mijn mémé

februari 19, 2010

Morgen is het alweer vijf jaar geleden dat mijn mémé stierf. Ze was net tachtig geworden. Een klein jaar eerder was ze ziek geworden. Buikvlieskanker. Langs alle kanten uitgezaaid…

Ze was een vrouw uit één solide stuk. Ik heb nooit iemand gekend die vaster met haar voeten op de grond stond dan mijn mémé. Toen ik klein was mocht ik soms bij haar slapen. Het gebeurde niet zo vaak eigenlijk, maar de keren dat ik er mocht blijven slapen waren altijd heel erg speciaal. Dan leerde ze me kaarten, solitaire speelde ze vaak. Of kruiswoordpuzzels, dat deed ze ook graag. Ze had speciaal voor mij ook een kinderkruiswoordpuzzelboekje gekocht, en dan zat ik naast haar in de zetel, en dan vulden we kruiswoordpuzzels in. Voor veel kinderen zal dat waarschijnlijk wel een saaie bezigheid geweest zijn, maar ik was als kind al gefascineerd door woorden en taal, en dat had ze goed gesnapt. Heel veel werd er niet gepraat, maar we waren samen. Dat was genoeg.

Als we dan gingen slapen, dan mocht ik bij haar in het grote bed slapen, en dan kroop ik dicht tegen haar aan, want ik was nooit een grote held in het donker. Maar met mémé in mijn buurt had ik niets om me zorgen over te maken.

Mijn mémé was de beste mémé die je je maar kon dromen. Slim en grappig en wijs. Ik wou dat ik haar nog es zag. Dan zou ik haar nog zo graag willen zeggen hoe heel erg ik naar haar opkeek. En dat ik haar graag zag.

ed x

Advertenties

handgeschreven brieven

februari 17, 2010

Gisteren kreeg ik op het werk een brief. Een handgeschreven brief nog wel. Geen superlange brief, maar wel lang genoeg om als een echte brief aanschouwd te mogen worden. De brief kwam van een jongen die vorig jaar nog bij ons stage had gelopen, en met wie ik het toen wel geregeld over muziek heb gehad. Het was een vlotte kerel van om en bij de twintig, die oprecht geïnteresseerd was om bij te leren. En hij had hele leuke krulletjes. Allez, dat doet hier eigenlijk niets terzake hoor, maar ik dacht dat jullie dit misschien wel leuk zouden vinden om te weten. Da’s goed voor de beeldvorming in jullie hoofd hé.

Hij had me toen beloofd om mij eens een muziekcompilatie te bezorgen. Ik was het al compleet vergeten eigenlijk, maar blijkbaar wist hij het wel nog. En zo kreeg ik gisteren dus mijn brief, samen met drie cd’s vol muziek! Very nice indeed!

Eigenlijk is het wel spijtig dat er niet veel brieven meer gestuurd worden. Vroeger stuurden de meeste mensen wel geregeld handgeschreven brieven naar vrienden, kennissen, familie en uiteraard naar hun lief.
Ik mis dat eigenlijk wel, maar moet eerlijk toegeven dat ik er zelf ook uiterst zelden schrijf, het kattenbelletje in de brooddoos van Mrs Ed niet meegerekend. Maar zo van die “echte” brieven, van een A4’tje, of zelfs meer, dat doen we niet meer hé.

Nochtans kan ik echt genieten van het kijken naar de letters en woorden die andere mensen met hun hand vormen. Je merkt waar ze klemtonen leggen, doordat ze onbewust wat harder op hun stylootje of vulpen drukken daar waar het voor hen belangrijk wordt. Als je oplet dan kun je best wel veel zaken over iemands persoonlijkheid halen uit hun geschrift, zelfs zonder dat je een grafoloog bent. Je ziet of ze slordig of net zijn, of ze belang hechten aan de letterlijke puntjes op de i, en of ze hun streepjes aan de t zetten. Je ziet of ze regelmatig schrijven, met een vooral naar rechts of links overhellend geschrift, of wisselvallig met een mengelmoes van rechts en links en groter en kleiner. Je ziet ook of ze recht kunnen schrijven, en of ze de kantlijn volgen van hun brief. Kleinigheden allemaal, maar wel heel interessant vind ik. Het heeft ook gewoon iets nostalgisch, handgeschreven brieven, net omdat ze niet vaak meer voorkomen.

Ik vroeg me dan ook af of jullie zelf nog regelmatig handgeschreven brieven sturen naar andere mensen, of heeft het elektronisch tijdperk van emails, twittertweets, messengers, en sms’jes ook bij jullie de overhand genomen en wordt er niet vaak meer geschreven, zomaar uit de losse pols?

Mocht iemand zich door mijn postje geroepen voelen om lekker ouwerwetse handgeschreven brieven te schrijven, heel graag! Scan dan gewoon je brief in, en mail ‘m even naar edblogt@gmail.com!

ed x

babylonische misverstanden

februari 11, 2010

Al een hele tijd heb ik een heel bekende fan. Ze is intussen wereldberoemd en ze is grote fan van mijn blogje. Uiteraard schrijft ze nooit commentaren op mijn postjes, toch niet publiekelijk. Ze doet het immers wel privé…
Ik ging er eigenlijk nooit over schrijven, ge weet wel, om haar privacy te beschermen, maar nu is er iets gebeurd waardoor ik me toch genoopt voel om er toch een blogje aan te wijden.

Nu vragen jullie zich waarschijnlijk wel af over wie ik het heb? Awel, het is – niet verschieten é – Lady Gaga. Ze volgt mijn postjes op de voet, en schrijft me dan vaak leuke mailkes om te boffen met hoe leuk ik wel ben en hoe graag ze me wel leest en zo. Very flattering, I must say…

Maar nu denk ik dat er toch een Babylonisch misverstand moet opgetreden zijn. Na het lezen van mijn voorlaatste postje, is er iets verkeerd gegaan. Het móet wel!
Ik had het toen namelijk over het vajazzlen van je vajayjay. Welnu, Lady Gaga heeft dat vree straf verkeerd begrepen… Die heeft namelijk niet haar vajayjay vajazzled, maar ze heeft per ongeluk heel haar tronie vajazzled! Djeezes what a mistake to make! Ik bedoel, nog nooit had ik zoveel Engels gebruikt in een van mijn postjes, ik had er nog een Engels videoke bijgeplaatst voor wie het nog niet ging verstaan hebben, en dan gebeurt er toch nog dit…

Of het zou moeten zijn, maar dat zou wel vree straf zijn hoor, maar let op, anything is possible nowadays, dat ze een facelift heeft laten uitvoeren die zwaar uit de hand is gelopen, waardoor haar vajayjay-vel per abuis is opgeschoven tot aan haar kinnebak?

Tja, dat zullen we dan wel merken als ze binnenkort met een sikje door het leven zou gaan?
Toch een specialleke zulle, die fan van mij…

ed x

flosserdeflosserdeflos

februari 10, 2010

Daarstraks was het weer van datte zulle… Ik poets mijn tanden, en besluit nog een flosserke te doen.
Iep-iep-iep, flosserdeflosserdeflos, allemaal gezellig en wel.
En dan plots katshaaa! Mo joeng toch!
Dan schiet dat stomme draadje plots helemaal door en doorklieft ei zo na mijn tandvlees, zo erg dat ik er ne keer een hazelip ga aan overhouden. Of is het een hazenlip? Nu ja, soit, het deed verdomd veel zeer!

Een mens wil dan es the right thing doen, blijf je met een bloedbek achter… Straks ben ik toothloose!

ed x

Vajazzle your vajayjay

februari 4, 2010

Nu moet er mij toch iets van het hart. Ik ben een modern mens, tenminste dat denk ik toch gaarne van mezelf. En ik volg – vanop veilige afstand – ook wel de nieuwe trends, hoewel ik ze niet zo vaak ook echt zelf oppik.
Maar de nieuwste trend die van de USA aan het overvliegen is, slaat toch wel echt alles vind ik. Ik vind ‘m zo bijzonder dat ik er zelfs een blogje aan wil wijden.
Want lieve mensen, in Amerika is het nu dus helemaal hip om je “vajayjay” te “vajazzlen”.
Oké, ik weet nu al dat jullie de gekste bekken aan het trekken zijn op dit moment. Vajayjay??? Vajazzlen???
Vandaar, ladies, een korte handleiding voor het vajazzlen van je vajayjay. Sorry, de mannen kunnen hier niet echt aan meedoen, alhoewel, feel free om alsnog creatief bezig te zijn met jullie joystick(je). Resultaten mogen altijd worden gepost, of gemaild naar edblogt@gmail.com (als dat maar goed komt!)

  1. men neme een scherp scheermesje, of een pulle Veet, of wax voor de die-hards onder ons.
  2. men scheert of waxt alle harige beetjes van de intieme delen (ik kan het niet genoeg benadrukken om voorzichtig te zijn met die wax, zeker aan de schaamlippen…)
  3. Eenmaal de poes poedelnaakt, neemt men de hiertoe aanbevolen sieraden ten hande, en bekleeft men de schaamheuvel met kristalletjes, smaragdjes, robijntjes en andere edelsteentjes, tot men het gewenste resultaat bekomt.
  4. puntje 3 is uiteraard heel erg subjectief, en wat voor de ene mooi is, kan voor de andere een afknapper zijn, maar bon soit, men probeert er het beste van te maken.

Tot zover het – geef toe – gemakkelijke proces van de vajazzling.

Niettemin roept bovenstaande toch enkele prangende vragen bij mij op

  1. gebruikt men dan colle-tout om die Swarovski’s en andere kleinoden te bevestigen? En zoja, wat als je een beetje verkeerd mikt! Echt, ik nijp mijn benen al onbewust toe terwijl ik het nog maar bedenk…
  2. nu heb ik echt wel graag dat het down there allemaal een beetje properkes is, en voor mijn part hoeft er niet al te veel begroeiing op te staan, maar ik zou toch echt wel raar kijken als de poes van Mrs Ed mij plots lachend zou aankijken met een smiley vol blingbling
  3. welke vrouwen gaan mee in zo’n trends? I mean, doen jullie dat? Zouden jullie overwegen om de vajayjay al dan niet DIY te vajazzlen? Luister, voor mij niet gelaten hé. Ge moogt het ook altijd eens tonen hoe dat er dan precies uitziet, lijkt mij nog een leuk tijdverdrijf eigenlijk.
    Zo gezellig, vriendinnen onder elkaar, zo van: “Hey, moei nu ne keer wa weten, ‘kè vanachternoene minnen vajayjay vajazzled, moeit ne keer zien?”
    Ka-chiiiiiiing! Yes siree 🙂 why not hé? Great fun!
  4. Die amerikaanders komen dan misschien al af met zulke rare dingesen, maar aan den andere kant zijn ze dan wel te preuts om het woord vagina in hun mond te nemen (het woord, laat ons hopen dat ze het lichaamsdeel wel af en toe oraal bejegenen :-), hoewel ik ook al begin te twijfelen daaraan) Allez, hoe kinderachtig klinkt dat nu toch, vajayjay?  en de venten hebben dan plots een wee-wee! Ha! Crazy Americans

Nu ja, dit gezegd zijnde, mijn goeie vriendin Lizzy had er dus ook al van gehoord.

Enjoy!

vajazzl-ed? x