Er zal waarschijnlijk wel een goede reden zijn waarom huissokken huis-sokken worden genoemd. Waarschijnlijk omdat het niet de bedoeling is om je huissokken toch in je baskets te wurmen, en er buitenshuis mee te gaan voyageren…

Vanmorgen was ik vroeg opgestaan, er was nog een ton boodschappen te doen, en kleinigheden te kopen voor de vrienden en zo, dus was ik te lui geweest om mijn huissokken om te wisselen voor “echte” sokken, en was ik dus met mijn bolletjessokken van Tricky op tjok gegaan. In het lokale shoppingcenter loop ik snel den expo binnen, soms vind je daar nog wel es een kleinoodje. Na een tijdje rondzoeken, besloot ik dat mijn gedacht er niet te vinden was, dus loop ik weer naar buiten. Gaat dat alarm daar wel niet af! Ik schrik mij een hoedje, word zo rood als een tomaat en word strak aangekeken door de man achter de kassa, die me luidruchtig te kennen geeft (en dat in een propvolle winkel) om tot bij hem te komen.

“Toont ne keer uw sjakosj, madam”, zegt hij. Ik word zowaar nog roder, want mijn sjakosj zit altijd vol met brol die je eigenlijk aan geen mens durft te tonen.
Ik stamel “Is da nu echt nodig, ik heb niets gepakt hoor!”, maar hij gaf geen krimp.
Ik hield mijn hart al vast wat ik daar allemaal uit mijn sjakosj ging toveren van genants. ’t is eigenlijk ongelooflijk hoeveel er in zo’n tasje kan gepropt worden! Ik schrok er zowaar zelf van! Ik kieper mijn sjakosj ondersteboven en daar rolt uit: mijn portefeuille, nokia-gsm, oortjes voor mijn iPhone, Jip en Janneke snoepen (gekregen van mijn santa), digitaal fototoestel omdat ik dat anders zeker weer ging vergeten mee te doen vanavond, hondesnoepjes voor tegen dat de Ludo braaf is, briefkes van in den delèze, nog oorkes voor mijn iPhone, kortingsbonnen, mijn ecocheques, mijn sleutels, visitekaartjes van mezelf en wel 5 anderen, maaltijdcheques, mijn iPhone zelve, mijn loonbrieven van zeker 3 maanden ver tssss orde, vreselijk ben ik, een zakflesje jenever dat ik gisteren had gekocht omdat we dat niet meer in huis hadden (gelukkig was het nog toe, of ze gingen geheel onterecht nog peizen dat ik zwaar aan den drank zat!), nen tampon of 3 (ge weet maar nooit daj een beetje tielik aan bent op ’t onverwachts), postzegels, boodschappenlijstjes van weken ver, 3 insectenlijkjes van vliegen die Einstein erin verstopt als heimelijke kadootjes (ge kunt peizen hoelang die daar al in moeten zitten! Ik dacht al dat ik soms een weeë lijkgeur ontwaarde in mijn sjakosj), kortom, VREED veel, maar niets dat uit den Expo kwam. Een beetje triomfantelijk bekijk ik de kerel achter den toog.

“Ga nog es naar buiten,” zegt ie een beetje bitsig. Ik parmantig langs de controlepost, WIET WIET WIET, da ding liep weer af!

“Godverdomme,” mompel ik, “da’s nie mogelijk é!”
“Heb je iets nieuws aan madam?”, stelt mijn ondervrager.

Na lang nadenken, en onderwijl al mijn kledingstukken overlopend, zeg  ik, “Baneen gelijk!”

Tot mijne frank (euro) plots valt! Mijn nief huissokken van Secret Santa! Ik steek mijn ene voet langs da controlespel, niets. Andere voet: WIET WIET WIET! Na enig speurwerk aan mijn sokken voel ik plots iets hards!


Er hing aan mijn huissokken dus nog ’n antidiefstaldingske dat blijkbaar nog op actief stond! En dat had ik in al mijn enthousiasme duidelijk niet gevoeld toen ik mijn sokken had aangetrokken vanmorgen…

Vanaf nu weet ik beter, ik meen het. Luiheid is des duivels oorkussen! Ik ga nooit meer mijn huis uit met mijn huissokken! Tsss…

ed x

Advertenties

Ze zeggen dat soms wel eens hé, in tengels, “good things come to those who wait”.

Laat dat in mijn geval nu wel es MEER dan waar blijken! Vanmorgen stond ik vroeg op, kwam naar beneden en maakte een vuurtje in de kachel. Studeerdag vandaag, dus dan heb ik graag een beetje gezelligheid rond me. Plots bedacht ik me dat de postbode vandaag misschien wel eens mijn Secret Santa, waar ik dus nog steeds op aan het wachten was, zou kunnen langsbrengen. Snel de sleutel gehaald en net toen ik aan de voordeur stond te prutsen, ging de bel! De postbode! “Ik heb een pakje mee”, zei ze!
Ik knikte hevig, jaja, hier zat ik al lang op te wachten! De ene dag al geduldiger dan de andere. Nu en dan had ik al kleine paniekaanvallen gehad dat ik waarschijnlijk de enige zou zijn die uiteindelijk geen secreta santa zou ontvangen… Maar niets bleek minder waar!


’t Was een dikke envelop, helemaal volgepropt met wel 10 kleine en minder kleine kadootjes!

Toen ik elk pakje opende, werd ik eigenlijk steeds meer ontroerd. Ik wist nog steeds niet wie mijn Secret Santa was, maar verdikke ze (gokte ik) had er haar werk van gemaakt! Kijk zelf maar!

Het was pas bij het lezen van het lieve kaartje, dat ik te weten kwam dat Tricky mijn eigenste Secret Santa is geweest! Bedankt lieve Tricky! Ik ben er zowaar een beetje bijna sprakeloos van! De snoepdoos zal naast mijn pc’tje staan de rest van mijn studies, de huissokken pronken al aan mijn ranke stampers…

cd 1 is bijna helemaal beluisterd en meer dan goed bevonden! Ik kende van de hele cd denk ik een liedje of 3 (weinig hé) maar krijg bij veel liedjes en warm, rustig en goed gevoel! Thanks! De zakdoeken komen goed van pas, want ik ben snipverkouden momenteel, al ken ik mezelf en ga ik ze waarschijnlijk toch niet gebruiken, maar zal ik ze sparen als souvenir 🙂

Je kunstwerkje krijgt een mooi plaatsje op mijn werk, waar ik wel vaak nood heb aan een beetje warmte en een zongevoel. En de kleine magneetjes (een katje, en een nemo-visje (my all time favourite!), en een Pigletje (o-o-oh d-d-d-ear)) kregen al een plekje op de frigo!

Nogmaals bedankt! Het was het wachten meer dan waard!

ed x

lomp, lomper, Mrs Ed

december 26, 2009

Wat waren we weer op dreef vandaag, de familie Ed…

Vanmorgen was ik met onze Ludo op stap naar de wekelijkse markt, toen hij onderweg een vrouwtje zag die aan de overkant van de weg uit de wagen aan het stappen was. Het vrouwtje was al van leeftijd, en het ging dus nogal moeizaam. Onze Ludo keek heel erg geïnteresseerd wat het oude vrouwtje daar allemaal aan het uitspoken was, zo erg, dat hij pardoes tegen het verkeerspaaltje liep dat op het voetpad neergeplant was. Hij schrok zich een hoedje, en het vrouwtje lachte hartelijk, en ik lachte een halve kilometer verderop nog steeds met het onnozel tafereeltje.

Tja, de Ludo is lomp, dat moet gezegd.

Even later moet mijn innerlijke mens gedacht hebben, dat kan ik beter. Nu heeft het een week aan een stuk gesneeuwd en gevroren dat het kraakte, en daar ben ik zonder sukkelen doorgeraakt. Maar vandaag ben ik dus op de terugweg naar huis, in het park achter ons huis, over zowat het enige ijsplekje dat er in het hele park nog te vinden was, weggegeleden, en heb dus onzacht onze moeder aarde gekust, redelijk letterlijk, want ik ben met mijn smoelement in het gras gevallen. Gelukkig was het máár in het gras, en had niemand het gezien, denk ik toch (driewerf hoera).

Tja, Ed is lomper, dat moet gezegd.

Toen ik dit bij mijn thuiskomst aan Mrs Ed verkondigde, kwam ze bijkans niet meer bij van het lachen, tot haar buik er pijn van deed. Hmm, leedvermaak, daar moet je altijd erg mee oppassen. Want lachen met een ander, da’s vaak heel erg gevaarlijk.
Toen ze kort nadien vertrok om te gaan biken, stond ze na 3 minuten alweer thuis, gehavend aan knie en dij. Ze was nog maar pas vertrokken, toen ze in het zijweggetje naast ons huis plots kort had moeten afremmen voor een tegenligger. Hierbij was ze een klein beetje vergeten dat ze vast zat in haar klikpedalen…

Tja, Mrs Ed is lompst, dat moet gezegd.

En dat allemaal op tweeden kerstdag. ’t Zal toch niet aan al dienen alcool liggen?

ed x

Zalig kerstfeest!

december 26, 2009

Donderdagavond was het Kerstfeest bij de familie Ed. Deze gaat traditiegetrouw door in het poepchique huis van de nonkel.

We hadden op voorhand even met de nonkel gebeld, om te weten of we onze Ludosan ook mochten meenemen. Hij vond het prima, zijn vrouw was hoorbaar op de achtergrond veel minder enthousiast, maar bon, hij mocht mee…

Onze kleine Ludo was dus van de partij, en hij was heel erg in zijn nopjes. Het was er dan een drukte van jewelste, maar ja, wat wil je, met 25 mensen die allemaal aandacht voor hem hadden.

Hij hupte en hapte, vooral naar de broek van het driejarige zoontje van mijn nicht, hoe plezant, sloeg met zijn kleine kwispel wel twee keer een champagneglas van tafel, en graaide minstens drie keer een toastje van de salontafel, waarbij die met faux gras by far zijn uitverkoren hapjes waren! En niemand die het heel erg vond, zeker onze Ludo niet! Hij was de ster van de avond, en genoot van alle aandacht die hij kreeg, hij huppelpupte van de keuken naar de living, en weer terug. Mrs Ed was er allemaal niet heel er gerust in, en liep geregeld onze pup achterna.

Plots zie ik Mrs Ed, heel erg geagiteerd achter de deur staan, vreemde signalen in mijn richting makend zonder evenwel haar armen hierbij te gebruiken, met haar hoofd fel gebarend dat ik snel naar haar toe moest komen. Ik uiteraard direct ernaartoe. Wat deed ze immers vreemd!

Toen ik in de eetplaats was, zag ik haar staan, een zuur gezicht, en een stront in elke hand!!
Onze Ludo had op het maagdelijk wit (WIT!!) tapijt in de eetplaats kaka (KAKA!!!!) gedaan, en in al haar paniek had Mrs Ed er niets beters op gevonden dan de warme hondenkakjes met haar blote handen van het tapijt te graaien, maar daardoor kreeg ze de porte-fenêtre niet meer open om het warme goud (hah!) te kunnen buiten gooien!

Je had haar moeten zien staan, ik had er eigenlijk eerst een foto moeten van nemen, zo grappig was het. Nadat het kleinood de tuin is was gekeild, de handen deftig ontsmet, de hond duidelijk opgelucht weer door het huis huppelde, en het zure gezicht van mijn madam weer was opgeklaard, gingen we op ons kousevoeten de schade peilen aan het tapijt. Niets! Geen bruin vlekje was er te bespeuren! Mrs Ed had de hond dan ook in volle actie betrapt, en had de bruinerds zo snel van het tapijt geraapt dat er niets van was achtergebleven, behalve een vreemd geurtje, dat algauw weer werd overstemd door de geur van gefrituurde en gebakken kaas- en garnaalbolletjes 🙂

Season’s greetings,

ed x

Al dagen loop ik te watertanden bij het zien van al die prachtige kerstbomen die iedereen, dankzij een of ander kerststokje, aan het tentoonstellen is… En al zou ik het heel leuk vinden om chique foto’s te tonen van mijn prachtige kerstboom, da zal toch niet gaan. Wij hebben namelijk geen kerstboom.

“Oooooh”, hoor ik nu iedereen zuchten. Inderdaad. Wij hebben geen kerstboom, geen kerstlichtjes, geen kerstballen of slingers. Niets! Met drie katten in huis is het niet zo evident om een kerstboom te zetten, de jaren dat we dat wel hebben geprobeerd, resulteerde dit in wedstrijdjes boomklimmen voor gevorderden, waarbij ikzelf dan ook op het trapladderke mocht kruipen om dat addergebroed uit de top van onze boom te plukken. Mrs Ed is sowieso niet erg kerstminded, dus die heeft er alleszins geen last van. Maar ik ben zo’n hopeloos romantisch geval dat het eigenlijk uitermate lief vindt om die kerstsfeer op te wekken en ik mis dat dus wel.

Ik compenseer dat grote gemis dan maar door de winkelstraten af te schuimen op zoek naar kerstkadootjes, waarbij ik elk jaar grandioos mijn budget overschrijd. Maar who cares, ik voel mij daar goed bij.
De laatste vier jaar heb ik door mijn studies niet echt veel tijd meer gehad om echt te genieten van de kerstsfeer, al bracht Secret Santa dit jaar wel de kerstsfeer tot bij ons thuis, waarvoor dus mijn welgemeende dank Tess!

Ik moet wel zeggen dat ik mij stilletjes een beetje zorgen maak, want ik heb tot op vandaag nog steeds geen pakje in mijn bus gekregen. Vandaag kreeg ik eindelijk te horen dat Inge haar pakje heeft ontvangen. Ook daar begon ik stillekes te panikeren omdat het zo lang duurde. Nu ja, ze zullen het wel heel erg druk hebben onze postbodes om alles geleverd te krijgen bij de mensen… Zodus zal ik maar pogen om geduldig te blijven, zeker al tot na het weekend dus, want met die dagen zal het dus ten vroegste voor maandag zijn bij mij. Lastig hoor, zo lang wachten, want geduld is niet mijn sterkste punt, maar soit, ik ga nóg zo content zijn als ik het uiteindelijk zal ontvangen 🙂

ed x

Secret Santa

december 19, 2009

Gisteren ging het op de post, mijn Secret Santa cadeautje. Was ik voorheen al zenuwachtig over het hele santa gedoe, dan kun je gerust stellen dat ik nu echt op eieren loop! Nerveus dat ik ben, en faalangst, faalangst, dat het niet goed zal zijn, zeker als ik dan zie hoeveel tijd en werk sommigen hier hebben in gestoken. Tijd die ik helaas niet echt heb dit jaar. Dus van mij geen fancy kadootje, maar wel een sobere bruine enveloppe, met daarin wel het kadoke waar ik best wel wat tijd heb in gestopt, en wat ik met een oprecht Secret Santa gevoel en met veel plezier in mekaar heb geknutseld.

Maar niettemin: zenuwen, kriebels in mijn buik, zuchten van miserie… ’t zijn maar een paar van mijn symptomen…

En ook: uitkijken, verlangen, benieuwd, heel erg benieuwd wie mijn secret santa is, en wat die voor mij in petto heeft!

ed x

honger

december 17, 2009

Heel de voormiddag heb ik zitten denken bij mezelf, dat het maar rap middag is, want ik heb toch een beetje honger. Tegen de middag kon ik niet meer typen omdat ik werkelijk scheel zag van de honger. En toen ze eindelijk de belegde broodjes en een lekker soepje kwamen leveren, haalde ik mijn portemonnee uit mijn sjakosj en vond ik… mijn ontbijt! Netjes verpakt in een aluminiumfolieke. Netjes weggeborgen in mijn sjakosj, want normaal ontbijt ik in mijn otto. Maar met dit lekker weertje buiten had ik mijn start van de dag dus een beetje over het hoofd gezien…

Mannekes lief… ’t is aan het beteren met mij!

ed x

P.S. Ik kreeg zopas een bericht dat mijn langverwachte Secret Santa postduif is geland, geheel volgens het just-in-time-principe, waar mijn leven een beetje op lijkt eigenlijk! OEF!!