murphy have mercy!

augustus 31, 2009


Der zijn zo van die dagen dat er precies niet veel wil lukken… Vandaag had ik weer zo’n dag, een Murphy-zit-me-op-de-hielen-dag.

Het begon al vanmorgen vroeg. Ik had mijn wekker om half zeven gezet, maar ben pas om half acht wakker geworden. “g.dv.rd.mm.”, siste ik tussen mijn tanden, om Mrs Ed niet te wekken. Dit werd onmiddellijk beantwoord door Mrs Ed met een paniekerig en luidruchtig: “WAT IS ER?”

“grmpf, .v.rsl.p.n”, siste ik weer tussen mijn tanden, alsof ik nog steeds dacht dat ze het niet zou horen.
“Let maar op wi!” schreeuwde Mrs Ed me toe.
En “schreeuwen” is echt niet overdreven, want Mrs Ed slaapt noodgedwongen met oordoppen. Ik vermoed dat ze twee huizen verder ook direct aan het opletten waren… Hoe Mrs Ed mijn gesis dwars door haar oordoppen kan horen, ik snap dat dus niet é. Van mij mag er een kleine gasexplosie naast mijn bed gebeuren, ik zou er nog niet van wakker worden.

Mo bon, soit, te laat dus. Ik vlieg in de douche, vlieg in mijn kleren, vlieg naar beneden, vlieg naar de bench van kleine Ludo, en vlieg – hoe kan het ook anders – in de stront van den hond, ditmaal netjes verborgen in zijn dekentje, zodanig dat ik het niet direct door had…

“GODVERDOMMEN EI!”, riep ik uit volle borst, “ten is nie waar é!”
Gelukkig had hij het vandaag niet allemaal opengetrappeld…
Vlug de stront opgekuist, en dan rap mijn materiaal bij elkaar gekrabbeld om naar het werk te kunnen gaan.

Als een stresskip op het werk beland, alwaar ik met mijn laptopcase een hele plateau koffiekoeken in de grond zwierde.
Ort, (~ wat zoveel betekent als “Luister”, voor de niet-Westvlaamse lezers) ze stonden daar dan ook heel erg ongelukkig neergepoot.

“…”, zei ik, niets dus, want ik kreeg the evil eye van 5 mensen tegelijkertijd. “Zal ik er nieuwe gaan halen?”, probeerde ik?
“Niet nodig”, kreeg ik als antwoord, “ze zullen wel op hun kin kloppen tot de middag”, waarna ze me de rest van de voormiddag negeerden om mij toch maar duidelijk te maken dat ik een grove fout had begaan… Tssss.
Man man man, I love my job!

Als klap op de vuurpijl merkte ik dan ’s middags dat ik dus zonder portemonnee op stap was, waardoor ik dus nog rooie kaken heb geleden aan de kassa van de broodjeszaak uit de buurt. Gelukkig kennen ze me daar al wel, en mag ik morgen mijn schulden betalen.

Om maar te zeggen, ik hoop dat jullie dag ietske beter is verlopen dan de mijnen. Degene die mij kan overklassen in bad luck, spui je gal!
Dan kan ik mij weer wat beter voelen, en denken dat ik het toch nog niet zo slecht heb gehad…

ed x

krok-monsieur?

augustus 28, 2009

Gisterenavond ging ik met de Ludo naar de dierenarts. Met de otto, want dat zou een goede oefening zijn voor onze Ludo: leren meegaan in de otto.
In de heenrit had ik de mini dude vooraan naast mij laten zitten.
Bad idea! Nog geen twee minuten verder was hij al op een haar na van de stoel gevallen, had hij mij al drie krabbels op mijn arm gegeven om te proberen om op mijn schoot te geraken, en was dan tussen de zetels klem geraakt in de handrem. Ik ben dan maar rap aan de kant gegaan met de otto, en heb de kleine wijselijk in de bak van ons camionetje gestoken.

Eenmaal bij de dierenarts gearriveerd, ben ik speciaal helemaal in het begin van de straat gestopt met de wagen, dan kon hij ook nog even oefenen om te wandelen aan de leiband.
Bad idea! 3x ben ik ei zo na gevallen omdat dat klein sprot eerst van aan mijn linkerzijde plots van kant wilde wisselen, zonder mij te verwittigen van deze actie! Na mijn derde tjaffeling heb ik ‘m dan maar op mijn arm genomen.
Bad idea! Meneer had in een drol gelopen of zoiets, en dus hing mijn t-shirt in vreemde hondenkak!

Bovendien stond ik dan ook nog es aan een gesloten deur, want mijn dierenarts heeft geen spreekuur op donderdag! Dju toch.

Het risico op een zware valpartij in acht genomen, besloot ik toch dat monsieurtje niet meer met zijn kakpoot op mijn arm mocht zitten, dus wij weer naar de otto.
Ludo weer in de bak van de otto en ik naar huis, met een jankende hond die het duidelijk niet zo leuk vond om achteraan in een camionet te worden verplaatst. Na een drietal minuten begon ik de kakageur van aan zijn poot gewaar te worden, maar al snel was de geur haast niet meer te harden. Ik zette dan maar mijn ramen wat verder open, en mijn muziek een tandje harder, om het geluid van jankend luudje te overstemmen, hetgeen dus absoluut onmogelijk bleek. Muziek weer uit dus, en het gejank aanhoren.

Gelukkig is het maar een kleine tien minuten rijden van de dierenarts naar huis.
Thuis snel de otto geparkeerd, en de kleine stumper uit zijn lijden verlost. Wat ik toen meemaakte, had ik duidelijk niet zien aankomen. Die kleine komt heel blij aangehuppeld, blij dat hij uit de stank mocht vermoedde ik. Ik neem ‘m bij zijn lichaampje vast, de kakapoot ontwijkend, maar merk al gauw een smeuïg gevoel aan mijn handen. Ons Ludootje had dus gewoon heel den bak van onze otto vol gescheten! Mo jakkes zeg! En het hing dus werkelijk EVERYWHERE!
een echte kak-monsieur dus. Bon appétit!
Drie kwartier hebben we gekuist om alles weer netjes te krijgen! Drie kwartier. Elk aan een kant. Mrs Ed kreeg de dankbare taak om onze Ludo te wassen en Ed zelf, wel die mocht den bak uitkuisen. Man man man… kleine hondjes…wat een misère, wat een misère.

ed x

U vraagt, wij draaien

augustus 27, 2009

op eenvoudig verzoek…
Hier is ‘m dan, onze Ludo…
Je zult merken dat het niet altijd even makkelijk is om de Ludo deftig in beeld te krijgen. Als ik zeg dat hij een huppelpup is, dan bedoel ik dat voor het overgrote deel ook wel heel erg letterlijk. Hij huppelt van hot naar her, en ik ga es mijn fototoestel op bewegend beeld moeten zetten denk ik 🙂

Huppelpup hot

Huppelpup her

Wat heeft ie daar weer in z'n bek?

Me likes korenbloemen...

In den atelier

ed x

ten-day-dog

augustus 26, 2009

Tien dagen hebben we ‘m nu al, de Ludo. En die smurf heeft al wa meegemaakt in die tijd… Om van Mrs Ed en mezelf maar niet te beginnen.

Om te beginnen heeft het beestje een behoorlijk zenuwachtige ottorit moeten verduren, opgesloten in een weliswaar grote kattenbak, maar toch… een kattenbak. Twee uur rijden, en Mrs ed maar smsen hoe gek ze aan het worden was. Twee uur aan een stuk heeft petit Monsieurtje getierd in de otto…

Na die twee uur kwam Mrs Ed aan op het feestje waar ik die dag naartoe moest gaan, en toen werd hij dus door een dertigtal overenthousiaste vrouwmensen bepoteld en bekept. Die aandacht liet hij zich wonderwel goed gevallen, maar na een uurtje was zijn vuurtje gedoofd en is ie als een klein pluchen blokje in slaap gevallen.

Eens thuis moest ie dan nog kennismaken met de katten. Echt waar, het kon erger geweest zijn. Onze Einstein verdraagt hem redelijk goed, al is hij sedertdien zelf een klein beetje neurotisch geworden.

Dame Jeanne die is gewoon haar ongezellige zelf gebleven, en is nog steeds even boos en onverdraagzaam als voordien, dus dat is niet veel veranderd.

En ons Gerda, die voordien toch echt wel te dik was, is zeker al een halve kilo afgevallen sedert de komst van de kleine. ’t Is precies een fotomodel :-). Die is zo bang de hele tijd, dat ze haar koppie niet meer durft laten zien. Nu, dat had ze ook toen onze Einstein in het begin in huis is gekomen, en nu zijn ze de beste vriendjes, dus we leven op hoop…

Na tien dagen loopt die kleine huppelpup al door het huis en de tuin alsof alles van hem en hem alleen is. Echt grappig om te zien hoe snel hij groeit! in die grote week tijd is ie zoveel veranderd, niet te geloven. En Mrs Ed, die is er helemaal gek van. Want hij kan al zitten, liggen, poot geven, en biegot het sprot kan zelfs al rollen!
Wat gaan we daar nog allemaal mee meemaken…?

ed x

zieke koe

augustus 22, 2009

Een paar jaar geleden werd mijn oma ziek, kanker. Toen ze, na alweer een tijd in het ziekenhuis te hebben gelegen, weer thuis was, liet ze haar kapster aan huis komen, om het weinige haar dat ze nog overhad in een schone plooi te komen leggen.
En dus zaten we daar, heel de familie verzameld in de keuken, alwaar mijn oma voor haar grote spiegel zat. Ze was maar een schim meer van de statige vrouw die ze ooit was geweest, maar ze was wel nog steeds heel trots hoor. Dus deed de kapster ook goed haar best om haar haren zo mooi mogelijk te maken, zodanig dat ze het vele bezoek dat ze kreeg met opgeheven hoofd kon ontvangen.
Terwijl ze daar zat, was er alweer iemand die op bezoek kwam. Het was een vrouw uit onze gemeente, een kennis, geen vriendin. Zodra oma hoorde wie het was, zagen we haar al met haar ogen draaien. Ze zag het dus vree straf goed zitten, ahum…

Nu ja, madame x zat een tijdje te babbelen, over andere zieken, over den dezen die daaraan gestorven is, en die waar ze nu ook de kanker hebben ontdekt, en blablablabla… Oma was geïrriteerd, maar alleen een geoefend oog kon dat waarnemen. Madame x had alleszins niets in de gaten.
Plots zei madame x: “Ja, we zijn je niet in de kliniek komen bezoeken, ik weet het, maar ja, we zouden daar dan toch staan kijken als een hond op een zieke koe, en we wilden dat liever niet doen.”
Ik zag mijn oma haar gezicht veranderen van kleur, ik zag iedereen op zijn stoel draaien en naar mekaar kijken. Had zij nu echt gezegd “als een hond op een zieke koe”? Waarbij mijn oma dus de zieke koe moest voorstellen? Ik zag nonkel Rob naar Mrs Ed kijken, vol ongeloof. Ik zag Mrs Ed naar mij kijken, verbijsterd. Ik keek naar tantetien, die compleet verbouwereerd keek, van oma naar madame x en weer naar oma.

Plots draaide oma haar hoofd om, keek madame x recht in het gezicht aan, en replikeerde: “BEEEUUUUHHHH”.

Onze monden vielen zo hard open, dat als we valse tanden hadden gehad, ze lagen er gegarandeerd uit. Dan begon ze te gniffelen. Eerst een beetje, maar al gauw schaterde ze het uit en bengelden de tranen langs haar kaken van het lachen. Madame x is al snel met een paar smoesjes afgedropen, en we hebben daarna gezamelijk gegierd van het lachen. Van zwarte humor gesproken…

Tot op vandaag is dat nog altijd een van de strafste herinneringen die ik aan mijn oma heb.

ed x

vergeten

augustus 18, 2009

Help! Ik wil wel maar ik kan niet…
Ik heb duizend-en-één dingen waarover ik met jullie wil babbelen, waarover ik wil schrijven, maar het enige waarover ik mag schrijven, is over mijn schoolproject dat ik voor mijn herexamen heb moeten maken…
En laat da nu net het enige zijn waarover ik ab-so-luut niet wens te schrijven.
Wel over da klein Ludootje dat sedert zondag ons huisje bewoont en vooral ook veel bevuilt.
En over mijn congé die voorbij is en ik haat het dat ik weer moet gaan werken nu. ik begon het nu juist gewend te komen om elke dag thuis te zijn…
En over …
NO TIME…
DOORDOEN…
GE GERAAKT ER ANDERS NIET…
Zucht. Aaltijd weer dat mottig stemmeke in mijn linkerachterflap van mijn hersenen…
Allez hup!
Baai!

ed x

Ik had goed gewerkt. Mrs Ed was bezig met haar allerlaatste dagje congé, dus dat verdiende nog een sportief afsluitertje. Een fietstochtje zou ons deugd doen.
“Waar zou je naartoe willen?”, vroeg Mrs Ed. In mijn jeugdig enthousiasme bedacht ik: “We kunnen misschien eens tot in Dranouter fietsen, het folkfestival is nog bezig en het is daar mooi…”
“O ja, leuk idee”, hoor ik mijn Mrs zeggen, “kijk jij eens voor een route?”
Ik open mijn knooppuntenwebsite www.fietsnet.be, een schitterende site overigens om routes uit te stippelen met de fietsknooppunten die over heel Vlaanderen verspreid zijn. 31 km is het naar Dranouter via de knooppunten… Tikkeltje te veel eigenlijk voor mij, gezien ik de laatste tijd over een nogal povere conditie beschik, maar ik wil het er toch op wagen.
Gezwind trekken we erop uit. Na 3 km schiet Mrs Ed al in een paniek. “Heb ik de slaapkamerdeur wel dicht gedaan?”, oppert ze? “Tja, weet ik veel”, antwoord ik. Nog niet zo lang geleden hadden de katten in onze slaapkamer de nachtlamp omver gegooid, waardoor de schakelaar was aangezet! De brandende nachtlamp was met de gloeilamp naar beneden op ons bed gevallen… Als we er toen niet zo snel waren bij geweest, was ons huis waarschijnlijk beginnen branden, want toen we het ontdekten was het beddegoed al gloeiend heet. Dat laatste gebeurt wel es vaker ten huize Ed, maar meestal zorgen Mrs Ed en ik daar dan wel zelf voor, en gebruiken we hiervoor zeker geen nachtlampen…

Bon, om terug ter zake te komen, Mrs Ed in vliegende vaart terug naar huis om zich ervan te vergewissen dat alles oké was, en dan waren we echt weg. Die fietsknooppunten, daarmee sturen ze je dus altijd langs mooie Vlaamse boerenwegels, en ook ditmaal was het niet anders. Vanaf Hollebeke kwamen we dus in heuvelachtig gebied terecht. Tja, ik had het moeten weten… Dranouter ligt midden in Heuvelland, de naam liegt er dan ook niet om. En die knooppunten sturen je langs mooie wegels, dus ik heb zowat elk pittoresk heuvelke mogen opsnorren, om dan 2 seconden te mogen genieten van het mooie uitzicht. Helaas kon ik niet veel meer doen dan happen naar verse adem tegen dat ik bovenop elk heuvelke was geraakt, waardoor ik dus zo goed als niets gezien heb van heel Heuvelland. Als klap op de vuurpijl mochten we dan ook nog eens de Kemmelberg (u leest het goed: KemmelBERG) beklimmen, alwaar ik Mrs Ed al snel uit mijn zicht verloor.

Bloedrood moet ik geweest zijn, zowat halverwege de klim, toen ik een hele groep mensen uit een zijweggetje zag aankomen. “Dat had ik nog net tekort”, snauwde ik tegen mezelf, “een hele familie die zal staan lachen hoe de pompoen zich een weg naar boven baant, aan tien per uur…” Ik keek waarschijnlijk zo pissed dat niemand het heeft gedurfd om te lachen in mijn gezicht. Twintig meter verder begon het steilste stukje, en besloot ik om van vitesse te verlagen. Ik klikte op mijn versnelling, en was prompt aan het surplassen, terwijl mijn beentjes aan 40 per uur aan het ronddraaien waren.
“Oók dát nog,” kreunde ik, “die fucking ketting ligt er nu af! Als die familie zich nu omdraait, ze gaan nie meer bijkomen van het lachen.” Met veel miserie kreeg ik het ding er weer op. Mijn handen morekeszwart… Nu, door mijn korte pauze en mijn kleine vitesse geraakte ik voor de rest wel weer vlot de rest van de Kemmel op, en met twee zwarte handen en een Hitlersnorreke (want ik had blijkbaar onder mijn neus gewreven met mijn vuil hand) werd ik door mijn Flandrien verwelkomd bovenop de berg, alwaar ik een drinkpulle toegestopt kreeg, en een koekje voor de inspanning. Wat een schatje toch é…

Nu ja, we zijn daarna vrij snel tot in Dranouter geraakt, hebben daar eventjes rondgereden, maar het was daar niet zo leuk met onze fietsen, waardoor we dus algauw weer op de velo zaten richting Ieper en dan huiswaarts. ’t Was vree lastig, de terugweg, maar ik heb het gedaan. Zonder al te veel te zagen dat mijn kont pijn deed, en dat mijn benen moe waren, en dat mijn rug precies versteven leek op het einde. Zonder morren en genietend van elkaars gezelschap, hebben we langs schone Vlaamse wegen naar ons huisje gereden en hebben we genoten van onze laatste dag congé samen.
Snif, ’t is alweer gedaan…

bicycl-ed x