Time

Ik zit al de hele godganse dag met een stom liedje in mijn hoofd. “Taa-aaa-aaa-aaaim is on maai saaid yes it is…” en dat is het zowat. Eén zinneke dat ik vandaag al ein-de-loos heb herhaald in mijn binnenwerk.

Soms zong ik het niet eens voluit hoor, dan zong ik gewoon: “Taa-aa-aa-aaim…” en niets meer dan dat.
En dan nog es: “Taaa-aaa-aaaaaim…”
En nog es…
En jaja, nog es…
En…
Om gek van te worden, toch?

En de momenten dat ik dacht dat ik het vergeten was, dan besefte ik plots dat ik het aan het neuriën was.

MMM MMM MMM MMM, M M M MMM-MMM, M M M…

Ge zou je kop van je lijf willen rukken é als je dat een dag door aan het doen bent!
Of dan liep ik het te skuffelen, wat West-Vlaams is voor fluiten. En dan werd ik er nog gekker van!
“STOP MET SKUFFELEN!”, beet ik mezelf soms binnensmonds toe, “STOP ET!! NU DIRECT!!”
Te-ver-geefs. *diepe, heeel erg diepe zucht*

Of dan liep ik het met de top van mijn Papermate Flexgrip Ultra-stylootje te klikken! klik-klik-klikklik klikklikklikkliiiiik (waarbij ik daar dus in een versnelling moest treden met mijn bicske) klik klik klik… Fuck man! Zot!! Zot werd ik ervan.

In de auto was het even beter! Stubru (love it!), lekkere deuntjes, maar dan, tijdens het reclameblok, toen merkte ik zowaar dat ik het aan het tokkelen was met mijn vingers op mijn stuur. µ

Tok tok toktok toktoktokto-ok, tok tok tok…

AAAAAAAAAAAAAARGH! GESCHREEUWD HEB IK! Dat het moest ophouden, dat ik het niet meer wilde, niet langer aan kon horen, maar ja, het kwam wel uit mezelf!!! Kom da tegen, ge kunt niet weglopen é van jezelven!!

En moest ik het nu nog eens supergraag horen, ik zou nog zeggen ja, ok, tof! Maar ik hoor ekik dat niet echt graag. Erger nog, tot zopas wist ik niet eens van wie het was… Nader onderzoek leert me nu dat het dus van de Rolling Stones is. Maar de Stones zijn – op een paar uitzonderingen na – nooit mijn favoriete band geweest. En neen, de Beatles evenmin. Mensen lijken op dat gebied maar twee categorieën te kennen hé, zijn het de stoons niet, dan moeten het de bietels zijn. Nope,niet bij mij… Let op, dat zijn goeie bands é, maar mijn hart is er nooit een tik sneller van gaan slaan, en mijn armen (of andere lichaamsdelen) zijn nooit in kiekevel gekomen door éen van hun songs…

Vanmorgen kroop dat onding dus in mijn hoofd, en ‘t is er de hele dag in blijven zitten. En omdat men altijd zegt dat je er moet over praten als je gek wordt van iets, dat het oplucht om je zorgen te delen, wil ik dit heel graag met jou, mijn trouwe lezer, delen. Tenslotte, je kent me toch niet personnellement, en je zult dus ook niet boos kijken straks, of morgen, als blijkt dat je zelf ook – volkomen onbewust – Taa-aa-aa-aaim is on maai saaid, yes it is… begint te zingen, of te neuriën, of te skuffelen, of te tokkelen…

Voor degenen die het nog niet zouden kennen: hier is het al sie!
geniet er vooral heel erg veel van! (Ewel jirre, spoel wel eerst rap een half minuutje vooruit, want het is eerst Deutsche schlagerzwans…)

En weet je wat eigenlijk nog het meest frustrerende van heel den boel is? Time is niet eens on my side!! Ik moet duizend-én-één dingen doen, en weet niet waneer wat eerst gedaan! Dus ik lieg dan ook nog eens de hele dag lang tegen mezelf!

Als je straks in je bed ligt, en je begint plots… LA LA LALAA, LALA LALAA-AAA LALALA… denk dan eens aan mij, en heb medelijden.
Ik moet dit al de hele dag doorstaan…

ed-lala x