gezellige deurwaarder

Het lijkt een contradictio in ge-weet-wel-watte (mijn Latijn is nooit al datte geweest), een “gezellige deurwaarder”. Gewoon die twee woorden, dan nog naast elkaar, in één zin te moeten zien staan, is op zich al bijna een unicum.

De laatste tijd zien we er nu en dan verschijnen op het werk (gelukkig nooit voor mij persoonlijk!). Na een tijdje ga je ze herkennen zodra ze uit hun otto stappen. Ze hebben een bepaalde “deurwaarderslooppas”. De meesten zijn ook helemaal niet gezellig. Ze lopen nors ons gebouw binnen, en duwen een papiertje onder de eerste de beste zijn of haar neus, waarna die al dan niet even moet tekenen dat hij dat papiertje heeft ontvangen. Terwijl ze met de papieren staan te zwaaien, zijn hun ogen nooit op jou gericht. Neen, ze speuren met hun alziend oog de omgeving af, en je merkt dat ze intussen aan het opslaan zijn. Ik denk dat er in hun zij ergens een save-button verwerkt zit, zodat ze alles kunnen registreren wat ze zien, en vooral wat ze zouden willen aanslaan…

Zodra je het papiertje in ontvangst hebt genomen, draaien ze zich vliegensvlug om en wandelen robotsgewijs de deur uit. En daar sta je dan, met alweer een of andere dagvaarding in je pollen.

Maar vandaag heb ik wat meegemaakt. Ik zag ‘m de deur van zijn grijze renault megane openen. Een hippe vent, typisch het soort volk dat wij vaak over de vloer krijgen waar ik werk. hij neemt een bundeltje papieren, en wandelt naar binnen. Die komt iets drinken denk ik.
Nog geen halve minuut later, staat hij plots aan mijn bureautje. Hij ruikt zelfs nog goed ook, maar vraag me niet welke parfum het was, ik ken niets van ventenparfums.
“Ik ben hier met een dagvaarding”, zegt hij. Zijn stem klinkt zelfs aangenaam, zijn hemd is hip, hij ziet er verdorie goed uit, strak. “He must be gay”, bedenk ik mij.
Maar dan, compleet out of the blue, begint ie een gezellig gesprekje, en vraagt me of ik toevallig een paar foto’s zou kunnen tonen van onze feestzaal, want hij gaat binnenkort trouwen en zijn vriendin vindt onze locatie wel aangenaam. En voor ik het goed en wel besef, ben ik hem onze site aan het tonen, en vertel ik uitgebreid over de feesten die we al hebben gegeven. Een design trouwfeest zou hij wel leuk vinden, want ze houden niet zo erg van het traditionele werk. En blablablabla, zo gaat het nog even door.
Ik had ‘m bijna gevraagd of ie nog een koffietje wilde hebben ook, ‘t was alsof ik ‘m al jaren kende!

Verdoeme, ik heb vandaag mijn eerste gezellige deurwaarder ontmoet.
Ik denk dat ik zelfs nog heb gezwaaid en ‘m zelfs nog heb nageroepen: “tot de volgende hé!”
en daar stond ik dan met de nieuwe dagvaarding…
Gezellig!

ed x

t