Onze doodle is geboren!

juni 26, 2009

Jippie!

Onze labradoodle is geboren!

Labradoodle puppies

Eén van deze miniatuurhondjes wordt dus binnenkort de onze!

Labradoodle

Misschien is dit wel onze Ludo? We weten het eigenlijk nog niet, welke de onze wordt… Vanaf 17 juli mogen we onze pup wekelijks bezoeken… We moeten er wel meer dan 200km ver voor, dus ik denk niet dat we wekelijks zullen kunnen gaan.

vollebuikjes

Toch schattig hé, zo’n klein mormel? I can’t wait!

oogjesbijnaopen

O ja, nog even een klein woordje aan onze Ludo zelf:
ge moet het je niets aantrekken klein mateke dat Mrs Ed waarschijnlijk vaak onnozele liedjes zal zingen waarin je een beetje geblameerd zult worden. Ze doet dat met mij ook, met de katten alleszins (zeker met ons Gerda, want die is sowieso al een beetje een neurootje), eigenlijk zingt ze belachelijke liedjes over alles en iedereen waar ze van houdt…
Dus met jou zal ze het zeker ook doen. Niets van aantrekken! ’t Is van liefde!

ed x

Advertenties

zonde

juni 25, 2009

ik stond in de computerwinkel vanmiddag, direct na het werk, toen ik een sms ontving.
ik open ‘m . ’t was mrs ed.
“yasmine is dood. ze heeft zelfmoord gepleegd!”, las ik op het smsje.
ik schrok me te pletter.
‘k herinner mij nog goed dat ik als jonge snotter best wel wat steun had aan het feit dat Yasmine zich outte als lesbienne. En met mij ongetwijfeld nog heel veel andere, al dan niet twijfelende jongedames.
Ik denk dat ze voor vele jonge lesbiennes, en ook voor diens ouders en famillieleden een zeer positief beeld heeft opgezet. Ze was een gewoon vlaams meiske, en lesbisch! Een voorbeeld voor velen.
We zagen haar vroeger wel es optreden op lesbiennedag of tijdens één of andere holebi-festiviteit, en telkens was ik aangenaam verrast over haar.

Ik ben er echt niet goed van.
’t is echt zonde.
echt zonde.

als… je toch maar nog even had gewacht. het ging echt wel weer gebeterd hebben.
als… doet er niet meer toe.
als… is nu te laat.
rust nu maar.

ed x

The great escape

juni 23, 2009

We hebben thuis een klein ommuurd stadstuintje. Groot genoeg voor heel veel bloemen, volkomen dankzij Mrs Ed trouwens! Mijn groene vingers… wel, die beperken zich tot het kunnen houden van vrouwentongen. En zelfs dan durft het soms nog es verkeerd gaan… Nu ja, een mens kan niet helemaal perfect zijn é, ik benader de perfectie al op zoveel vlakken… (en bescheiden ben ik ook ;-))

Het is er ook ideaal voor onze heilige drievuldigheid, ons kattengeweld dus. De muren zijn zo hoog dat de katten er niet op kunnen, waardoor we dus zeker zijn dat ze kunnen vluchten, en dus ook niet kunnen vergiftigd of omver gereden worden door een of andere weirdo. Super!

Voor wie dit zielig zou vinden, ze komen best nog aan hun trekken hoor, de katten zijn er al allemaal in geslaagd om plots in de keuken te arriveren met een vogel in hun bek. Allemaal, behalve ons Gerda, want die heeft een beetje last van overgewicht, en is derhalve niet van de snelsten.

Gisteren was ik buiten aan het lanterfanten. Plots begint Einstein zo bizar te miauwen, en op de terrastafel te springen, nog luider te miauwen, naar de tuin te lopen, terugkeren, bleiten bleiten, janken, krabben aan mijn been – auw! – , weer weg in de tuin…? Precies alsof hij bezeten was?
Ik vond dit uiteraard niet echt een normale reactie, dus ik haastte me mee in de tuin, en…!!!

GODV… Ah neen, ik wil wat minder beginnen vloeken, POTJANDORIE!
Zit ons Madame Jeanne wel niet bovenop de muur! Hoe ze er geraakt is, ik weet het biegot nog steeds niet. Feit is dat ze er was op geraakt, en als ik niet snel ging ageren, dan was Madame Jeanne riebedebie!

Ik begin mij daar te panikeren, loop eerst vijf rondjes rond onze tuin, merk dat ik nog niets gekalmeerd ben, dus loop er voor de zekerheid nog es vijf, ditmaal in tegengestelde richting – om mijn evenwicht niet te verliezen – en spurt dan, even snel en gedreven als haar kinders, onze atelier binnen op zoek naar een trapladdertje.

Na eerst mijn voet te hebben gestoten tegen den bak Tönissteiner, als gevolg daarvan ook nog mijn hoofd te hebben bezeerd aan een rondslingerende bezemsteel, waarna ik van armoe mijn hand op het pas gelatexte tapijt van Mrs Ed plantte en dus met een gelatext hand door het leven moet momenteel (is wel heel erg antislip!), kwam ik zwaar gehavend bij onze trapladder, sleepte die vliegensvlug naar buiten, en zwierde het ding open zo dicht mogelijk bij de tuinmuur.

Ons Madame Jeanne liep er nog steeds rond, zichtbaar tevreden over haar nieuw verworven plaats in de maatschappij. Einstein werd intussen bijna gek van frustratie dat Madame Jeanne als eerste de muur had veroverd, en niet hijzelf! Hij dacht het spelletje slim te spelen, dus zo snel ie kon begon hij zelf op het trapladdertje te klimmen!
Ik haastte me om dus eerst Einstein van de ladder te plukken en in de keuken op te sluiten, en deed daarna nog een tweede poging om de trapladder te beklimmen.

Natuurlijk had Mrs Ed weer haar kruid uitgedaan dit weekend, waardoor de aarde dus lekker losjes lag, en ik, zodra ik op de tweede trede kwam, dat trapje met een rotvaart in de mulle grond voelde schuiven. Dit onverwacht event zorgde ervoor dat ik op een heel erg wankel trapje naar boven moest klauteren, tegelijk nog moest flemen om Madame Jeanne te lokken, dit alles terwijl ik mijn evenwicht moest houden op mijn voet die pas was gestoten tegen den bak Tönissteiner.

Madame Jeanne vond het allemaal heel erg onderhoudend, en kwam zowaar tot bij mij, stootte met haar hoofd vleiend tegen mijn pijnlijk hoofd. Ik greep haar vast, en riep triomfantelijk: “Haha! Ik heb je!”
Madame Jeanne schrok van mijn luide stemvolume, en plantte haar vlijmscherpe nagels in mijn rug, ik schreeuwde niet potjandorie maar dat ander woord, waardoor ze blijkbaar bang van me werd en haar nagels nog dieper in mij duwde om te kunnen ontkomen, voelend dat ze haar nieuwe troon zou moeten gaan afstaan!!
Mijn latexhand had haar echter heel goed bij de pels vast en dankzij mijn antislipvel ben ik met kat en al – heelhuids zou ik het niet durven noemen – beneden geraakt.

Madame Jeanne werd door Gerda en Einstein uitgeroepen tot stoere heldin van de dag, en ik likte mijn wonden…

ed x

rd

Maar je zicht kan er wel een beetje troebel door worden!

Gisteren zijn we met de vriendjes gaan fietsen. Een tochtje van amper 35 km, die me heeft duidelijk gemaakt dat mijn conditie op dit ogenblik gelijk staat aan dubbel zéro. Ik heb er wel enorm van genoten, en het weer heeft verbazingwekkend goed stand gehouden.
Waar het bij ons in ’t stad de hele dag slecht weer was, bleek Torhout gespaard van miezerwolken en druilregens, en scheen zowaar een zonnetje! Het was dan ook de eerste dag van de zomer, dus de weergoden hadden wel iets te bewijzen…

Na ons tochtje, buiten geaperitiefd, heel lekkere cava gedronken, Gran Baron heette de godendrank, echt njammie! Het avondzonneke en het fantastische gezelschap maakten het helemaal af!
Daarna heerlijk gebarbecued, met heel lekkere rode wijn, waarvan ik de naam helaas ben vergeten, omdat het al een klein beetje aan het broebelen was in mijn hoofd.
Na het etentje ging vriendin N. buiten een sigaretje roken in haar tuin. Ze hebben daar ook een prachtige, strak gedesignde zwemvijver. N had al een paar keer allusie gemaakt dat ze het ruime sop ging kiezen, ik kon dat alleen maar toejuichen (uiteraard 🙂 ), en verdikke, deed ze het wel niet ook! Dat had ik niet verwacht! Met kleren en al zie ik haar naar de vijver rennen, ik dacht nog: “shit, die loopt te snel, ze zal nooit meer op tijd kunnen afremmen!” Maar ’t was dan ook niet haar bedoeling om te remmen! De crazy woman had gewoon in het ijskoud water gejumpt! hahaha

De rest van de bende natuurlijk direct naar buiten, waar N. ons begon uit te dagen… Zo van: “Ge durft nie…”

Nu mag men veel zeggen tegen mij, maar “ge durft nie”, tja, dat is gevaarlijk hoor. Wetende dat ik nog mijn fietskledij van ’s middags in de otto liggen had, nam ik een aanloop en… Ploensj! helemaal kopje onder!
Mo koud! Niet te doen!

zwemvijverIk kom weer boven water, doe mijn ogen open, en bedenk dat ik toch niet zo goed meer zie precies… In al mijn enthousiasme was ik dus vergeten om mijn brilletje eerst van mijn neus te zetten, en in al mijn kinderlijk geweld was dat ding natuurlijk verdwenen. Daar stond ik dan, met bibberlippen van de kou, op de vloer van het zwembad te tasten naar iets wat kon lijken op mijn brilleke… In het stekedonker water!
N. zocht naarstig mee, al snel gevolgd door Mrs Ed, die eerst vakkundig haar kleren had uitgespeeld (de gebuurs van N. & N. zullen het geweten hebben 🙂 ) en dus ook het ijskoude sop indook! Zalig vond ik het, de spontaniteit van het moment 🙂

Al snel werden de grote hulpmiddelen bovengehaald en kwam vriendin I. met een schepnetje naar de vijver, en mochten we de vloer beginnen afscheppen in de hoop plots beet te hebben. Natuurlijk had ik snel beet, al was het wel het hoofd van N. dat in de schepnet belandde 🙂

Na ongeveer een half uur in het ijskoud water te hebben gezocht naar mijn brilleke, met drie intussen dus, voel ik plots iets aan mijn tenen dat niet normaal aanvoelde… Na enig ‘gefoefel’ kan ik het ding tussen mijn tenen naar boven halen, en warempel! De bril was terecht!
Nu ja, eind goed al goed dus!

Soms denk ik dat wij toch een beetje goed gek zijn. Doen jullie zelf ook zo’n gekke spontane dingen als je bij de vrienden op bezoek gaat? Ben heel benieuwd om hier es wat meer over te horen!

ed x

hartverwarmend

juni 21, 2009

Ik moet het eerlijk toegeven, I’m a sucker for those heart warming movies… Zeker als er dan zoveel mensen spontaan gaan meedoen!
Ik kan het niet helpen. Als ik dat zie, dan krullen mijn mondhoeken omhoog, begint mijn hart te lachen, en dan ben ik weer instant gelukkig. Heerlijk vind ik deze!
Een mens heeft soms niet veel nodig hé!

Enjoy

ed x

En ik kon er niet mee lachen.
Toegegeven. ik was laat aan…

Wat voorafging:
Mijn studentenleven zit er eventjes op. Ik ben al drie jaar lang een ijverige student. IJverig? Zeg maar dat ik een echte strever ben geworden, die van elke analyse die ze moet schrijven een waar pareltje wil maken, die elke opdracht dertig keer herleest tot ze denkt dat alle fouten eruit zijn, en die slapeloze nachten heeft de hele week voor het examens zijn. En ik heb dus om de 7 weken examens, wat resulteert in 5 examenreeksen per jaar. Dat alleen al is een beetje gek. Maar ja, je begint daaraan, Toegepaste Informatica heet dat dan, omdat je computers wel leuk vindt, en omdat je er de feeling voor hebt zoals ze zeggen. En het eerste jaar heb je het zwaar, maar je weet van niet beter, want het is het eerste jaar dat je die richting kon volgen in Open Hoger Onderwijs. Dat betekent afstandsonderwijs maar eigenlijk “trek-je-plan-en-vraag-zo-weinig-mogelijk-onderwijs”, maar omdat TJPEVZWMO niet zo heel goed bekt hebben ze het dus maar OHO genoemd.

Dus dat doe ik nu, al 3 jaar. Wij, de studenten, noemen onze opleiding vaak schertsend “OHO, how to gain a bachelor degree and lose a partner in 4 years”. Ze kunnen er nog een film van maken, ik ben zeker dat ie zou scoren!

Maar dan komt elk jaar ook de verlossende dag van de allerlaatste examens. En daarna heb je tijd… En als je plots alle tijd van de wereld hebt, en je zo moe bent dat je het gevoel hebt al staande in te dommelen, dan gebeurt het wel eens dat je dus, zoals vannacht, geslapen hebt van 22u tot 10u! De klok rond noemen ze dat dan. En ik voel mij daar niets, nul, noppes schuldig over, want de laatste 10 maanden was mijn gemiddelde nacht ongeveer 4 à 5 uurtjes lang, dus ik heb dat verdiend.

Na mijn uitgebreide ochtendlijke toilette, heb ik wat gelanterfant, ook dat mocht wel vond ik. Nu ja, er moest uiteraard ook nog wel gewerkt worden hé. Al tien maanden lang leef ik als een ouwerwetse vent, en doe ik niets in huis. En dat mag je redelijk letterlijk nemen. Mijn Mrs Ed is fantastisch! Zij zorgt voor alles, en in de eerste plaats voor mij! Ze is zo sterk!
Vandaag moest ik dus stofzuigen. Ik weet wel dat ik had gezegd dat ik dat nooit meer ging doen, omwille van dit, maar met een stofmasker op mijn gezicht heb ik het dus toch aangedurfd. Het is goed afgelopen.
En daarna moest ik naar het stort. Nu is er lange tijd geweest dat ik fan was van het containerpark(lees ook hier), maar vandaag is daar abrupt een einde aan gekomen!

Doordat ik dus al de hele dag een beetje traag leef, was ik maar om kwart voor twee naar het containerpark gereden. Het sluit om twee uur, dus ik dacht, net op tijd, komt nog in orde. Ik arriveer daar om twaalf voor twee, de ingangspoort al met een grote ketting afgesloten.
Ik: “godverdomme!” (ik kan vloeken als een camioneur)
Ik gaf me nog niet gewonnen! Ik rijd naar de uitgang, zie twee grote borden van sens unique, denk in mezelf: “Die ga ik hier even te slim af zijn!”, en rijd met mijn wagen in achteruit door de sens unique.
Achteraf gezien vind ik het ook belachelijk hoor, alsof ik het plots wel ging mogen omdat ik achterwaarts aan het rijden was, maar mijn brein is op rust, dus iets beters had ik niet kunnen verzinnen op het moment.
Waar hij kwam uitgekropen, ik weet het niet, maar al zo rap of je tot 3 kunt tellen, was ie daar gezet… Den man-van-‘t-stad… “Jomo jomo, vanaf tien voor twee mag je niet meer oprijden!”
Ik kijk op mijn uurwerk, en verdedig: “Ik heb het twaalf voor twee!” Hij wijst ostentatief in de richting van een kanjer van een klok, die effectief negen voor twee aanwijst, en er verschijnt een griezelige glimlach op zijn smoel.
“En daarbij”, zegt ie bitsig, “ge rijdt door de sens unique!”
Ik probeerde nog vanalles, gaande van “Ik ben anders toch altijd netjes op tijd?”, over “Laat mij dan tenminste nog mijn groenafval weggooien zodat het niet de hele week staat te stinken?”, tot “Gij ambtenaarke van mijn voeten!” TE-VER-GEEFS. De storthoop had gesproken…
De storthoop
Ik ben dus vanaf nu geen fan meer! ’t Is gedaan. ’t Was potjandorie twaalf voor twee bij mij. Twaalf voor twee.
ed x

Plee palee

juni 18, 2009

Mr and Mrs Boss hebben een Thaise huismeid, een schat van een mens, en veel te braaf voor deze wereld. In het begin dat ik haar kende was ze altijd heel teruggetrokken, maar nu ze wel door heeft dat ik het goed met haar voorheb, komen we eigenlijk wel goed overeen. Ze spreekt Engels met een zwaar accent, en is sinds dit jaar ook Nederlandse lessen beginnen volgen.

De babylonische splaakvelwallingen zijn niet van de poes, ik kan het je velzekelen… (en voor 1 keer overdrijf ik dus echt niet, ze kan gewoon geen r uitspreken, ’t is geen avance)

Overlaatst komt ze naar me toe, en vraagt: “Ed, i have to go shopping, can you wlite on papel fol me, two hundled and fifty glam of plee palee. They nevel undelstand in shop.”
Mijn ogen draaien naar links, mijn ogen draaien naar rechts. Tja, ‘k verstond het eigenlijk ook niet echt hoor. Zou jij het dilect velstaan hebben? Ik kijk haar vragend aan. plee palee?

Daarna schiet mijn brein eindelijk in actie en ik denk: denk R denk R
Weet je ’t nu al?
préparé 🙂
grappig hé! Ik vind het altijd schattig… En ze doet zo hald haal best!

Of die keer dat ze me kwam vragen: “I have to make poulet (spreek Frans uit)! How do I do that?”
ik: “Poulet???” Ik dacht, spleekt die nu plots ook Flans of zo?
ik, nog es: “Poulet? Do you mean chicken?”
zij: “No no, not chicken, you know héy, poulet… flom potato! I donno how to make!”
Poulet flom potato?
Puree dus… fwiew!
Ze weet altijd je hersenactiviteit op peil te houden hoor! Ja, no ploblem!

Vorige week had ze ook haar eerste keer examen Nederlands. Ze was zo nerveus, ongelooflijk. We moesten haar echt kalmeren. Ik vroeg haar, in mijn allerduidelijkste Nederlands: “Wat moet je dan allemaal doen tijdens het examen?”
Zij, in haar beste Nederlands: “Spleken, schlijven, en luistelen… Ho ho ho, not goed hé!”
Ik lach en zeg: “gewoon lustig blijven, dat zal wel lukken!”
zij: “jaja, ik zal plobelen.”

Vandaag kreeg ze haar punten: “dlieëntachtig plocent! Delde van de klas.”
ik: “Ploficiat!! Wat een schittelend lesultaat!”
Ze doet echt fantastisch goed haar best. Nu gewoon nog die R op gang krijgen…

ed x