Minder broodje eet

mei 14, 2012

Begin april ben ik gestart met Start 2 Run, in een loopvereniging. Da’s goed omdat ik mij dan meer gemotiveerd voel om het vol te houden. Da’s evenzeer goed omdat ik nu eindelijk weer es 3 dagen per week wat beweging heb.

Vanavond kon ik niet naar de loopclub gaan voor de training, en dus had ik besloten om in mijn eentje te gaan lopen. In ’t park achter ons deur.

’t weer was zalig. Een mooi zonneke, zonder dat het daarom al te drukkend warm was. Schitterend weer om een half uurke te joggen. Na een groot kwartier (’t was tegen dan al goe lastig voor me aan het worden), kwam ik een man tegemoet die ik nu en dan in het park tegenkom. Een buitenlander van een jaar of zestig schat ik hem. Toen ik hem naderde, stak hij zijn hand in de lucht om ne goeiendag te zeggen, en zei me dan in heel gebroken nederlands: “Minder broodje eet!”

Tegen de tijd dat ik echt doorhad wat hij verteld had, was ik hem al voorbij. “Wuk!”, dacht ik, “wat zegt die gast nu!” Ik werd boos. Die kerel durft nogal… Allez, ik moet zeggen, ik voelde mij op dat moment en tikkelke persoonlijk aangesproken door zijn uitspraak. Verdomd confronterend.

Ik weet natuurlijk ook wel dat ik veel te dik ben, vandaar dat ik er nu (eindelijk) echt iets wil gaan aan doen, maar dat “dienen vuilen marok***” mij zo moest beledigen… “Wacht maar”, dacht ik, “zodra ik hem weer tegenkom, ga ik roepen: Beter manieren leer”. Godverdomme toch…
Ik liep zowaar ne kilometer per uur rapper van ongeduld om het hem es goe te zeggen… (waarna ik dus na 200 meter al tennen asem was waardoor ik dus noodgedwongen weer wat vaart moest minderen (nog meer confrontatie!) )

Naarmate ik verder liep, zwakte mijn colère echter af, en kwam het besef. Die mens had gewoon gelijk. Hij keek naar mij, en zag een veel te dikke vrouw lopen die te veel broodjes eet. En laat brood en broodjes nu net mijn grootste zwakte zijn… Hoe verder ik liep, hoe meer ik er van overtuigd raakte, dat wat die mens daar tegen mij riep, in zijn gebroken Vlaams, doch met een oprechte blik en zonder sarcasme, echt een boodschap was, speciaal voor mij bedoeld. Ik moest onbewust aan mijn overleden oma denken… Ach, ’t zal wel niet…

Tien minuten later was ik bijna klaar met mijn training(ske), en toen was hij daar weer. Hij zag me, zag dat ik nog steeds aan het lopen was, en klapte in zijn handen en moedigde me aan, in een taal die ik niet begreep, maar in een lichaamstaal die ik helemaal begreep. Oprecht. Ik kan het maar zo aanvoelen…

Die mens had gelijk. De volgende keer dat ik weer neiging heb om een koek of broodje of boterham binnen te werken, zal ik eerst denken aan die man. En dan zal ik mezelf zeggen: “minder broodje eet!” En dan zal ik voelen wat ik vanavond allemaal heb gevoeld. En dan hoop ik dat ik sterk zal zijn, om het te laten liggen. En iets gezonds te nemen.

Ik leef weer op hoop, en dat allemaal dankzij een vreemdeling die het misschien beter bedoelde dan het er in zijn gebroken nederlands uit kwam. (en beweer nu asjeblieft niet het tegendeel, of ik ga weer boos worden in de plaats, en ik wil positief denken…)

ed x

incest

mei 8, 2012

Een mens wil dat eigenlijk nooit geweten hebben. Zeker niet als het in je eigen familie is. Meer nog, binnen je bloedeigen gezin!

Maar ik kan het niet ontkennen.
Ik zag het met mijn eigen ogen.
Hoorde het met mijn eigen oren.

In ons eigen huis werd incest gepleegd.

’t ergste van al is dat het recht onder mijn ogen is gebeurd, zonder enige gêne, in de zetel, op anderhalve meter van waar ik zat.

Onze Karel heeft zich aan zijn zuster Gerda vergrepen! En ze vond het nog niet eens erg! Hij draaide er al heel de avond rond. Zij liet een beetje begaan. Ik dacht dat het een spelletje was. Maar toen beet hij haar in haar nek, draaide zijn rank slank lichaam helemaal over haar en besteeg haar gewoon! En zij deed mee!! Echt!

Ik was er helemaal gebouleverseerd van. Ik ben er nog steeds niet goed van… Dat had ik nu nooit verwacht sie.

Insect in eigen huis.
Ge moet het maar meemaken…

ed x

Bij nachte

februari 13, 2012

Ik beleefde vannacht de schrik van mijn leven. Midden in de nacht werd ik wakker, Mrs Ed lag naast me, en had haar arm om me heen geslagen. Ik nam haar hand vast, en voelde dat haar hand ijskoud had. Ik was instant wakker, en een gevoel van angst en paniek sloeg me om het hart. Ik tastte en voelde haar arm die ook al helemaal koud was.

Naar het schijnt ben ik toen hard aan mijn madam haar arm beginnen trekken en ben ik luid haar naam beginnen roepen, alleen dat weet ik zelf niet zo goed meer.

“ZEG WAT DOE JIJ NU, WAAROM TREK JIJ NU AAN MIJN ARM!”, hoorde ik haar tot mijn grote opluchting roepen.
“Ik dacht dat je dood was, je hand voelde zo ijskoud aan en je hele arm was ook ijskoud!”, repliceerde ik.
“Jah, ’t zal wel zijn, ik lig al een heel eind met mijn arm boven het deken, en de kamer is niet verwarmd, vaneigens is mijn arm koud”, kreeg ik als nuchter antwoord.
“En slaap nu maar weer verder!”, gebood ze.

Ik heb waarschijnlijk nog een kwartier liggen shaken in mijn bed, zo geschrokken was ik! Echt, ik was er eigenlijk helemaal niet goed van. Ik dacht echt waar dat ik met een dood lijk in mijn bed lag, en ’t was niet Whitney Houston (god rest her poor poor soul).

Man man man, een mens kan toch verschieten bij nachte zulle…

Zijn jullie ook al eens heel erg hard geschrokken van iets bij nachte? Zoja, bevredig mijn en de andere lezers hun curieuzeneus en deel het met ons 🙂

scar-ed shitless x

Working at the car-wash

februari 11, 2012

Toen ik deze week op de parking aan het werk naar mijn otto wandelde, zag ik hoe schandalig vuil ie was geworden door het zout en het stof. ’t Was verdikke bijna ne witten otto geworden en ’t zou nen donkergrijzen moeten zijn!

Ik besloot dan ook dat het hoognodig was dat ik ne pitstop deed aan de carwash in de buurt zodat ik het meeste met de hogedrukspuit zou kunnen wegwassen.
Daar aangekomen stapte ik uit, wisselde 10 euro in de ottomaat zodat ik een paar jetons kreeg, en liep naar de “spuitpost”. Ik stopte drie jetonnekes in de gleuf (ervaringsdeskundig als ik ben weet ik dat ik er 3 zal nodig hebben om mijnen toer te kunnen doen…), en nam de zwarte slang beet die de shampoo op mijn vuil beestje ging spuiten.

Nu moest ik eigenlijk al geweten hebben op voorhand, maar ‘k had er niet meer aan gedacht. Ik liep langs de zijkant van de otto, spoot ‘m helemaal onder de shampoo (Elsève?? Hoofd & Schouders??? ‘k weet het niet maar het rook wel frisjes), liep dan – al spuitende (I know it sounds weird) – naar de voorkant van den otto, goed naar boven kijkend of ik nergens een plekje oversloeg, en dan sloeg het noodlot bijkans toe!

Ik kom aan de voorkant van mijn otto, verzet ne stap naar links en begin daar plots wel weg te glijden langs alle kanten zeker! Echt, Bambi on ice had er geen ene lap aan! En nog een geluk dat ik die slang in mijn handen had, ik heb me echt aan die darm recht gehouden… Even vreesde ik al dat ik met mijn slang en al de grond ging pieperen, maar die schaamte is me gelukkig bespaard gebleven.

Ik had het eigenlijk toch wel moeten weten…
Men neme volgende gegevens:
1 carwash
1 vuile otto
1 carwashplaatske dat al de hele dag in gebruik is
1 zeer bevroren ondergrond
1 zeer bevroren bovengrond
1111 liter water

= gevaar

Maar ja, de deze hier zit liever met haar hoofd in de lucht te koekeloeren é…

ed x

Klassiek

februari 8, 2012

Hebben jullie dat ook altijd? Als je naar klassieke muziek luistert, dat je dan vanbinnen helemaal slap en weerloos wordt? Ik weet niet precies waardoor dat komt, maar sommige klassieke stukken kunnen mij helemaal van mijn melk brengen. Dan voel ik mijn hart plots heel hard kloppen, draait mijn maag een half toertje naar rechts, net genoeg om mij een wee gevoel te bezorgen, krijg ik een krop in mijn keel en vullen mijn ogen met tranen.
Door deze bijvoorbeeld.

Ik bedoel, dat is toch om je ogen uit te janken zo mooi, zo pijnlijk mooi. Niets kan dat gevoel dan tegenhouden. Ik word gewoon helemaal overspoeld door sommige van die muziekstukken. Ondergedompeld. Geraakt door de samenzang en de harmonie, zo puur en alleszeggend.

Wie kan dat nu nog, zo’n mooie gevoelige muziek maken? Goch… Pfff, ik ben er weer even echt niet goed van.

Vandaag was er ook nog dit pareltje dat me bij de keel greep en me deed snakken naar adem. Hoe zeggen ze dat? Adembenemend. En dat kun je soms vrij letterlijk gaan opvatten. Je vergeet gewoon te ademen.

ed x

Zoektermen

februari 2, 2012

Iedereen van jullie die zelf een blog schrijft, zal ze wel al soms gezien hebben: de zoektermen die anderen in google typen om zo bij je blog te belanden. Vaak zijn dat hele gewone dingen, maar zo nu en dan zit er daar zo wa teen en tander tussen zulle…

Vandaag tikte iemand in google “stofzuiger op tepel” in en kwam daardoor zowaar op mijn blog terecht. Ik was daar eerlijk gezegd een beetje van geschrokken, dat mensen bij mij terechtkomen door dergelijke zaken in te tikken in google. Allez, geef toe, ’t is toch niet om preus over te zijn é, te weten dat je zulke blogs schrijft… Over stofzuigers en tepels… Ik vrees ook een beetje dat de persoon die dat zoektermpje had ingegeven, ook niet direct naar mijn blogje op zoek was, maar eerder naar iets wat toch een tikkeltje pikanter was. Of wat denk jij?

Om toch enigszins tegemoet te komen aan de wensen van mijn lezers, wil ik nu een warme oproep doen aan alle dames die zich aangesproken voelen door volgende zoekterm: “ik zoek een vrau met dikke tiete“.
Bent u een vrau, heeft u toevallig twee enorme grote, dikke tiete, en voelt u zich gecharmeerd door deze romantische, warme oproep, aarzel dan niet en post een antwoordje op dit blogje.

Ik probeer je dan in contact te brengen met de auteur van de zoekterm, ongetwijfeld een intelligente, warme, creatieve man die gewoon heel graag een leuke vrau wil leren kennen, met dikke tiete weliswaar…

ed x

lopen

februari 2, 2012

Straffe gasten daar bij de VTM.
Courageus ook. Echt.
Ik zou het alleszins niet kunnen.
En ze houden het echt wel vol ook.
Elke dag opnieuw.
Ik durf nu niet met 100% zekerheid zeggen dat ze het ook in ’t weekend doen, maar ‘k ben wel al zeker dat ze het dan toch op zijn minste 5 op 7 doen.
En dan ook nog zo laat op den dag.
En zo lang aan een stuk.

Goh goh.

Elke nacht opnieuw.
Neem nu vannacht. Ze starten zo ergens rond 1u. En ze blijven doorgaan tot morgenochtend, ik kan zelfs niet zien tot wanneer precies.
En dan lopen en lopen en lopen ze maar. Tot morgenochtend. En in zo’n weer zeg!

Chapeau aan de mannen van de VTM.
Voor hun onvermoeibaar nachtelijk lopen!

Chapeau!

ed x