B&H

Naast het maken en onderhouden van websites, doe ik ook al een tijdje computerherstellingen aan huis voor mijn bijberoep. Ik maak daar niet super veel reclame mee of zo, maar met wat mond-aan-mondreclame moet ik toch regelmatig her en der es langsgaan voor nen kapotten computer. En via via was ik nu ook weer in contact gekomen met iemand bij wie de pc was vastgelopen en die er geen weg meer mee kon. De broer van een vriendin van Mrs Ed, was hij.

Gisterochtend om 10 uur had ik afgesproken. Ik bel aan, en een verfomfaaide heer met een vuile baard van zeker 5 dagen ver opent de deur.

“Ah, ‘t is voor den computer zeker dajje komt? Kom mo binnen.”
Dus ik daar bij die vent binnen, in een klein, donker, rokerig huisje, met de gordijnen nog haast allemaal dicht. De pc stond in een ietwat beter verlichte nis in de living. “Kijk mo ne keer wat der an zou schelen, want ik weet et niet”, zei hij met een doorrookte rochelstem.

Ik zette mij neer aan zijn bureaustoel en schoof mijn stoel richting bureau. Ik keek naar zijn laptop, en bedacht al direct dat ik later goed mijn handen ging moeten wassen. Het scherm van zijn laptop werd wellicht nog nooit es afgefrot, en tussen de vuile toetsen zag ik overal tabakrestjes en as en nog substanties waar ik liever niet meer aan herinnerd word.
Jakkes, dacht ik, en probeerde niet te denken aan al de bacterietjes die er ongetwijfeld aan hingen. Ik drukte op de aan/uit knop van de laptop om ‘m te starten, en keek intussen wat rondom mij.

Dan viel mijn oog op zijn asbak. “Vlaams Blok” zag ik op de zijkant van de asbak staan. Ik voelde dat mijn wenkbrauwen in de lucht gingen. Ik keek nog wat verder rond, en zag plots een krantenartikel aan de muur hangen. Een beetje vergeeld, dat wel, maar de titel van het artikel sprak boekdelen: “Bijeenkomst Blood and Honour in Eernegem”. Jah… ik vermoed dat mijn wenkbrauwen het toen alweer deden, hoewel ik stilaan begon te denken: hou je gezicht maar gestreken Ed…

Intussen was de laptop helemaal opgestart, en staarde ik recht naar een bureaubladachtergrond met een duidelijk zelfgemaakte foto van een optocht van datzelfde Blood and Honour, compleet met vlaggen en hakenkruisen en al. Mijn billen nepen instant wat gespannener tesamen, mijn wenkbrauwen, wel, die hadden echt dringend nood aan botox, zodat de expressie op mijn gezicht wat minder duidelijk ging worden.

Daar zat ik dan. In het hol van de leeuw. In het nest van de arend.
Ik, een doorgewinterde lesbo, met Joodse, turkse en marokkaanse vrienden, met homo-, lesbo- en transgendermaatjes, zelfs zowaar met Walen en Fransen in haar vriendenkring.
Daar zat ik dan…
En dronk koffie, met de vijand…
Hij zou het es moeten geweten hebben…

Creep-ed x