevallig een paar foto’s zou kunnen tonen van onze feestzaal, want hij gaat binnenkort trouwen en zijn vriendin vindt onze locatie wel aangenaam. En voor ik het goed en wel besef, ben ik hem onze site aan het tonen, en vertel ik uitgebreid over de feesten die we al hebben gegeven. Een design trouwfeest zou hij wel leuk vinden, want ze houden niet zo erg van het traditionele werk. En blablablabla, zo gaat het nog even door.
Ik had ‘m bijna gevraagd of ie nog een koffietje wilde hebben ook, ‘t was alsof ik ‘m al jaren kende!

Verdoeme, ik heb vandaag mijn eerste gezellige deurwaarder ontmoet.
Ik denk dat ik zelfs nog heb gezwaaid en ‘m zelfs nog heb nageroepen: “tot de volgende hé!”
en daar stond ik dan met de nieuwe dagvaarding…
Gezellig!

ed x

t

goh shit man…

Volgende week vrijdag heb ik examens. Dit betekent dat, as we speak, mijn brein op volle toeren zou moeten draaien op dit moment, om de drie vakken waar ik examen zal van hebben te kennen tegen dan.

Let nu goed op dat ene woordje… “zou” want daar hapert heel mijn breinsysteem. Aan stress heb ik geen gebrek hoor, ik stress van ’s morgens tot ’s avonds…
Alleen, het enige waar ik op dit moment nog toe in staat lijk te zijn, is het lezen van andermans blogs en daar de nodige commentaren bij te spuien, het spelen van braindead-games zoals – hou u vast aan de takken van de bomen – Farmville en Maffia Wars op Facebook, het ongeïnteresseerd doorbladeren van andermans foto’s op diezelfde Facebook, het spelen van stomme quizkes op alweer… facebook (aargh).

Ik heb al zitten denken om mijzelf de toegang tot Facebook te ontzeggen door het IP-adres te blokkeren, maar dan zal Mrs Ed er ook niet meer op geraken, waardoor er hier echtelijke ruzies van hier tot in Timboektoe zouden ontstaan vrees ik. Ik had ook eventjes gedacht om ’s avonds onze router met Mrs Ed mee te geven naar haar werk zodanig dat ik niet meer op het internet zou kunnen geraken, maar helaas smurfen onze buren onbeveiligd, dus dat zou ook weer niet werken.

Verdoeme toch, nog tien dagen en dan moet ik er klaar voor zijn, en tegen vrijdag moet ik dan ook nog es een scriptie indienen (ook dat nog) over een beresaai onderwerp waardoor mijn schrijftalenten de grond worden ingeboord… en ik een hele avond moet zwoegen om één blad geschreven te krijgen…

Ik wens daarmede ook een heel dringende oproep te lanceren om een grote berg (Mont Blanc will do) verse moed en een zee aan concentratie (denk Middellandse zee) zodat ik mijn laatste tien dagen hard kan werken en de schade kan beperken…
en voor de zekerheid lanceer ik hiermede tevens een even dringende oproep aan mijn geburen om hun netwerk te beveiligen, just in case dat het hierboven gevraagde niet tot bij mij zou geraken…

ELP!

ed x

de makro

Gisteravond na mijn werk zijn Mrs Ed en ik naar de Makro geweest. Ik hoor je al denken, die zijn niet helemaal goed snik zeker, op een vrijdagavond naar de Makro gaan… Maar echt, naar Makronormen was het er bijna rustig! Ik weet niet waar iedereen dan naartoe is gegaan gisteravond, en er bekruipt me nu plots zelfs stilletjes het akelige gevoel dat ik iets belangrijks heb gemist é, dju toch!

Deze week verjaart het bastaard metekind van Mrs Ed (hij is nog niet gedoopt, de kleine snoodaard), en dus moesten we zeker op zoek gaan naar een kadootje voor de kleine man. En tegelijk hadden we ook van de Sint de opdracht gekregen om zelf iets te kopen voor zijne sinterklaas ook. De Sint ligt momenteel met de griep in zijn bed, en al zijn knoken zijn stijf en stram van de koorts, vandaar dat hij vele “hulpsinten” als wijzelf op pad stuurt dit jaar… Gelukkig ben ik al heel mijn leven eigenlijk dé überhulpsint der hulpsinten en ik vond het dan ook heerlijk om mij weer onder te dompelen in al het kinderspeelgoed.

Kleine man wordt deze week vier jaar en dus mochten we de babyrayons al achterwege laten. Terwijl we ook “de roze zone” achter ons lieten (ai mijn ogen) kwamen we plots bij de Playmobils terecht. Op de dozen van de Playmobils stond “4+”. Vanaf eind deze week klopt dat als een bus! Dan is hij 4+… Maar dan, waar zou hij het liefst mee spelen, want het assortiment Playmobils is – amai – behoorlijk uitgebreid! Mrs Ed twijfelde nog even of hij wel graag met Playmobils zou spelen, maar DUUH, iedereen speelt toch graag met Playmobils??
Dus dachten we even na.
Wat doet hij graag?
Hij houdt van vissen en water en zo.

Speciaal daarom hebben we hem een vliegtuig gekocht, aja want vliegtuigen vallen toch ook nu en dan eens in het water. Dus het vliegtuig, compleet met een kapitein en stewardess, die handje in handje staan zo lijkt wel. Voor mij niet gelaten hoor, zolang ze maar niet van plan zijn om tot de mile high club te gaan behoren tijdens de vlucht… En er is ook nog een reizigster met een kindje mee.
Een ideale k-do voor zijn b-day dachten wij!

Plots blonk er ook nog een felgeel-oranje kraan in ons oog, en na enig getwijfel tussen dat en de Ark Van Noah, die we dan wel mooi maar een beetje te bijbels vonden werd het de stoere kraan! Die sparen we dan voor zijne sinterklaas…

Ik had voor mezelf eigenlijk ook graag nog het ziekenhuis en de ziekenwagen en wawie de mug-helicopter gehad (doktertje spelen ), of de piramiden van Egypte of de vuurspuwende draak uit Drakenland, of nog beter, de dierenkliniek (nog doktertje spelen ), maar we hadden geen plaats meer in de kar zei Mrs Ed, en mijn argument om het allemaal zelf te dragen viel om onbegrijpelijke redenen in dovemansoren…
Sjpaitig!
maar ik ga zeker meespelen met kleine man! Jippie!

ed x

ps: deze playmo lijkt op mij…

voor wie zou u veel geld geven?

De Zuid-Afrikaanse actrice Charlize Theron kuste een vrouw die er biegot 68.000 € voor over had om La Theron tegen haren gilet te trekken… Let op, ze deed dat voor het goede doel, niet voor haar plezier hé, ons Charlize, maar aangezien het een goeie actrice is, is het er niet aan te merken alleszins…
Mo bon soit, achtenzestig duust euro. Beetje zot toch é?

Als je op geen frankske (allez, eurootje) zou moeten kijken, voor wie zou jij dan geld over hebben om eens mee te pieperen (wel voor het goede doel uiteraard hé, anders zou ik daar geen geld voor willen betalen…)?

Ik heb er lang over nagedacht, en ik denk dat ik zelf voor de wondermooie Kate Winslet zou gaan of als ik het in belgenlandje moet houden, ons aller Goedele Liekens (straffe madam!)

ed x

Secret Santa…

Ik weet voor wie ik een kadootje mag zoeken! Normaal gezien gingen we het pas vandaag weten, maar Tess had mijn noodkreet waarschijnlijk gelezen, en wilde me geen slapeloze nacht bezorgen (waarvoor dank!) dus kregen we onze opdracht al een dagje vroeger… Nu zijn jullie vast heel erg benieuwd wie mijn secret victim is…
Het is iemand… wiens blog ik voordien al volgde, maar ja, daar weet je natuurlijk niet zo heel veel meer mee…

Een bekend slachtoffer maakt het enerzijds wel wat makkelijker omdat je toch al iets meer voeling hebt met de persoon in kwestie.
Maar tegelijk, ge kunt dus nie geloven hoeveel stress ik nu al heb om met iets leuks, origineels, moois en al zulks af te komen… Ajaa, want de persoon – in mijn geval een madam, niet te verwarren met madame, of wie weet juist wel? – aan wie je iets gaat geven, zal dan zeker iets op haar blog zetten, en dan wil je natuurlijk geen mal figuur slaan, toch?
Mijn figuur ziet er al mal genoeg uit de laatste tijd. De hoeveelheden stress-chips die ik de laatste tijd alweer heb verorberd zullen daar ook wel voor iets tussen zitten.

Bij deze dus nogmaals merci Tesske voor alle zenuwen die je met je fantastische vondst bij je medebloggers hebt opgewekt. Nog anderhalve maand, tegen dan moet ik iets leuks hebben gevonden voor haar…
Mijn slachtoffer was bovendien heel erg vaag wat kerstwensen betreft, wat het heel erg moeilijk maakt om te weten in welke richting je iets wil gaan zoeken, maken, whatever… Op die manier heb ik dus totaal geen doel als ik op kadootjesjacht ga trekken, en ik heb al zo weinig tijd… Dju toch…

stress-ed x

mijn eerste date

Mijn eerste date met Mrs Ed zal ik nooit vergeten.

Het was een koude winteravond. Ze had me uitgenodigd om naar een show te gaan kijken van Els Deschepper. Ik had haar nog nooit zien optreden, dus ik stemde toe. Ik denk dat we toen ongeveer een weekje of zo samen waren, heel erg pril dus.
Het optreden was uitverkocht, en in het Cultureel Centrum was het een drukte van jewelste. We nestelden ons in de warme fauteuils en kletsten tot het licht uitging. Net toen ze de lichten doofden, bedacht Mrs Ed dat ze haar stimorolke beu was, nam het tussen de vingertoppen en schoot het weg.

Tenminste dat was de bedoeling. In werkelijkheid schoot ze de kauwgom recht op mijn jeansbroek. Mrs Ed, die op dat moment nog heel hard haar best deed om mij straf te imponeren, schoot in paniek, en trachtte de sjik van mijn broek te trekken.

Al gauw hingen er overal lange draden plakkende smurrie, aan mijn broek, aan de zetel, aan de handen van zowel Mrs Ed als aan de mijne, ‘t was precies een spinnenweb! In het halfduister vond Mrs Ed er uiteindelijk niets beters op dan met haar mond te proberen om de kauwgom van mijn broek te bijten. Ge ging haar moeten zien zitten klungelen, zo op haar knieën naast mij met haar hoofd in een nogal “bizarre” positie, knagend aan mijn broek. Ons geburen keken alleszins nu en dan raar opzij…Bij het aanzicht van dit alles kwam ik bijna niet meer bij van het lachen… Met mijn broek is het die avond niet meer goed gekomen. Met Mrs Ed gelukkig wel!
Maar het was een heerlijke avond, en het rook de hele tijd zo lekker naar pepermunt

ed x

wee

Geen enkel ander lied uit mijn tienerjaren vind ik tot op vandaag nog steeds zo mooi en zo pijnlijk tegelijk als Losing My Religion van REM. Zestien was ik toen, en ‘one disturbed teenager’ die af te rekenen had met alle pijn in de wereld zo leek soms wel. Telkens ik dit nummer hoor, word ik letterlijk teruggekatapulteerd en voel ik eventjes weer de pijn, de angst en verdriet, maar tegelijk de vreugde, liefde en warmte van mijn tienerjaren… Ingewikkelden boel zeg, om dat allemaal opnieuw te moeten beleven als je drieëndertig bent…

Ik zou liegen, Unfinished sympathy van Massive Attack evenaart dit moeiteloos…

Ik krijg er nog steeds een wee gevoel in mijn buik door.

ed x

de muis

Jeetje jezus mina god allemachtig ewel-jirre toch! Ik ben weer bezig de laatste tijd…

Ik was daarnet op de laptop aan het werk, en wilde even iets opzoeken in het boek dat open naast mijn laptop ligt.
En moeilijk dat ik het daarmee had!

Ik was gewoonweg aan het proberen om mijn muis vanuit mijn scherm naar het blad van mijn boek te verslepen zodat ik daarop verder kon werken… Duh?
Beetje scrollen op mijn blad papier of zo?
Ik weet het niet?

Djiezes. Ik zou beter in mijn bed kruipen peis ik.

Het komt niet meer goed vanavond.

ed x