maurice

juli 30, 2009

Eergisteren zijn we doorgereisd naar de Loirestreek in Frankrijk, waar onze vrienden een chaletje op een kindvriendelijke camping hebben gehuurd voor een weekje.

vogeltjeNa alweer een rusteloze (lees: slapeloze (grrrrrmpf)) nacht, zit ik nu op de terras van het chaletje, en kijk naar de vogeltjes die rondom mij uit het gras eten aan het zoeken zijn. Mussen, mezen, vinkjes, … Allemaal kleine vogelsoorten die naarstig aan het werk zijn om hun maagjes te vullen. Het is nu negen uur ’s morgens, en het is nog rustig op de camping. Deze namiddag verwacht ik mij aan meer drukte, maar nu ben ik blij met de stilte. Mrs Ed is met onze vrienden mee naar de stad, om inkopen te doen in de lokale supermarkt, dus geniet ik even van het alleen zijn, samen met mijn nieuwe gevederde vriendjes.

mauriceWe hebben ook nog een ander vriendje! Maurice is zijn naam… Maurice is onze nieuwe vriend de egel. Hij komt hier elke avond na zonsondergang langs, en houdt even halt als we met onze “piellamp” op zijn koppie schijnen, om te zien wat het geritsel in de dorre blaadjes precies mag wezen. Wat een aangename verrassing, we vreesden eerst al dat het een rat zou zijn… Hij kijkt ons dan aan met zijn kleine oogjes, en blijft stil staan zolang het licht op hem schijnt, al lijkt hij niet echt bang te zijn, want hij rolt zich niet op in een bolletje. Zodra het licht uitgaat, horen we weer geritsel, en trekt Maurice er weer op uit, op zoek naar lekkers.
Lief hé!

ed x

congé payé

juli 27, 2009

Eindelijk, eventjes weg uit België, dat eigenlijk best als Regenland zou kunnen omgedoopt worden!
Na enige omzwervingen belandden we op onze eerste vakantiebestemming. De Côte d’Opale in Frankrijk, waar mijn pa een oude hoeve heeft opgekocht die hij al een jaar of drie bewoont, sedert hij de liefde achterna reisde. En gelijk heeft ie! Het is een prachtig domein, met beter weer dan in België, ook al ligt het niet zover weg. Na de nodige bonjours en het uitpakken van onze bagage, vroegen we of ze die dag nog iets van plan waren. “Ah oui”, zei pa, “we waren geregleerd om ce soir naar ‘La fête de la Madelon’ te gaan.” Ja, hij is al altijd een halve Franskiljon geweest, mon papa :-)…

fete_de_la_madelonLa Fête de la Madelon? Geen idee wat dit moest voorstellen. ’t Was een zang- en dansfeest waar de hele lokale buurt op af kwam. Jong en oud waren present. Het moest wel wat speciaals zijn. Mensen stroomden af en aan met flessen crèmant, en ook de rode en witte wijnen vloeiden rijkelijk. De Franse magen werden gevuld met dikke frieten tussen baguetten. Plots vulde het podium zich met een bende ouwe knarren, compleet uitgedost in hun beste kostuum dat – by the looks of it – al zo’n 25 jaar oud moest zijn, gezien de ‘moderne’ snit. De accordeon rond de schouders, en jupla, daar begonnen ze.

Mrs ed en ik keken elkaar aan, en wisten dat we hier niet op onze plaats waren… Blijkbaar waren we wel de enigen die dat dachten, want zowat alle locals sprongen bij de eerste tonen van de accordeon recht en vlogen op de dansvloer af, die dus al snel gevuld was met koppels die een walsje waagden…

fete-de-la-madelon-287x300Zelfs de jonge mensen weten hier hoe ze een wals moeten afsteken, ik zou het in onze contreien nog es willen meemaken. Mrs Ed keek me aan en zei: ” o my god, we zijn in het land waar de tijd bleef stille staan…”
Ik dacht dat ik niet meer ging bijkomen van het lachen, met het gezicht dat ze toen trok. Spijtig genoeg had ik mijn fototoestel niet bij me, anders had ik jullie wel getrakteerd op een paar sfeerbeelden van dit prachtige schouwspel…

ed x

tetris

juli 24, 2009

Lang geleden was het dat Mrs Ed en ikzelf nog es samen een game hadden gespeeld. Maar gisteren voelden we ons geroepen om nog es een spelleke te spelen, onder het mom van “het is congé en we hebben tijd over”….

We haalden den ouden Playstation van zolder en installeerden het ding op onze tv.
Volgende vraag was dan: wat gaan we spelen?

Lara CroftLara Croft is nog steeds een heel cool spelleke, waarin we allebei onze eigen talenten hebben. Mrs Ed kan goed vechten tegen de wilde beesten. Ik ben daarvoor veel te verschietachtig. Als ik nog maar een beest hoor in de verte, wip ik al omhoog uit de sofa en geef ik de afstandsbediening snel aan Mrs Ed. En als het beest dan – uiteraard helemaal uit het donker – plots tevoorschijn springt, dan tier ik nog es ook, waardoor zelfs mijn onverstoorbare madam efkes haar cool verliest en ook omhoog wipt, waardoor ze direct alweer wat bloed kwijt is door een of andere verschrikkelijke wolvenbeet, of erger nog, dinosaurusstamp! Ik kan het niet helpen, ik heb duidelijk geen gerust geweten!

Aan de andere kant ben ik dan wel weer beter in de opdrachten die getimed zijn. Zo moet je vaak een deurhendel openen, en dan zo rap mogelijk door vuurhaarden lopen, over afgronden springen en muren beklimmen, waardoor je just voor de deur weer dichtgaat binnen kunt springen. Mrs ed wordt er gek van als de deur voor haar neus dichtgaat, waardoor ze weer mag herbeginnen, maar daar heb ik dan wel weer heel veel geduld voor.

lara_croft_tomb_raiderDe idee dat we hierbij Angelina Jolie alle hoeken van ons tv-scherm kunnen laten zien, is natuurlijk wel een extra stimulans om het spel extra goed te spelen. Habba Habba…We zijn een dreamteam om te lara croften, Mrs Ed and me… echt het perfecte team, net zoals we in het dagelijks leven meestal zijn.

Wat ons dan ook bezielde om niet met Tomb Raider te spelen gisteravond, maar wel met Magical Tetris Challenge, waarbij je dus one on one tegen mekaar kunt tetrissen, ik weet het zelf ook niet. Feit is dat we dus hebben getetrist. ’t Ging goed, ’t ging gelijk op, we hadden de meeste leute van de wereld. In deze versie kun je je tegenstander een loer draaien door plots een hoop rijen haar kant op te zwieren, want voor elke rij die je zelf kon verwijderen, kreeg de tegenstander er een rij extra bij.
En grappen, en grollen, het leedvermaak met de minder fortuinlijke tegenstander kon niet meer op alleszins. Gelukkig zijn noch Mrs Ed, noch ikzelf van een kleintje vervaard, en kunnen we redelijk veel hebben.
Op een gegeven moment verloor één van beiden haar geluk. De ander won, en bleef winnen. Ik ga het voor de minste miserie maar in het midden laten wie van ons beiden niet tegen haar verlies kon, of ik ga weer de rest van den dag geen praat meer krijgen… IEMAND kon er dus niet goed tegen om meer te verliezen dan te winnen. En IEMAND moest dan ook zonodig met modder beginnen gooien, en op de man spelen, allez de vrouw in ons geval… En IEMAND moest er dus ook allemaal irrelevante zakens beginnen bijsleuren die helemaal niet met het spelleke meer te maken hadden… IEMAND dus… Man man man we waren bijna van tafel en bed gescheiden, en we zijn niet eens getrouwd! En da tenmidden onzen congé!

Ik moet je niet vertellen verzekers dat de playstation alweer naar zijn ouwe vertrouwde zolderplekje is verbannen, voor minstens de komende 5 jaar… Nog zo’n folietje zou onze relatie niet meer aankunnen vrees ik. We zijn dan ook dertien jaar samen dit jaar… Dertien… Sjans dat ik niet bijgelovig ben…

Magical TetrisIk zou dus willen vragen aan de makers van dergelijke competitieve spelletjes, waarbij koppels als tegenstanders (zeg gerust aartsrivalen) tegenover elkaar worden gezet, om voortaan alsjeblieft een waarschuwing te plaatsen op de kaft van hun game. Deze mag gerust als volgt luiden: “WARNING. Playing this game may cause permanent damage to your relationship. Handle with utmost care.”

Tetris my ass! Tssssssssss…

ed x

the chosen one

juli 22, 2009

gisteren zijn we naar Olland gereden. Best spannend want we mochten voor de allereerste keer ons hondje zien, en dus eigenlijk ook een beetje gaan beslissen welke wij het liefste mee naar huis zouden nemen.
Onze vorige hond was al een halve puber toen we hem in huis kregen, zodat ik ‘m nooit als kleine pluizenbol had gekend. Let op, hij was dan wel al proper tegen dat hij bij ons was, dus het had ook wel zijn voordelen.

We wisten het allebei in minder dan 2 minuten, Mrs Ed en ik. Er liep er daar eentje te huppelen. Hij wandelt niet, maar loopt ook niet, hij huppelt een beetje. Mrs Ed en ik keken elkaar aan, keken naar de huppelaar en dachten allebei hetzelfde… Dit moet ‘m worden, onze Ludo. Hij is zeker niet de grootste van de hoop. Maar het huppelde o zo schattig. En het heeft een wit teentje, één enkel wit teentje, terwijl het voor de rest heel erg egaal donker ros is. Hij is BY FAR de schattigste, de liefste, de mooiste, en nu al de beste van den hoop. En het zijn er een hoop zulle. Met z’n negenen waren ze, waarbij we onze keuze nog uit zeven kleine doedelkes konden maken. Met een klein hartje namen we hem vast en vroegen: “is deze al besproken?”
– “Welke?”
– “Wel, deze hier.”
– “Ach die met z’n witte teentje! Goede keus, want die is nog helemaal beschikbaar.”
Ons hart maakte een vreugdesprongetje!

Zodus, met heel veel trots in ons hartje, willen Mrs Ed en ikzelf u gaarne voorstellen aan onze nieuwe spruit voor de hopelijk komende tien à vijftien jaar: de Ludo!

labradoodle puppy

Ludo

Ludo

ed x

fabio-lala

juli 20, 2009

fabiola

Fabio-lala, ons oudste koningslid, wordt met de dood bedreigd. Ik was compleet in shock toen ik het nieuws las in de sappigste internetkrant dat ons landje rijk is.

In shock ten eerste omdat ik dacht dat ze al vijf jaar dood was want zo ziet het mens er eigenlijk wel uit!

En nog meer in shock omdat ze haar morgen naar “den défilé” zullen laten gaan met een, hou je vast, kogelvrije vest aan…

Als ze morgen dus al niet zal worden afgeknald door één of andere crazy dude, zal het mens de dag toch niet overleven, haar hart zal bezwijken onder het extra gewicht dat zo’n kogelvrij vest toch al gauw met zich meebrengt. En ’t weegt al nie vele, ons Lala, ’t zou toch een triestige affaire zijn…

Trouwens, als ik een moordenaar zou zijn die het op Fabiolala gemunt heeft, dan zou ik – om het mens een dienst te bewijzen – zeker gaan voor het hoofd. Zodat ze eindelijk van haar kapsel zou verlost zijn, is het niet bij leven, dan toch tenminste in de dood.

Ze hebben trouwens gedreigd dat ze met een kruisboog door haar kapsel zouden schieten é! Awel, ik zou ze het eigenlijk nog ne keer willen zien doen datte… Volgens mij is da kapsel van ons Fabiola van roestvrij staal, en gaat er daar niets doorgeraken, al zeker geen onnozel kruisboogpijlke…

Mo bon, ik hoop eerlijk gezegd dat ze het niet doen hoor, diep van binnen in mij heeft Fabi altijd al een speciaal plekje gekregen. Want als je haar bekijkt, dan zie je ergens toch ook wel dat ze eigenlijk al die jaren een rebel in een keurslijf is geweest. Toch?

fabiola

Bovendien is ze een tweeling van gesternte, dus ik weet zeker dat ik er goed mee had overeengekomen, met ons aller fabiolaatje!

ed-lala x

jeugdsentiment

juli 20, 2009

Ok, ik geef het toe, ik ben een beetje in een sentimentele bui vandaag.
’t Is congé, alle kinderen en studenten genieten weer van een superlange congé, en ik heb een beetje het gevoel dat ik geen echte congé heb door de stress van het studeren die de hele tijd blijft sluimeren. Jaak, ‘k weet het, ik ben jaloers…
Ik wil soms ook weer minimi zijn, zonder verantwoordelijkheden, zeeën van tijd en nog geen notie van enige miserie. Bovendien hadden wij in onze jeugd het voordeel dat er fantastische jeugdprogramma’s werden gemaakt. Want geef toe, als je nu naar Ketnet, Cartoon Network of whatever kijkt: die tekenfilms en jeugdseries slaan toch vaak helemaal nergens op é?

Neen, geef mij dan maar wat series uit de ouwe doos…
Here goes!

de freggels

De Freggels

wie herinnert zich de avonturen van Gobo, Wimmie, de reizende oom Roel en de Doeners niet meer? Heerlijke verhalen vond ik het…

De Snorkels

Need I say more? I don’t think so… 🙂

vrouwtje theelepel

tjoep tjoep tjoep tjoep… En toen werd ze klein…

The A-Team

teut tereut teut – teut teut teut! Ik kan me niet meer herinneren hoe vaak we dat als kind hebben nagespeeld 🙂 Net als McGuyver konden die gasten hier uit een stukje touw, een metaalplaat en een aansteker een machtig wapen fabriceren, hetgeen wij als ukkies uiteraard ook probeerden, meestal zonder enig succes overigens, wegens het ontbreken van een professioneel lasapparaat, dat ook altijd ergens – toevallig vaneigens – rondslingerde…

Knight Rider

Met zijn stoere zwarte otto KITT, vond ik Knaait Raaider (spreek vooral ook zeer duidelijk de K uit 🙂 ) gewoon het einde… Hoewel ik toen al meestal meer oog had voor het vrouwelijk schoon dat hij moest redden, ik vond me dan ook perfect gepositioneerd om zelf in de rol van David Hasselhoff te kruipen en schone deernes te gaan redden uit de handen van de bad guys (meestal met veel verve gespeeld door broerlief hahaha). Ook de technische snufjes konden op veel van mijn belangstelling rekenen (toen al jaja…!)

Chips

Twee stoere flikken op moto’s… Wat meer hebben kinderen nodig om achteraf op hun kleine velootjes te springen, een aantal speelkaarten aan de spaken van hun achterwiel vast te maken zodat die lekker veel lawaai maakten (motolawaai ah ja…) en op avontuur trokken als Eric Estrada en zijn compagnon…
Hoe vreselijk die tunetjes nu ook mogen klinken, ze zwieren iedereen gegarandeerd vijfentwintig jaar terug in de tijd dat heel vlaanderen nog naar dezelfde tv-zenders keek!

de grote ome willem show

Ik weet echt niet wat ik er mooi aan vond, maar één ding weet ik zeker, ik eet niet graag een broodje poep! Heel veel herinner ik mij trouwens niet meer over deze serie, behalve dat ze dan op het einde het liedje zongen van “Deze vuist op deze vuist”, hetgeen wij dan thuis ook meededen met alle kinderen uit de buurt…
(deze vuist op deze vuist)

Nils Holgerson

Bleiten tranen met tuiten, dat herinner ik mij nog. Ik vond het zo vaak triestig in deze serie, maar ook o zo mooi! Unforgettable.

De Fabeltjeskrant

Ja de fabeltjeskrant… Het is de klassieker voor kinderen van mijn generatie… De intro kan tot op vandaag moeiteloos meegezongen worden door zowat elke dertiger denk ik… Schitterend!

Skippy the bush kangaroo

Skippy… Niet omdat ik het zo graag zag, maar omwille van het vreselijke tunetje waar jullie nu ongetwijfeld ook mee opgezadeld zitten, whoohahaha!

en wie kent het tekenfilmpje van teddy ruxspin? Ik heb al duizend keer discussie gehad met Mrs Ed hieromtrent. Die zegt dat ik het gewoon verzin, want dat kan toch niet, een kindertekenfilmpje met zo’n naam… Hihihi… what’s in a name? Het bestond echt waar! en hier bewijs ik het sie! Teddy Ruk-spin bestaat echt!

ed x

uitgelachen

juli 16, 2009

Bij deze wens ik een oproep te doen naar jullie. Ik word namelijk al sinds vorig weekend uitgelachen door mijn vrienden… Enkel en alleen omdat ik getuige ben geweest van iets wat volgens hen niet mogelijk was…

Luistert… We reden op de snelweg onderweg naar het (overigens schitterende) concert van Madonna, toen ik vanuit mijn rechterooghoek, ter hoogte van de pechstrook, een duif zag aanvliegen. Het dier vloog redelijk laag, en moest zich verschrikkelijk hard reppen om de snelweg te kunnen dwarsen zonder door een of andere wagen geraakt te worden. Terwijl ze zo hard haar best aan het doen was, merkte ik plots op dat het dier in vogelvlucht haar ei verloor, echt biechtewaarheid, terwijl de duif aan het vliegen was, floepte er een ei uit haar kont en dat ei viel bijna tegen de middenberm aan.

duifWat later vertelde ik dat verhaal aan mijn vrienden en toen zijn die mij massaal beginnen uitlachen zeg! Ze zeiden me dat het niet mogelijk was dat het een ei was geweest, en dat ik gewoon een strontje naar beneden had zien vallen! Nu moet ik zeggen dat ik echt heel goed had opgelet, ik had het ei van de kont tot de grond gevolgd met mijn eigen bloednuchtere ogen, en het ding was op de grond niet eens kapot gegaan! A neen, want een ei is nog zacht als het pas uit een vogel komt! Maar ook deze opmerking wekte alleen maar de lach van mijn medepassagiers op, haha, het is een zachtgekookt ei dat uit die duif kwam… Mo ed toch, ’t is weer nie raar dat jij dat hebt gezien, hahaha…

Onnozelaars. Ik weet toch wel wat ik heb gezien zekers! Ook tijdens het concert moest ik met de regelmaat van de klok dingen als: “Let op! oh, ik dacht dat ik een ei zag vliegen” of andere soortgelijke pijnlijke opmerkingen aanhoren, uiteraard gevolgd door het nodige hoongelach van mijn “vrienden”…

Vandaar mijn oproep aan jullie. Wie van jullie was ooit ook getuige van een vogel die een ei liet vallen terwijl ze aan het vliegen was?? Indien u dit ooit zag, of u kent iemand in uw buurt, familie, of vriendenkring die ooit getuige was van dergelijk feit, aarzel dan niet en contacteer mij, hier op deze site, of rechtstreeks via edblogt@gmail.com.
Ik zal u eeuwig dankbaar zijn.

ed x