Zeemansbeentjes

mei 31, 2009

Gisteren zijn we naar zee geweest! Wat een verademing na de voorbije maanden hard werk en nonstop studeren!
Heel eerlijk, ik heb zeker een half uur nodig gehad om te acclimatiseren aan het lanterfanten, het bleek bijzonder moeilijk om mijn innerlijke knop naar ontspannen Ed te kunnen omdraaien. Maar na een flinke wandeling tot op het strand begon ik weer mijn draai te vinden.

Het weer was prima, al stond er een strakke wind. De vrienden waren er ook, met hun koter en tevens metekind van Mrs Ed. Dus dat bracht nog wat extra schwung in het verhaal.

Op een gegeven moment besloot ik even tot aan de zee te lopen. Het was eb dus we moesten wel een eindje stappen. Koter wilde per sé ook mee tot aan de zee. Handje geven, en lopen maar… Achteraf gezien had kleine koter beter aan twee madammen een handje gegeven…

Dus we lopen, hihi haha, alles fijn fijn! We lopen over bultjes, en we springen in kleine plasjes. Ik kijk vol ongeduld naar de zee, naar de schuimende golven voor me, en lijk even te vergeten dat er nog een koter aan mijn hand hangt, dus steek een tandje bij.

Plots hoor ik de vriendin luidkeels roepen: “Ey! Ey!”

Ik kijk verbaasd om, en merk dan pas dat de kleine koter over het zand aan het slepen is, zijn kleine voetjes allang niet meer aan het lopen, maar bengelend over het strand, aan een stevig tempo vooruit getrokken door ondergetekende… Zijn armpje ocharme waarschijnlijk bijna uit de noot getrokken, en zijn shortje en t-shirt kliedernat, omdat we net een flinke plas gepasseerd waren!

Hoe kon ik dat nu niet gemerkt hebben dat ik hem aan het meesleuren was? Ik begrijp het nog steeds niet!

Ik stop abrupt en de kleuter klautert overeind. Ik dacht: “nu ga ik het hier gaan horen é, die kleine gaat beginnen bleiren, die moeder gaat me beginnen uitmaken, en de ogen van Mrs Ed zullen de rest doen…”
“Awel mini-man, wa heb jij nu gedaan?”, vraag ik zo ludiek mogelijk, de schuld een beetje van mij afschuivend. Ik verwachtte me al aan drama’s…

Hij begint hartelijk te lachen, en vond het blijkbaar een spannende ervaring… Moeder komt eindelijk bij ons aan en zegt al lachend: “Ge had hem alleszins wel goe vast! Ge waart hem al bijna 10 meter aan het meeslepen!” Mrs Ed keek me aan en haar blik zei vanalles… Ik heb enkel het goeie eruit gefilterd en onthouden, de rest heb ik selectief overgeslagen 😉

Ik snap het nog steeds niet dat ik dat niet heb gemerkt! Nu ja, ik heb hem – ongewild – wel dé belevenis van de dag bezorgd, want de rest van de namiddag heeft hij over niet veel anders meer gesproken!

En ik, ik was zijn held van de dag! Jippie! Een kinderhand is gauw gevuld zeker?

Your local hero,
ed x

achterste

mei 28, 2009

iphone

The boss’ wife: “Goh, ik loop al de hele namiddag mijn gsmke te zoeken, en het zat al die tijd in mijn achterste!”

Ik: “’t is niet raar dat je al de hele tijd zo genepen loopt…”

Collega K zegt dat ik nie veel nodig heb vandaag, da’k een beetje lichte ben… Tja, zal wel.

Hihihi, ’t leven is best wel grappig als je straf moe bent… Hoe moe ben joe?

Trouwens, wa zou da geven alstie op trilfunctie staat? Zou ze dan roepen, of doen alsof ze haar gsm’ke niet gehoord heeft?

Djiezes, hoe moe’der ik ben, hoe dirty’der mijn mind… ELP!

ed x

hoe moe doe joe doe?

mei 28, 2009

Da is eerlijk waar het enige wat ik op dit ogenblik kan bedenken als ik probeer na te denken over welk nieuw blogske ik es zou schrijven. Amai… Vermoeidheid blokkeert dus echt wel mijn breinactiviteit.

Ik denk dat ik dus wijselijk maar eventjes pas,
want geef toe,
hoe moe doe joe doe,
da klinkt echt nie goe…

sie joe!

ed x

Sounds familiar?

mei 26, 2009

Dingen waar ik behoorlijk kregelig van word:

  • naar mijn teergeliefde senseo toestappen, en merken dat de allerlaatste coffeepad door Mrs Ed werd gebruikt
  • een leuke film opgenomen hebben van tv, maar het einde staat er niet op
  • merken dat het wééral “die” periode van de maand is pffffffff – en nog erger, de week erop merken dat het voor Mrs Ed wééral die periode van de maand is 😦
  • over mijn maandelijkse downloadlimiet geraakt zijn en dan plots merken dat je internet niet meer vooruit gaat
  • of helemaal zonder internet vallen! ramp!
  • weten dat je compleet afhankelijk bent geworden van dat stomme internet
  • zien dat Kater weeral in de aardbeiplanten ligt te soezen, vooral het besef dat je ook dit jaar opnieuw amper 2 aardbeitjes zal kunnen eten van eigen kweek werkt behoorlijk op het systeem.
  • de kat al 15 keer van je bureau gezet hebben op de grond, en merken dat ze het dan nog een leuk spelletje lijkt te vinden ook…
  • niet weten wat ik wil, of toch wel, nah, toch niet, maar misschien, toch maar niet, AAAAARGH!
  • weten dat ik amper 5 uur zal kunnen slapen, maar toch de slaap niet kunnen vatten, omdat ik non-stop Dominique-Pique-Nique aan het zingen ben in mijn hoofd, terwijl ik niet eens de tekst ken en dan maar noodgedwongen Dominique-nique-nique-tralala-lala-lala moet zingen! – ge wilt nie weten hoe lastig dat is
  • denken dat het zaterdag is, en plots beseffen dat het toch alweer zondag is en je morgen weer moet gaan werken
  • in een neurotische bui alweer de keukentegelkes tellen, en den tel kwijtgeraken bij 83 of zo (terwijl ik goed genoeg weet dat er eigenlijk 92 en 4 halvekes aan plakken)
  • elke fucking weekdag 3 uur naar het gezever van Leen Demaré moeten luisteren – en neen ik kan er niet aan wennen neen!
  • op het toilet zitten en merken dat er geen papier meer is – en neen, de laatste Goedele wordt niet als wcpapier gebruikt bij ons…
  • nog erger – water dat opspat uit het wc en tegen je billen (of erger…) belandt (jakkes!)
  • al op de snelweg aan het rijden zijn tegen dat ik doorheb dat ik mijn bril ben vergeten op mijn neus te zetten. Ik dacht al dat alles een beetje wazig was…?
  • driekwartier naar het wachtmuziekje van Belgacom moeten luisteren, met de monotone stem van een fake vriendelijk madamke dat om de zoveel seconden herhaalt hoe druk iedere belgacom-medewerker het wel heeft…
  • Bedenken dat ze daar waarschijnlijk wel Senseo-pads in overvloed hebben!

’t Leven is toch schone, als ’t nie lelijk is…

ed x

Mrs. Ongeluk

mei 26, 2009

Mrs Ed is niet met een gezonde dosis geluk op de wereld gezet. Ze doet nochtans altijd heel erg haar best om het geluk te kunnen keren, maar het dubbeltje lijkt altijd aan de verkeerde kant te vallen bij haar.
Als we ergens naartoe gaan, dan begint het al van zodra we met onze otto (koosnaampje voor onze auto) uit de garage willen rijden. Als ik rijd, no problemo, de straat lijkt altijd wel verlaten, en we kunnen zo wegrijden. Maar durft Mrs Ed aan het stuur zitten, dan lijkt het wel alsof de hele stad in beweging is gekomen, en duurt het zowat een kwartier eer we echt op de weg kunnen. Net alsof iedereen zitten wachten heeft om te vertrekken tot net op het moment dat wij wilden vertrekken. Doet me vaak denken aan “The Truman Show“…

Gisteren gingen Mrs Ed en ikzelf nog es met de wagen weg. Na de obligate wachttijd van een kwartierke, konden we vertrekken. Maar wat er dan gebeurde, tart alle verbeelding.
Mrs Ed, aan het stuur, beslist midden op het rondpunt om haar zonnebril te nemen die recht voor haar op het dashboard ligt. Midden op het rondpunt! Ik zag onmiddellijk dat het fout ging gaan!
Dus midden op het rondpunt steekt ze haar arm door haar stuuropening, neemt haar zonnebril vast, neemt intussen de afslag, en dan kwam het…

PlaatsVanOnheil

Haar arm zat compleet geblokkeerd tussen het stuur en het pookje van de ruitenwissers! Mrs Ed roept het uit van pijn en paniek, de ruitenwissers denken dat het aan het stortregenen is en gaan als twee gekken over onze poerdroge ruit heen en weer, waardoor dat zo’n vreselijk eng en creepy piepgeluid maakt! Otto rijdt door de geforceerde armlock van Mrs Ed gewoon rechtdoor, recht op een tegenligger af… Ik begin te roepen: “Friiiiiing!”, wat evenveel betekent als: “Remmmmmmm!”, maar dan in het plat West-Vlaams! Mijn Mrs duwt op de rem, en komt nog net op tijd tot stilstand.

Mijn adem gaat razendsnel, mijn hart slaat als een halve gare door mijn borstkas en springt nu en dan es naar boven tot in mijn keelgat, en als ik naast me kijk, dan zie ik hoe Mrs Ed haar verwrongen arm van tussen haar stuur murwt, en merk ik dat ze duidelijk een beetje in shock is, want ze staart een beetje wezenloos voor zich uit. Dan zie ik het leven weer in haar ogen komen, kijkt ze met het vreemdste gezicht dat ik haar ooit zag trekken naar mij, en beweegt otto opnieuw in de juiste richting.
Onze tegenligger waar we bijna tegenaangeknald waren, kijkt ons met vervaarlijke ogen aan, en wij proberen zo verontschuldigend mogelijk terug te kijken. Hij steekt nog es veelbetekenend zijn middelvinger naar ons uit, en verdwijnt dan in het verkeer. Wij ook…

Mrs Ed heeft zelden geluk, maar verdomme, haar engelbewaarderke zat ditmaal toch op haar schouder hoor…

ed x

Blond zonder naam

mei 23, 2009

Mensen met computerproblemen allerhande vinden makkelijk de weg naar ed. Ge kunt het zo zot nie bepeizen of ze bellen wel es omdat er “iets” aan hun computer schort. Dat ze in zeven van de tien gevallen zelf de oorzaak van hun ellende zijn, dat moet ik er maar voor lief bijnemen.

Zo is er ooit ene komen klagen dat zij geen emails kon sturen naar de mensen. Het was een mooie vrouw, ik moet het toegeven, een mooie, chique blondine. Maar het jonk had duidelijk geen kaas gegeten van computers. Nu ik er over nadenk, misschien had ze een zuivelintolerantie of zo, want ’t mens had eigenlijk nergens kaas van gegeten.
“Ja Ed, dat lukt mij niet hoor om mailkes te versturen naar iemand. Baneen, ik heb al vanalles geprobeerd, maar hoe hard ik ook zoek of probeer, ik vind ekik mijn apestaartje niet…”
Het mens keek me schaapachtig aan, met grote bambi-ogen waar ik zo de vraagtekens kon in lezen…
“Een dom schaap zonder apestaart”, flitste het door mijn hoofd. Ik beet op beide binnenkanten van mijn kaken. Hard, want anders had ik me niet kunnen bedwingen. Enkel de flikkering in mijn ogen zal misschien iets verraden hebben van mijn innerlijke lachbui. Want geef toe, als mensen met zoiets afkomen, probeer dan maar eens om je streng gezicht vast te houden…

Computer Garfield

Laatst nog belde een vriendin. In volle paniek! (Toeval of niet, maar ’t was toch ook weer een blonde hoor…)
Op de achtergrond hoorde ik een gepiep van jewelste.
PIEP-PIEP-BLIEP-BLIEP…
Onophoudelijk…
Ze moest haast roepen om boven het geluid van haar pc uit te komen.
Zij: “Ed je moet mij helpen! Mijn computer slaat helemaal tilt! Ik weet niet hoe het komt, maar dat geluid wil maar niet stoppen! HELP MIJ!!”

PIEP-PIEP-BLIEP-BLIEP!!

Tja, zo’n noodkreet roept onmiddellijk mijn goed hart aan, dus ik begin te vragen: “Wat zie je? Krijg je een blauw scherm? Neen? Hmm… Heb je al es geprobeerd om de pc uit te zetten? Wat gebeurt er als je ‘m dan opnieuw opstart? Kijk es of al je fichkes nog goed op hun plaats zitten?”

PIEP-PIEP-BLIEP-BLIEP…

Ik voelde dat de paniek aan de andere zijde steeds groter werd: “Ik ga alles kwijt zijn hé! HELP MIJ DAN TOCH!!”
Vanalles gevraagd, vanalles geprobeerd, mijn radars werkten op volle toeren. Wat kon het probleem toch zijn?

Het getuut ging inmiddels onverminderd door.
PIEP-PIEP-BLIEP-BLIEP…

Plots bedacht ik iets: “Ligt er toevallig iets op je toetsenbord?”
“Euh, neen, of euh aja, toch…” Ik hoor haar iets verleggen, en als bij wonder verdwijnt het irritante geluid…

“Mijn map met facturen lag op mijn escape toets”, hoor ik beschaamd aan de andere kant van de lijn, “aja, ’t is precies opgelost hé nu…”

Tsssssss, computers é, gotta love ‘em, gotta hate ‘em…

ed x

horror deel twee

mei 21, 2009

the-ring-2002

Ik heb het gedaan! ik heb er nog es naar gekeken, zoals ik had beloofd… En belofte maakt schuld. (lees: horror)
The Ring dus. Ik zag ‘m opnieuw. In klaarlichte dag, terwijl het zonnetje buiten scheen, heb ik mijn allerstoutste schoenen aangetrokken en heb ik mijn angsten onder ogen gezien. Degenen onder u die ‘m nog steeds niet hebben gezien, spoed u naar de videotheek en wees solidair met deze arme Ed! Allez, eigenlijk zou dat nu de dvdtheek moeten noemen, maar ja, da’s zowat het belachelijkste woord dat ik ooit heb gelezen dus ja…

Ik had er voordien een beetje zenuwen over. Het resultaat liet zeker niet op zich wachten… Ik ben zeer blij dat onze-lieven-Here vandaag naar den hemel is gestegen (maar moet ie dat nu echt elk jaar opnieuw doen?) en dat Mrs Ed dus thuis is vanavond, want anders had ik niet geweten hoe ik het zou doen. Want naar boven zal ik niet alleen durven gaan, maar in de living zal ik ook niet durven slapen, waar daar staat “den tv”… Vroeger hadden we zo’n heel klein portabel teveetje staan in onze salon, waar die zwarte zeker niet ging uit geraken… Als ik mijn bril niet aan had, dan kon ik zelfs de ondertitels niet volgen. Een tijdje geleden hebben we echter toch de stap naar een grote lcd gewaagd, waardoor dat lelijk wijf dus echt no problem zou hebben om erdoor te kruipen é…

the-ringIk moet dringend een saaie vrouw worden, ik heb echt veel te veel fantasie. Soms is dat leuk, maar meestal denk ik dan van die belachelijke freaky dingen. Mrs ed zal wellicht weer niet meer bijkomen van het lachen als ze dit zal lezen, en zal – om mijn griezelfantasie nog wat aan te dikken – ook zeker nog eens haar versie van “de zwarte” ten berde brengen, ik ken haar, ze is nog morbider dan ikzelf…

Had ik het geweten, ik had het niet opnieuw gedaan. Maar ik had het jullie beloofd so…
Stom, stom stom van mij…

scar-ed (shitless!!) x

Ik durfde zelfs geen griezelfotootje gebruiken om op mijn blogje te verschijnen, heb het noodgedwongen een beetje ludiek gehouden ;-|