violist op een dak

Al sinds ik was afgestudeerd anderhalf jaar geleden, had ik de Joodse schoolvriendin niet meer gezien. ‘t Is toch een specialleke hoor die Joodse vriendin.  Licht geïntrigeerd ben ik eigenlijk…  en vereerd ook wel.  Dat ik voor een klein stukje mag “intreden” in haar zo gesloten wereldje…. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ze me onlangs mailde of ik zin had om naar Fiddler on a Roof te gaan kijken in de Antwerpse Stadsschouwburg.  Nu ja, in haar mail vroeg ze me of ik zin had om naar zo een dinges te gaan zien, ik zei… o, en waar zou je dan graag willen gaan, in Gent of Antwerpen, waarna zij antwoordde: “Wat leuk dat je me uitnodigt!”  Begrijpe wie begrijpen kan, maar ze is toch hartelijk “de joodse vriendin”, dus ik had er wel zin in!

Ik vroeg haar wanneer het haar paste.
Elke dag, mailde ze me terug.
Behalve op zaterdag, stuurde ze direct daarna.
Yeah right! Ik wist nu intussen ook al wel dat ze niet naar de voorstelling zou geweest zijn op de sabbat…

Mrs Ed wilde ook wel mee naar Antwerpen. Maar dan wel om te shoppen. En om kennis te maken met de Joodse vriendin natuurlijk. 3 uur stilzitten is sowieso niets voor haar. Dan denk ik dat ze in die tijd al eigenhandig de stadsschouwburg zou behangen hebben… Ik wist op voorhand zelf ook niet dat het zo lang ging duren! Nu ja, ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit eerder naar een musical was geweest, dus het was wel een klein beetje avontuur.

Om kwart voor drie stond ik klaar aan de ingang van de schouwburg. Mrs Ed ging een parkingplaatsje zoeken en daarna op koopjesjacht gaan.

De Joodse vriendin was hopeloos laat, net 5 voor 3, en de show begon om 3uur.
“Zou ik nog naar het toilet gaan”, hoorde ik haar nog vragen. Dat doet ze wel vaker hoor, haar “wereldse” vriendin vragen wat ze moet doen. Over de vreemdste dingen eigenlijk…
Nog voor ik kon zeggen, “ga maar nog snel”, was ze me al te snel af en zei, “geen tijd meer”, en liep de trap al op naar onze plaatsen.
Oké, ze had dus toch een eigen willetje, nice
Net voor het doek omhoog ging, namen we toch nog plaats.

In geen tijd zat ik helemaal in het verhaal, dat ik eigenlijk ook al van haar noch pluimen kende. Het was supermooi gebracht allemaal, de acteurs waren heel naturel en goed op elkaar ingespeeld, en ik vond het absoluut een pluspunt in het verhaal dat het podium heel erg sober was ingericht. Alleen vond ik het wel een beetje spijtig dat de Joodse vriendin werkelijk om de haverklap op haar uurwerk zat te kijken, en dat terwijl het toch echt wel mooi was? Echt, minstens om de 5 minuten draaide ze haar hand, en checkte ze hoe laat het was. Allez, dacht ik, wat heeft die nu toch?

Nu ja, ik wist al op voorhand dat ze waarschijnlijk al goed had nagezien waarover het stuk ging, en of het wel mocht dat ze daar naar toe ging gaan.  Dus dacht ik…  jee die verveelt haar waarschijnlijk?

Na een klein anderhalf uur was het pauze.
Zodra de lichten opnieuw aan gingen, schoot Joodse vriendin recht uit haar stoel, en zei me, neen riep me haast toe: “Ik moet NU naar de WC!” En weg was ze! We zaten ongeveer in het midden van de rij zitjes, en op haar weg naar het gangpad liep ze dus bijna mijn bejaarde buurman omver, duwde twee van zijn vier kleinkinderen pardoes weer in hun stoeltje, en struikelde nog over de oma op het einde van de rij. Die had duidelijk niet snel genoeg haar benen opzij kunnen schuiven.En dan schoot ze als een pijl naar de uitgang, en ik keek haar na, me afvragend hoe zij in godsnaam langs 6 mensen was kunnen passeren terwijl er eigenlijk gewoon géén plaats is om te kunnen passeren als de mensen nog neer zitten in hun stoelen.

Na 5 minuten was ze er terug, duidelijk verlicht en opgelucht.
“Ik zat dan nog eerst nog in de bezemkast in plaats van op het wc”, zei ze.
“En heb je daar dan geplast”, vroeg ik haar?
“Net niet”, zei ze smalend.

Heerlijk vond ik het dat de joodse vriendin plots uit haar “schelp” begon te komen….  waar een plas allemaal niet goed voor is.

Daarna volgde nog een uitgebreide plastische beschrijving van de grootte van haar plas, en dat ze het gevoel had dat het uit haar ging lopen als ze rechtstond enz enz… Let op, een mens kan nooit genoeg achtergrondinfo geven over de pipi en de kaka vind ik, als wij met vrienden samenkomen, dan kun je er donder op zeggen dat het in de loop van de avond wel eens daarover zal gaan! Maar ik dwaal af…

Eigenlijk is het wel vreemd dat wij zo goed overeenkomen, de joodse vriendin en ik. Zij is echt van de strikste strekking joden die in Antwerpen leven, en haar o zo orthodoxe manier van denken en leven staan eigenlijk lijnrecht tegenover mijn manier van leven en denken. Maar toch, ça marche, dus denk ik daar niet te vaak over na.

Na de voorstelling zijn we er nog ene gaan drinken.  Mrs Ed kwam recht van de Meir aangevlogen en gaf de vriendin 1 van haar verpletterende handdrukken.  Ik zag dat de vriendin niet goed wist wat te doen met al dat vleselijk contact.

Dan een verdoken café binnen.  Aja, wij mogen niet gezien zijn in haar gezelschap door haar gezelschap.  Een koosjere cola besteld.  Nog een korte babbel en kennismaking met mijn Mrs,en off she was…  opnieuw haar wereld binnen…

Het was een fijne middag. Maar je zit de rest van de godganse dag wel met dat deuntje in je hoofd hé…

Deidel diedel deidel diedel dom…

ed x