buis

januari 31, 2010

Aargh! Ik zou jullie zo graag willen verblijden met alle leuke nieuwtjes rond mijn fantastisch opwindende leven, maar dat kan ik helemaal niet, want het is niet fantastisch en opwindend. Neen, Ed zit een beetje te verkommeren tussen alle boeken, te sakkeren over alle nakende deadlines, en te treuren over haar tweede buis in haar vierjarige studentencarrière. Jaja, zeven op twintig heb ik uit de brand weten te slepen, niet meer, niet minder. Je krijgt dat te horen in een heel lief mailtje van de docent:

Ed,

Ik heb minder goed nieuws. Je behaalde 7/20 voor het examen “Algoritmische Technieken & Problem Solving”.

Groeten,

Docent x

Tja, het mens doet ook maar haar werk hé 🙂

Die x doet me trouwens komen bij mijn volgend deeltje van mijn postje van vandaag: The xx. Ik weet niet of jullie er al van gehoord hebben, maar op dit eigenste moment is dit de band die mijn wereld doet daveren op zijn wankele grondvesten. Minimalistisch, beetje depri (I know…), maar mooi, mooi, mooi. In het begin vond ik hun samenzang niet super, maar dat was omdat ik niet goed luisterde. Want de magic verschijnt zodra ze samen aan het zingen zijn. Njammie! Enjoy! The xx

En voor wie hiermee de smaak te pakken heeft? Hupla, nog eentje!

ed x

dubbel en dik

januari 23, 2010

Dit postje op de blog van Hadriana deed me terugdenken aan iets wat wij enkele jaren terug meemaakten.
Toen we op een luie zaterdag aan het shoppen waren, spotten Mrs Ed en ik beiden dezelfde trui, en waren er allebei even gek van. Na enig gekibbel over wie ‘m zou kopen (aja, als ik met een vent was geweest, dan had ik dat probleem vast niet meegemaakt), beslisten we dan maar dat we ‘m gewoon allebei gingen kopen.
~~~
nvdr: de geschiedenis heeft uitgewezen dat we dat nooit meer mogen doen, dezelfde trui kopen. Het gekibbel werd een neverending story over wie de trui die dag ging aan doen, want we wilden absoluut niet beiden dezelfde trui op hetzelfde moment dragen. (We zijn tenslotte geen zusjes hé, want we doen “vuil manieren” met elkaar…)
~~~
Aan de kassa legden we beiden onze trui op de comptoir, en toen viel het wel op dat mijn XL trui toch wel aanzienlijk groter was dan Mrs Eds S truitje. Onderlinge hilariteit alom, we waren nog jong en lachten nog met een scheet. Come to think of it, nu nog steeds overigens. Toen we aan de kassa kwamen, zei Mrs Ed tegen de winkelbediende: “Mevrouw, dat is toch eigenlijk niet eerlijk dat ik even veel moet betalen voor mijn smal truitje als die dikke hier voor haar extra large! U moet eens kijken hoeveel meer wol ze hebben nodig gehad om haar trui te kunnen produceren!”
De mond van de dame achter de toonbank viel zo hard open dat ik kon tellen hoeveel vullingen ze had. Ze wist niet waar eerst gekeken, en werd achtereenvolgens rood, wit, iets tussenin en toen opnieuw rood toen ze zag dat ik een beetje verongelijkt aan het rondkijken was. Ze stamelde iets als: “Maar mevrouw…” maar veel verder dan dat geraakte ze niet, gaf toen snel het wisselgeld en bleef verbouwereerd achter toen wij de winkel uitwandelden.

Zodra we het hoekje om waren, begonnen we te gieren van het lachen. “Kon je het weer niet laten, neen?”, schuddebuikte ik. “Ocharme dat madamke, je had haar gezicht moeten zien.”
“Zo’n buitenkansje kon ik toch niet laten liggen”, antwoordde mijn Mrs, “ge weet toch dat ik je graag zie hé!”
“Gij zijt toch geen normale zulle! Ik zie jou ook graag.”

ed x

ondertussen in de wachtzaal

januari 15, 2010

Terwijl ik aan het wachten ben op mijn collega-studenten en dito-innen, nog vlug even een woordje van dank aan jullie allemaal voor de studentikoze steun die je op virtuele manier mijn richting hebben uitgestuurd!

Er heeft echter iemand toch nog één kaarske aangestoken, ’t kan niet anders, want voor mijn wiskunde ga ik niet geslaagd zijn. Ik heb mijn best gedaan, maar ik heb geen wiskundig brein. Dat wist ik eigenlijk al langer, maar ja, als men informaticus wenst te worden, dan hoort wiskunde er ook bij. Ik heb geteld, en als ik mild ben in mijn telling, dan kom ik aan 7,8/20. Met veel chance betekent dit dat ik hiervoor nog kan gedelibereerd worden als ik voor al de rest van mijn vakken geslaagd ben. En anders zal ik het dus deze zomer nog eens op mijn boterham met choco krijgen zeker?

Maar, ik mag niet helemaal doemdenken, want mijn eerste vak, dat toch meetelt voor maar liefst 5 studiepunten, heb ik wel goed gekund, en daar ga ik zeker door zijn.

Als jullie mij nu willen excuseren, dan ga ik nu mijn vierendertigste verjaardag gaan vieren! Enkel den eersten zal wat bitter smaken, de rest zal zoetjes zijn 😉

just-a-little-disappoint-ed x

de histoire van de kaarsen

januari 14, 2010

Toen ik bij Anna dit berichtje las, was ik enerzijds gecharmeerd, omdat het ook speciaal voor mij was bestemd, maar toch begon ik alweer stilletjes te panikeren.

Want ik moet eerlijk toegeven, ik heb geen goede ervaringen met de combi kaarsen en examens maken. Een paar jaar geleden waren we rond deze periode een groot evenement aan het organiseren in Kortrijk. En ook toen had ik examens, net zoals ik morgen examen heb.

Toen ik in de evenementenhal arriveerde, de avond voor mijn examens, was mijn collega bezig met het aansteken van de kaarsen voor het evenement dat die avond dus ging plaatsvinden. Aangezien ik dus moest studeren ’s avonds, kon ik er niet bij zijn, maar ik moest mij geen zorgen maken, zo zei mijn collega, want de naar schatting vijfhonderd kaarsen, die werden allemaal speciaal voor mij en mijn examens aangestoken, en ik ging fantastische examens tegemoet. Ik meen mij nog te herinneren dat ik toen zei, dat ze daar niet moesten mee overdrijven, want overdaad schaadt…

’s Anderendaags was ik dus vol goede moed naar mijn examen gegaan, alwaar werkelijk alles verkeerd is gelopen wat kon verkeerd lopen. Ik ga u de details besparen, ik wil er liefst ook zelf niet te hard meer aan herinnerd worden, maar ik had na afloop van dat bewuste examen dus een nul op twintig. Een nul! (0, zéro, null, love voor wie het liever in tennistermen hoort…).

Sedertdien, lieve Anna, ben ik een beetje bang van kaarsen, behalve de kaarsen die daadwerkelijk in de kerk worden aangestoken, want God en Jezeke zouden niet toestaan dat er verkeerde dingen gebeuren met die kaarsen, maar van al de rest: bang. Jip, angstzweet en bloed en tranen en zo, als ik met brandende kaarsen wordt geconfronteerd in het aanschijns van mijn examens. Vandaar dat ik dus prefereer dat je gewoon even voor me duimt, of dat je mij een gebroken been toewenst (maar dan liefst in tengels), of dat je gewoon zegt: “hey, doe da goe” of zoiets simpels.

Maar laat die kaarskes maar achterwege, merci danku!

exhaust-ed x

sing-along-song

januari 13, 2010

Vandaag hoorde ik toevallig weer Last of the English Roses van Pete Doherty op de radio. Lange tijd heb ik mij afgevraagd waarom dat liedje telkens een gevoelige snaar raakte bij mij, en ik denk dat ik het weet. Het ligt aan dat refreintje. Je kan het zo geweldig zalig meelallen. Ik zing de hele tekst, terwijl ik maar een paar lijntjes echt weet wat ik aan het zingen ben.

En weet je, dat geeft allemaal niet. Want de helft van de keren dat ie het zingt, weet de Pete het waarschijnlijk ook niet zo goed, wat ie zingt. Maar het lalt echt zo makkelijk, ’t is zalig. Ik moet zelfs toegeven, ik denk dat ik een heel schone imitatie zing van Pete Doherty’s Last of the English Roses. Zelden toonvast, vaak achter op het ritme, ge moest mij bezig horen, ge zoudt beginnen denken dat ik een stevig mix binnen heb van heroïne, cocaïne, een snuifje speed om mij op de been te houden, en dat alles netjes doorgespoeld met een halve fles Jack Daniels. En zo hoort het ook te klinken, toch?

Als je me dus eens zou tegenkomen in mijn otto, en ik zit achter mijn stuur ogenschijnlijk ongelooflijk te lallen en te bazelen, en met mijn ogen te draaien in alle richtingen behalve de rijrichting, don’t worry, ik ben niet strontzat, noch geïntoxiceerd, ik ben gewoon mijn Pete Doherty imitatie aan het prijsgeven. En als je de radio dan snel op Stubru zou zetten, zou het bewijs direct geleverd worden…

Allez, hit it Pete!

ed x

prop

januari 10, 2010

Een mens leert toch nog elke dag dingen bij.

Zo heb ik vandaag geleerd dat het, met drie kattenbeesten in huis, wijzer is om geen prop te maken van een blad papier om het daarna vanop twee meter afstand in de kachel te gooien. Onze Einstein sprong het propje achterna en belandde ei zo na ook in onze kachel!

Pfiew, nog een geluk dat Mrs Ed hier niets van af weet, of ik zou er van eten vrees ik 😉

ed x

koud

januari 7, 2010

Allez hup, een zomers deuntje met wat beat, om er de winterschwung in te houden!

(off to b)ed x