Vajazzle your vajayjay

Nu moet er mij toch iets van het hart. Ik ben een modern mens, tenminste dat denk ik toch gaarne van mezelf. En ik volg – vanop veilige afstand – ook wel de nieuwe trends, hoewel ik ze niet zo vaak ook echt zelf oppik.
Maar de nieuwste trend die van de USA aan het overvliegen is, slaat toch wel echt alles vind ik. Ik vind ‘m zo bijzonder dat ik er zelfs een blogje aan wil wijden.
Want lieve mensen, in Amerika is het nu dus helemaal hip om je “vajayjay” te “vajazzlen”.
Oké, ik weet nu al dat jullie de gekste bekken aan het trekken zijn op dit moment. Vajayjay??? Vajazzlen???
Vandaar, ladies, een korte handleiding voor het vajazzlen van je vajayjay. Sorry, de mannen kunnen hier niet echt aan meedoen, alhoewel, feel free om alsnog creatief bezig te zijn met jullie joystick(je). Resultaten mogen altijd worden gepost, of gemaild naar edblogt@gmail.com (als dat maar goed komt!)

1. men neme een scherp scheermesje, of een pulle Veet, of wax voor de die-hards onder ons.
2. men scheert of waxt alle harige beetjes van de intieme delen (ik kan het niet genoeg benadrukken om voorzichtig te zijn met die wax, zeker aan de schaamlippen…)
3. Eenmaal de poes poedelnaakt, neemt men de hiertoe aanbevolen sieraden ten hande, en bekleeft men de schaamheuvel met kristalletjes, smaragdjes, robijntjes en andere edelsteentjes, tot men het gewenste resultaat bekomt.
4. puntje 3 is uiteraard heel erg subjectief, en wat voor de ene mooi is, kan voor de andere een afknapper zijn, maar bon soit, men probeert er het beste van te maken.

Tot zover het – geef toe – gemakkelijke proces van de vajazzling.

Niettemin roept bovenstaande toch enkele prangende vragen bij mij op

1. gebruikt men dan colle-tout om die Swarovski’s en andere kleinoden te bevestigen? En zoja, wat als je een beetje verkeerd mikt! Echt, ik nijp mijn benen al onbewust toe terwijl ik het nog maar bedenk…
2. nu heb ik echt wel graag dat het down there allemaal een beetje properkes is, en voor mijn part hoeft er niet al te veel begroeiing op te staan, maar ik zou toch echt wel raar kijken als de poes van Mrs Ed mij plots lachend zou aankijken met een smiley vol blingbling
3. welke vrouwen gaan mee in zo’n trends? I mean, doen jullie dat? Zouden jullie overwegen om de vajayjay al dan niet DIY te vajazzlen? Luister, voor mij niet gelaten hé. Ge moogt het ook altijd eens tonen hoe dat er dan precies uitziet, lijkt mij nog een leuk tijdverdrijf eigenlijk.
   Zo gezellig, vriendinnen onder elkaar, zo van: “Hey, moei nu ne keer wa weten, ‘kè vanachternoene minnen vajayjay vajazzled, moeit ne keer zien?”
   Ka-chiiiiiiing! Yes siree why not hé? Great fun!
4. Die amerikaanders komen dan misschien al af met zulke rare dingesen, maar aan den andere kant zijn ze dan wel te preuts om het woord vagina in hun mond te nemen (het woord, laat ons hopen dat ze het lichaamsdeel wel af en toe oraal bejegenen , hoewel ik ook al begin te twijfelen daaraan) Allez, hoe kinderachtig klinkt dat nu toch, vajayjay?  en de venten hebben dan plots een wee-wee! Ha! Crazy Americans

Nu ja, dit gezegd zijnde, mijn goeie vriendin Lizzy had er dus ook al van gehoord.

Enjoy!

vajazzl-ed? x

buis

Aargh! Ik zou jullie zo graag willen verblijden met alle leuke nieuwtjes rond mijn fantastisch opwindende leven, maar dat kan ik helemaal niet, want het is niet fantastisch en opwindend. Neen, Ed zit een beetje te verkommeren tussen alle boeken, te sakkeren over alle nakende deadlines, en te treuren over haar tweede buis in haar vierjarige studentencarrière. Jaja, zeven op twintig heb ik uit de brand weten te slepen, niet meer, niet minder. Je krijgt dat te horen in een heel lief mailtje van de docent:

Ed,

Ik heb minder goed nieuws. Je behaalde 7/20 voor het examen “Algoritmische Technieken & Problem Solving”.

Groeten,

Docent x

Tja, het mens doet ook maar haar werk hé

Die x doet me trouwens komen bij mijn volgend deeltje van mijn postje van vandaag: The xx. Ik weet niet of jullie er al van gehoord hebben, maar op dit eigenste moment is dit de band die mijn wereld doet daveren op zijn wankele grondvesten. Minimalistisch, beetje depri (I know…), maar mooi, mooi, mooi. In het begin vond ik hun samenzang niet super, maar dat was omdat ik niet goed luisterde. Want de magic verschijnt zodra ze samen aan het zingen zijn. Njammie! Enjoy! The xx

En voor wie hiermee de smaak te pakken heeft? Hupla, nog eentje!

ed x

dubbel en dik

Dit postje op de blog van Hadriana deed me terugdenken aan iets wat wij enkele jaren terug meemaakten.
Toen we op een luie zaterdag aan het shoppen waren, spotten Mrs Ed en ik beiden dezelfde trui, en waren er allebei even gek van. Na enig gekibbel over wie ‘m zou kopen (aja, als ik met een vent was geweest, dan had ik dat probleem vast niet meegemaakt), beslisten we dan maar dat we ‘m gewoon allebei gingen kopen.

~~~

nvdr: de geschiedenis heeft uitgewezen dat we dat nooit meer mogen doen, dezelfde trui kopen. Het gekibbel werd een neverending story over wie de trui die dag ging aan doen, want we wilden absoluut niet beiden dezelfde trui op hetzelfde moment dragen. (We zijn tenslotte geen zusjes hé, want we doen “vuil manieren” met elkaar…)

~~~

Aan de kassa legden we beiden onze trui op de comptoir, en toen viel het wel op dat mijn XL trui toch wel aanzienlijk groter was dan Mrs Eds S truitje. Onderlinge hilariteit alom, we waren nog jong en lachten nog met een scheet. Come to think of it, nu nog steeds overigens. Toen we aan de kassa kwamen, zei Mrs Ed tegen de winkelbediende: “Mevrouw, dat is toch eigenlijk niet eerlijk dat ik even veel moet betalen voor mijn smal truitje als die dikke hier voor haar extra large! U moet eens kijken hoeveel meer wol ze hebben nodig gehad om haar trui te kunnen produceren!”
De mond van de dame achter de toonbank viel zo hard open dat ik kon tellen hoeveel vullingen ze had. Ze wist niet waar eerst gekeken, en werd achtereenvolgens rood, wit, iets tussenin en toen opnieuw rood toen ze zag dat ik een beetje verongelijkt aan het rondkijken was. Ze stamelde iets als: “Maar mevrouw…” maar veel verder dan dat geraakte ze niet, gaf toen snel het wisselgeld en bleef verbouwereerd achter toen wij de winkel uitwandelden.

Zodra we het hoekje om waren, begonnen we te gieren van het lachen. “Kon je het weer niet laten, neen?”, schuddebuikte ik. “Ocharme dat madamke, je had haar gezicht moeten zien.”
“Zo’n buitenkansje kon ik toch niet laten liggen”, antwoordde mijn Mrs, “ge weet toch dat ik je graag zie hé!”
“Gij zijt toch geen normale zulle! Ik zie jou ook graag.”

ed x

ondertussen in de wachtzaal

Terwijl ik aan het wachten ben op mijn collega-studenten en dito-innen, nog vlug even een woordje van dank aan jullie allemaal voor de studentikoze steun die je op virtuele manier mijn richting hebben uitgestuurd!

Er heeft echter iemand toch nog één kaarske aangestoken, ‘t kan niet anders, want voor mijn wiskunde ga ik niet geslaagd zijn. Ik heb mijn best gedaan, maar ik heb geen wiskundig brein. Dat wist ik eigenlijk al langer, maar ja, als men informaticus wenst te worden, dan hoort wiskunde er ook bij. Ik heb geteld, en als ik mild ben in mijn telling, dan kom ik aan 7,8/20. Met veel chance betekent dit dat ik hiervoor nog kan gedelibereerd worden als ik voor al de rest van mijn vakken geslaagd ben. En anders zal ik het dus deze zomer nog eens op mijn boterham met choco krijgen zeker?

Maar, ik mag niet helemaal doemdenken, want mijn eerste vak, dat toch meetelt voor maar liefst 5 studiepunten, heb ik wel goed gekund, en daar ga ik zeker door zijn.

Als jullie mij nu willen excuseren, dan ga ik nu mijn vierendertigste verjaardag gaan vieren! Enkel den eersten zal wat bitter smaken, de rest zal zoetjes zijn

just-a-little-disappoint-ed x

de histoire van de kaarsen

Toen ik bij Anna dit berichtje las, was ik enerzijds gecharmeerd, omdat het ook speciaal voor mij was bestemd, maar toch begon ik alweer stilletjes te panikeren.

Want ik moet eerlijk toegeven, ik heb geen goede ervaringen met de combi kaarsen en examens maken. Een paar jaar geleden waren we rond deze periode een groot evenement aan het organiseren in Kortrijk. En ook toen had ik examens, net zoals ik morgen examen heb.

Toen ik in de evenementenhal arriveerde, de avond voor mijn examens, was mijn collega bezig met het aansteken van de kaarsen voor het evenement dat die avond dus ging plaatsvinden. Aangezien ik dus moest studeren ’s avonds, kon ik er niet bij zijn, maar ik moest mij geen zorgen maken, zo zei mijn collega, want de naar schatting vijfhonderd kaarsen, die werden allemaal speciaal voor mij en mijn examens aangestoken, en ik ging fantastische examens tegemoet. Ik meen mij nog te herinneren dat ik toen zei, dat ze daar niet moesten mee overdrijven, want overdaad schaadt…

’s Anderendaags was ik dus vol goede moed naar mijn examen gegaan, alwaar werkelijk alles verkeerd is gelopen wat kon verkeerd lopen. Ik ga u de details besparen, ik wil er liefst ook zelf niet te hard meer aan herinnerd worden, maar ik had na afloop van dat bewuste examen dus een nul op twintig. Een nul! (0, zéro, null, love voor wie het liever in tennistermen hoort…).

Sedertdien, lieve Anna, ben ik een beetje bang van kaarsen, behalve de kaarsen die daadwerkelijk in de kerk worden aangestoken, want God en Jezeke zouden niet toestaan dat er verkeerde dingen gebeuren met die kaarsen, maar van al de rest: bang. Jip, angstzweet en bloed en tranen en zo, als ik met brandende kaarsen wordt geconfronteerd in het aanschijns van mijn examens. Vandaar dat ik dus prefereer dat je gewoon even voor me duimt, of dat je mij een gebroken been toewenst (maar dan liefst in tengels), of dat je gewoon zegt: “hey, doe da goe” of zoiets simpels.

Maar laat die kaarskes maar achterwege, merci danku!

exhaust-ed x

sing-along-song

Vandaag hoorde ik toevallig weer Last of the English Roses van Pete Doherty op de radio. Lange tijd heb ik mij afgevraagd waarom dat liedje telkens een gevoelige snaar raakte bij mij, en ik denk dat ik het weet. Het ligt aan dat refreintje. Je kan het zo geweldig zalig meelallen. Ik zing de hele tekst, terwijl ik maar een paar lijntjes echt weet wat ik aan het zingen ben.

En weet je, dat geeft allemaal niet. Want de helft van de keren dat ie het zingt, weet de Pete het waarschijnlijk ook niet zo goed, wat ie zingt. Maar het lalt echt zo makkelijk, ‘t is zalig. Ik moet zelfs toegeven, ik denk dat ik een heel schone imitatie zing van Pete Doherty’s Last of the English Roses. Zelden toonvast, vaak achter op het ritme, ge moest mij bezig horen, ge zoudt beginnen denken dat ik een stevig mix binnen heb van heroïne, cocaïne, een snuifje speed om mij op de been te houden, en dat alles netjes doorgespoeld met een halve fles Jack Daniels. En zo hoort het ook te klinken, toch?

Als je me dus eens zou tegenkomen in mijn otto, en ik zit achter mijn stuur ogenschijnlijk ongelooflijk te lallen en te bazelen, en met mijn ogen te draaien in alle richtingen behalve de rijrichting, don’t worry, ik ben niet strontzat, noch geïntoxiceerd, ik ben gewoon mijn Pete Doherty imitatie aan het prijsgeven. En als je de radio dan snel op Stubru zou zetten, zou het bewijs direct geleverd worden…

Allez, hit it Pete!

ed x

prop

Een mens leert toch nog elke dag dingen bij.

Zo heb ik vandaag geleerd dat het, met drie kattenbeesten in huis, wijzer is om geen prop te maken van een blad papier om het daarna vanop twee meter afstand in de kachel te gooien. Onze Einstein sprong het propje achterna en belandde ei zo na ook in onze kachel!

Pfiew, nog een geluk dat Mrs Ed hier niets van af weet, of ik zou er van eten vrees ik

ed x

koud

Allez hup, een zomers deuntje met wat beat, om er de winterschwung in te houden!

(off to b)ed x

Of hoe secret santa nog een staartje kreeg…

Er zal waarschijnlijk wel een goede reden zijn waarom huissokken huis-sokken worden genoemd. Waarschijnlijk omdat het niet de bedoeling is om je huissokken toch in je baskets te wurmen, en er buitenshuis mee te gaan voyageren…

Vanmorgen was ik vroeg opgestaan, er was nog een ton boodschappen te doen, en kleinigheden te kopen voor de vrienden en zo, dus was ik te lui geweest om mijn huissokken om te wisselen voor “echte” sokken, en was ik dus met mijn bolletjessokken van Tricky op tjok gegaan. In het lokale shoppingcenter loop ik snel den expo binnen, soms vind je daar nog wel es een kleinoodje. Na een tijdje rondzoeken, besloot ik dat mijn gedacht er niet te vinden was, dus loop ik weer naar buiten. Gaat dat alarm daar wel niet af! Ik schrik mij een hoedje, word zo rood als een tomaat en word strak aangekeken door de man achter de kassa, die me luidruchtig te kennen geeft (en dat in een propvolle winkel) om tot bij hem te komen.

“Toont ne keer uw sjakosj, madam”, zegt hij. Ik word zowaar nog roder, want mijn sjakosj zit altijd vol met brol die je eigenlijk aan geen mens durft te tonen.
Ik stamel “Is da nu echt nodig, ik heb niets gepakt hoor!”, maar hij gaf geen krimp.
Ik hield mijn hart al vast wat ik daar allemaal uit mijn sjakosj ging toveren van genants. ‘t is eigenlijk ongelooflijk hoeveel er in zo’n tasje kan gepropt worden! Ik schrok er zowaar zelf van! Ik kieper mijn sjakosj ondersteboven en daar rolt uit: mijn portefeuille, nokia-gsm, oortjes voor mijn iPhone, Jip en Janneke snoepen (gekregen van mijn santa), digitaal fototoestel omdat ik dat anders zeker weer ging vergeten mee te doen vanavond, hondesnoepjes voor tegen dat de Ludo braaf is, briefkes van in den delèze, nog oorkes voor mijn iPhone, kortingsbonnen, mijn ecocheques, mijn sleutels, visitekaartjes van mezelf en wel 5 anderen, maaltijdcheques, mijn iPhone zelve, mijn loonbrieven van zeker 3 maanden ver tssss orde, vreselijk ben ik, een zakflesje jenever dat ik gisteren had gekocht omdat we dat niet meer in huis hadden (gelukkig was het nog toe, of ze gingen geheel onterecht nog peizen dat ik zwaar aan den drank zat!), nen tampon of 3 (ge weet maar nooit daj een beetje tielik aan bent op ‘t onverwachts), postzegels, boodschappenlijstjes van weken ver, 3 insectenlijkjes van vliegen die Einstein erin verstopt als heimelijke kadootjes (ge kunt peizen hoelang die daar al in moeten zitten! Ik dacht al dat ik soms een weeë lijkgeur ontwaarde in mijn sjakosj), kortom, VREED veel, maar niets dat uit den Expo kwam. Een beetje triomfantelijk bekijk ik de kerel achter den toog.

“Ga nog es naar buiten,” zegt ie een beetje bitsig. Ik parmantig langs de controlepost, WIET WIET WIET, da ding liep weer af!

“Godverdomme,” mompel ik, “da’s nie mogelijk é!”
“Heb je iets nieuws aan madam?”, stelt mijn ondervrager.

Na lang nadenken, en onderwijl al mijn kledingstukken overlopend, zeg  ik, “Baneen gelijk!”

Tot mijne frank (euro) plots valt! Mijn nief huissokken van Secret Santa! Ik steek mijn ene voet langs da controlespel, niets. Andere voet: WIET WIET WIET! Na enig speurwerk aan mijn sokken voel ik plots iets hards!

Er hing aan mijn huissokken dus nog ‘n antidiefstaldingske dat blijkbaar nog op actief stond! En dat had ik in al mijn enthousiasme duidelijk niet gevoeld toen ik mijn sokken had aangetrokken vanmorgen…

Vanaf nu weet ik beter, ik meen het. Luiheid is des duivels oorkussen! Ik ga nooit meer mijn huis uit met mijn huissokken! Tsss…

ed x

Good things come to those who wait

Ze zeggen dat soms wel eens hé, in tengels, “good things come to those who wait”.

Laat dat in mijn geval nu wel es MEER dan waar blijken! Vanmorgen stond ik vroeg op, kwam naar beneden en maakte een vuurtje in de kachel. Studeerdag vandaag, dus dan heb ik graag een beetje gezelligheid rond me. Plots bedacht ik me dat de postbode vandaag misschien wel eens mijn Secret Santa, waar ik dus nog steeds op aan het wachten was, zou kunnen langsbrengen. Snel de sleutel gehaald en net toen ik aan de voordeur stond te prutsen, ging de bel! De postbode! “Ik heb een pakje mee”, zei ze!
Ik knikte hevig, jaja, hier zat ik al lang op te wachten! De ene dag al geduldiger dan de andere. Nu en dan had ik al kleine paniekaanvallen gehad dat ik waarschijnlijk de enige zou zijn die uiteindelijk geen secreta santa zou ontvangen… Maar niets bleek minder waar!

‘t Was een dikke envelop, helemaal volgepropt met wel 10 kleine en minder kleine kadootjes!

Toen ik elk pakje opende, werd ik eigenlijk steeds meer ontroerd. Ik wist nog steeds niet wie mijn Secret Santa was, maar verdikke ze (gokte ik) had er haar werk van gemaakt! Kijk zelf maar!

Het was pas bij het lezen van het lieve kaartje, dat ik te weten kwam dat Tricky mijn eigenste Secret Santa is geweest! Bedankt lieve Tricky! Ik ben er zowaar een beetje bijna sprakeloos van! De snoepdoos zal naast mijn pc’tje staan de rest van mijn studies, de huissokken pronken al aan mijn ranke stampers…

cd 1 is bijna helemaal beluisterd en meer dan goed bevonden! Ik kende van de hele cd denk ik een liedje of 3 (weinig hé) maar krijg bij veel liedjes en warm, rustig en goed gevoel! Thanks! De zakdoeken komen goed van pas, want ik ben snipverkouden momenteel, al ken ik mezelf en ga ik ze waarschijnlijk toch niet gebruiken, maar zal ik ze sparen als souvenir

Je kunstwerkje krijgt een mooi plaatsje op mijn werk, waar ik wel vaak nood heb aan een beetje warmte en een zongevoel. En de kleine magneetjes (een katje, en een nemo-visje (my all time favourite!), en een Pigletje (o-o-oh d-d-d-ear)) kregen al een plekje op de frigo!

Nogmaals bedankt! Het was het wachten meer dan waard!

ed x