Sesamstraat. Ze zijn weer helemaal in momenteel, want het kinderprogramma bestaat intussen maar liefst veertig jaar. Veertig jaar biegot! Ik denk dat de meesten onder ons letterlijk groot zijn geworden met de sketchkes van Bert en Ernie en Pien en Sien en Tommie en Ieniemienie en uiteraard het koekiemonster!

Ik weet niet of dit nu een beetje abnormaal is van mij, maar ik vind Bert en Ernie echt vree grappig.
En omdat ze wel meer leuke sketchkes hadden dan alleen maar “er zit een banaan in je oor”, heb ik hier dees gevonden… Hilarisch!

ed x

‘t is stil in huis.
Einstein doet nog een dutje op mijn stubru-dekentje bovenop de centrale verwarming, die ik voor de gelegenheid dan ook maar eventjes heb aangezet. Op de koelkast ligt ons Dame Jeanne. Ze snoezelt met één oog dicht, haar ander oog houdt de omgeving in de gaten. Ze mag immers geen kans laten voorbij gaan om haar onderdanen te controleren en zonodig te corrigeren. Ons Gerda wilde naar buiten. Ik vermoed dat het verse regenwater hier wel voor iets zal tussen zitten. Ze houdt van fris vers water ons Gerda. Don’t we all?
Onze Ludo ligt voor de kachel op zijn mat. Hij knaagt op een stokje dat daarnet de weg naar de kachel niet had gevonden, en op de grond was gevallen.
‘t is stil in huis.
En ik?
Ik geniet van het geluid van de kachel die nu en dan knespert.
Ik geniet van het geluid van de regen, die buiten met bakken uit de lucht aan het vallen is.
Ik geniet van de warmte die zich in de kamer vult, voelbare aangename warmte.
Ik geniet omdat ik weet dat Mrs Ed in ons bedje nog een zaterdagochtenddutje aan het doen is. Ze sliep zo rustig toen ik opstond deze morgen.
Ik geniet omdat ik gisteren een leuke avond had, ondanks het afgelaste concert van The Gossip.
Ik geniet van de rust, van de stilte.
Mooi toch hoe een mens soms van hele gewone, kleine dingen kan genieten.
Ik wens u allen een mooie dag toe, waarin u even tijd vindt om ook te genieten.
Van iets.
Van niets.
Van alles.

ed x

Twee minuutjes had ik ‘m laten liggen.
Twee minuutjes was ik naar boven gegaan.
Twee minuutjes zonder supervisie in de salon
Toen ik terug beneden was lag ie in de zetel.
Dat mag niet, maar is geen ramp.
Omdat ik ‘m niet aan had, zag ik dus ook niet direct waar ie op aan het knagen was.
Meneertje had mijn bril van het salontafeltje gepikt, en had zich gezellig in het zeteltje genesteld om es te proeven of mijn brilletje lekker was.
En ja hoor! Lekker!
Resultaat: mijn brilleglazen bezaaid met kleine kratertjes van kleine, jeukende, bijtgrage melktandjes

Twee minuutjes waren genoeg om te zorgen dat ik morgen Beth Ditto in stukjes en beetjes zal zien.
Of als een wuzzy bolleke als ik beslis om ‘m toch maar niet aan te doen…

Iemand een hondje? Hij is zo lief…

ed x

Gisteren had Mrs Ed met de meter van onze Ludo afgesproken om te gaan wandelen met de honden aan zee. We spraken daar ter plaatse af. In Oostduinkerke, als je langs Sunparks bent gepasseerd, daar op het einde van de baan op den dijk. Tegen drieën daar.
Dus alzo geschiedde. We vertrokken thuis rond 14u, lekker weertje, het zonnetje scheen. Het beloofde goed te worden.
Tegen dat we Diksmuide gepasseerd waren, begon het steeds donkerder te worden, en werd onze otto al op gewelddadige manier door elkaar geschud door de harde windstoten.
“Oeie”, zei Mrs Ed, “dat ziet er niet goed uit.”
Niet goed bleek in ons geval nog een behoorlijke understatement.

Nog voor we uit onze otto waren gestapt, vielen de eerste kanjers van regendruppels op de ottoruit. Wij ons k-weetje aan en richting afspreekplaats.
Tegen dat we daar arriveerden, was ons broek al gezegend langs den achterkant, want de wind leek strak uit het binnenland te komen. Even rondzien waar de vrienden waren… Nergens te bespeuren.
Snel even schuilen in de tea-room op de hoek en de vrienden bellen om te horen waar ze zaten. “Ah we zijn hier een minuutje of tien te vroeg gearriveerd, en we zijn al wat verder op den dijk gewandeld”, klonk het.
“No problemo, dan komen we tegengewandeld”, reposteerde Mrs Ed. Dus wij onze koffie naar binnen geslokt, k-weetje weer aan en weer het hondenweertje in.
Heel den dijk hebben we afgewandeld naar rechts, tot we aan de pier arriveerden van Nieuwpoort, geen amigo’s. Intussen was zelfs mijn onderbroek al nat, en regende mijn k-wee binnen langs mijn kap. Grmpf…
Toch nog maar even bellen. Bleek dat zij naar Oostduinkerke zelf waren gereden, en dus niet langs Sunparks waren gepasseerd, waardoor we dus op de verkeerde dijk stonden te zoeken naar mekaar.
Tegen vier uur hadden we mekaar dan uiteindelijk wel te pakken. Vier kliedernatte mensen, met twee kliedernatte honden, die dan beslisten om toch nog maar tegare een wandelingske te maken, onder het motto “We zijn nu toch al nat!”
Het werd zowaar nog een leuke middag, waarbij de honden dolle pret hadden en wij ook, de weergoden trotserend…

ed x

Morgen is het de lezzy hoogdag van het jaar. Onze dag…
Sinds een paar jaar, en dan met name onder invloed van het alom populaire The L-Word, is men de lesbiennedag de L-day beginnen noemen. En morgen is’t weer van datte, the L-day in de Vooruit in Gent. Leuke workshops overdag, leuke party ’s avonds, women only of course. Niet dat we tegen de mannen zijn of zo, maar ge moet ne keer naar een lesbiennecafé gaan. Ge komt verdorie meer geile heteroventen tegen dan vrouwen (al dan niet lesbisch). Daarom alleen al vind ik het leuk dat de fuif op de lesbiennedag echt voor ladies only is. Even geen pottenkijkers, en dat mag je heel erg letterlijk nemen in dit geval. Je moet trouwens ook niet gaan denken dat er zich daar dan enorme orgieën afspelen hoor, ik vind de gemiddelde lesbofuif behoorlijk braaf eerlijk gezegd.

Nu ja, speciaal voor lesbiennedag, een filmpje over Lizzy, the lezzy. Hilarisch is dit lesbisch cartoonfiguurtje dat geen blad voor haar mond neemt. Ik kan het alvast heel erg smaken.
Alleen dat liedje al, om te gieren. Maar het blijft wel de rest van de dag in je hoofd rondspoken. U weze gewaarschuwd…

I’m Lizzy the lezzy and I like pussy

Hope you like it…?
ed x

Het lijkt een contradictio in ge-weet-wel-watte (mijn Latijn is nooit al datte geweest), een “gezellige deurwaarder”. Gewoon die twee woorden, dan nog naast elkaar, in één zin te moeten zien staan, is op zich al bijna een unicum.

De laatste tijd zien we er nu en dan verschijnen op het werk (gelukkig nooit voor mij persoonlijk!). Na een tijdje ga je ze herkennen zodra ze uit hun otto stappen. Ze hebben een bepaalde “deurwaarderslooppas”. De meesten zijn ook helemaal niet gezellig. Ze lopen nors ons gebouw binnen, en duwen een papiertje onder de eerste de beste zijn of haar neus, waarna die al dan niet even moet tekenen dat hij dat papiertje heeft ontvangen. Terwijl ze met de papieren staan te zwaaien, zijn hun ogen nooit op jou gericht. Neen, ze speuren met hun alziend oog de omgeving af, en je merkt dat ze intussen aan het opslaan zijn. Ik denk dat er in hun zij ergens een save-button verwerkt zit, zodat ze alles kunnen registreren wat ze zien, en vooral wat ze zouden willen aanslaan…

Zodra je het papiertje in ontvangst hebt genomen, draaien ze zich vliegensvlug om en wandelen robotsgewijs de deur uit. En daar sta je dan, met alweer een of andere dagvaarding in je pollen.

Maar vandaag heb ik wat meegemaakt. Ik zag ‘m de deur van zijn grijze renault megane openen. Een hippe vent, typisch het soort volk dat wij vaak over de vloer krijgen waar ik werk. hij neemt een bundeltje papieren, en wandelt naar binnen. Die komt iets drinken denk ik.
Nog geen halve minuut later, staat hij plots aan mijn bureautje. Hij ruikt zelfs nog goed ook, maar vraag me niet welke parfum het was, ik ken niets van ventenparfums.
“Ik ben hier met een dagvaarding”, zegt hij. Zijn stem klinkt zelfs aangenaam, zijn hemd is hip, hij ziet er verdorie goed uit, strak. “He must be gay”, bedenk ik mij.
Maar dan, compleet out of the blue, begint ie een gezellig gesprekje, en vraagt me of ik toevallig een paar foto’s zou kunnen tonen van onze feestzaal, want hij gaat binnenkort trouwen en zijn vriendin vindt onze locatie wel aangenaam. En voor ik het goed en wel besef, ben ik hem onze site aan het tonen, en vertel ik uitgebreid over de feesten die we al hebben gegeven. Een design trouwfeest zou hij wel leuk vinden, want ze houden niet zo erg van het traditionele werk. En blablablabla, zo gaat het nog even door.
Ik had ‘m bijna gevraagd of ie nog een koffietje wilde hebben ook, ‘t was alsof ik ‘m al jaren kende!

Verdoeme, ik heb vandaag mijn eerste gezellige deurwaarder ontmoet.
Ik denk dat ik zelfs nog heb gezwaaid en ‘m zelfs nog heb nageroepen: “tot de volgende hé!”
en daar stond ik dan met de nieuwe dagvaarding…
Gezellig!

ed x

Volgende week vrijdag heb ik examens. Dit betekent dat, as we speak, mijn brein op volle toeren zou moeten draaien op dit moment, om de drie vakken waar ik examen zal van hebben te kennen tegen dan.

Let nu goed op dat ene woordje… “zou” want daar hapert heel mijn breinsysteem. Aan stress heb ik geen gebrek hoor, ik stress van ’s morgens tot ’s avonds…
Alleen, het enige waar ik op dit moment nog toe in staat lijk te zijn, is het lezen van andermans blogs en daar de nodige commentaren bij te spuien, het spelen van braindead-games zoals – hou u vast aan de takken van de bomen – Farmville en Maffia Wars op Facebook, het ongeïnteresseerd doorbladeren van andermans foto’s op diezelfde Facebook, het spelen van stomme quizkes op alweer… facebook (aargh).

Ik heb al zitten denken om mijzelf de toegang tot Facebook te ontzeggen door het IP-adres te blokkeren, maar dan zal Mrs Ed er ook niet meer op geraken, waardoor er hier echtelijke ruzies van hier tot in Timboektoe zouden ontstaan vrees ik. Ik had ook eventjes gedacht om ’s avonds onze router met Mrs Ed mee te geven naar haar werk zodanig dat ik niet meer op het internet zou kunnen geraken, maar helaas smurfen onze buren onbeveiligd, dus dat zou ook weer niet werken.

Verdoeme toch, nog tien dagen en dan moet ik er klaar voor zijn, en tegen vrijdag moet ik dan ook nog es een scriptie indienen (ook dat nog) over een beresaai onderwerp waardoor mijn schrijftalenten de grond worden ingeboord… en ik een hele avond moet zwoegen om één blad geschreven te krijgen…

Ik wens daarmede ook een heel dringende oproep te lanceren om een grote berg (Mont Blanc will do) verse moed en een zee aan concentratie (denk Middellandse zee) zodat ik mijn laatste tien dagen hard kan werken en de schade kan beperken…
en voor de zekerheid lanceer ik hiermede tevens een even dringende oproep aan mijn geburen om hun netwerk te beveiligen, just in case dat het hierboven gevraagde niet tot bij mij zou geraken…

ELP!

ed x

Gisteravond na mijn werk zijn Mrs Ed en ik naar de Makro geweest. Ik hoor je al denken, die zijn niet helemaal goed snik zeker, op een vrijdagavond naar de Makro gaan… Maar echt, naar Makronormen was het er bijna rustig! Ik weet niet waar iedereen dan naartoe is gegaan gisteravond, en er bekruipt me nu plots zelfs stilletjes het akelige gevoel dat ik iets belangrijks heb gemist é, dju toch!

Deze week verjaart het bastaard metekind van Mrs Ed (hij is nog niet gedoopt, de kleine snoodaard), en dus moesten we zeker op zoek gaan naar een kadootje voor de kleine man. En tegelijk hadden we ook van de Sint de opdracht gekregen om zelf iets te kopen voor zijne sinterklaas ook. De Sint ligt momenteel met de griep in zijn bed, en al zijn knoken zijn stijf en stram van de koorts, vandaar dat hij vele “hulpsinten” als wijzelf op pad stuurt dit jaar… Gelukkig ben ik al heel mijn leven eigenlijk dé überhulpsint der hulpsinten en ik vond het dan ook heerlijk om mij weer onder te dompelen in al het kinderspeelgoed.

Kleine man wordt deze week vier jaar en dus mochten we de babyrayons al achterwege laten. Terwijl we ook “de roze zone” achter ons lieten (ai mijn ogen) kwamen we plots bij de Playmobils terecht. Op de dozen van de Playmobils stond “4+”. Vanaf eind deze week klopt dat als een bus! Dan is hij 4+… Maar dan, waar zou hij het liefst mee spelen, want het assortiment Playmobils is – amai – behoorlijk uitgebreid! Mrs Ed twijfelde nog even of hij wel graag met Playmobils zou spelen, maar DUUH, iedereen speelt toch graag met Playmobils??
Dus dachten we even na.
Wat doet hij graag?
Hij houdt van vissen en water en zo.

Speciaal daarom hebben we hem een vliegtuig gekocht, aja want vliegtuigen vallen toch ook nu en dan eens in het water. Dus het vliegtuig, compleet met een kapitein en stewardess, die handje in handje staan zo lijkt wel. Voor mij niet gelaten hoor, zolang ze maar niet van plan zijn om tot de mile high club te gaan behoren tijdens de vlucht… En er is ook nog een reizigster met een kindje mee.
Een ideale k-do voor zijn b-day dachten wij!

Plots blonk er ook nog een felgeel-oranje kraan in ons oog, en na enig getwijfel tussen dat en de Ark Van Noah, die we dan wel mooi maar een beetje te bijbels vonden werd het de stoere kraan! Die sparen we dan voor zijne sinterklaas…

Ik had voor mezelf eigenlijk ook graag nog het ziekenhuis en de ziekenwagen en wawie de mug-helicopter gehad (doktertje spelen ), of de piramiden van Egypte of de vuurspuwende draak uit Drakenland, of nog beter, de dierenkliniek (nog doktertje spelen ), maar we hadden geen plaats meer in de kar zei Mrs Ed, en mijn argument om het allemaal zelf te dragen viel om onbegrijpelijke redenen in dovemansoren…
Sjpaitig!
maar ik ga zeker meespelen met kleine man! Jippie!

ed x