comedy

april 30, 2010

Het was heel toevallig dat ik dit hier ben tegengekomen, maar boy o boy, ik heb echt hartelijk gelachen met deze Hannah Gadsby. En het feit dat ze lesbisch is, heeft hier niets mee te maken (neen, ik ben niet zo “eigen volk eerst”-achtig aangelegd, neeneen…)
Ik vond haar al grappig nog voor ik dat wist, al begon mijn gaydar wel al na anderhalve nanoseconde vervaarlijk alarm te slaan (Lesbienne in zicht! Lesbienne in zicht!)

Hopelijk hebben jullie er ook een paar minuutjes amusement van…

ed x

Advertenties
Degenen die hier geregeld es landen om te lezen, zullen vast al weten dat ik vaak met computers bezig ben. Een logisch gevolg daarvan is dat mensen die niet veel van pc’s afweten vaak met hun vragen naar me toe komen.

Gisteren kwam de ex-schoonmoeder van mijn baas langs waar ik werk. Ze heeft namelijk Skype geïnstalleerd op haar pc, en zou nu graag met haar Franse vrienden kunnen bellen. Chapeau nietwaar, het mens is zeker een jaar of zeventig, maar doet verdimme haar best om nog mee te gaan met haar tijd. Ik leg haar uit dat ze hiervoor wel een microfoontje en koptelefoon zal nodig hebben, maar dat dit vrij courant verkrijgbaar is de dag van vandaag.
“O maar ik heb dat thuis al liggen hoor”, zegt ze trots.
‘k Zeg, “Super, breng dat dan es samen met je laptop mee en dan toon ik je wel es hoe je dat moet aansluiten om ermee te kunnen skypen.”

Zo gezegd, zo gedaan. Deze namiddag zie ik haar binnenkomen op kantoor, met een hele zak materiaal onder haar oksel geschoord. Mijn tentakels begonnen al onraad te ruiken…
Ze komt tot aan mijn burootje, en zegt, “ik heb alles mee wi”, en begint alles uit te halen. Haar laptop komt als eerste uit de zak. We leggen het ding aan, en wachten tot ze is opgestart. Zodra haar pc is ingelogd, open ik haar skype programma.

Ik zie haar opnieuw in haar tas duiken, waarna ze daar met een koptelefoon uit de jaren stillekes staat te zwaaien, helemaal onder het stof. Het ding is waarschijnlijk al geld waard op een antiquiteitenbeurs…
Opnieuw duikelt ze in haar tas, en vist er een microfoon uit, ge weet wel, zo ene waarmee Lee Towers in de jaren tachtig “I can see clearly now the rain has gone” stond te playbacken, maar dan niet in de gouden uitvoering, maar een alu versie.

Mijn ogen schoten instant in pretmodus bij het zien van al dat materiaal uit de tijd dat de dinosauriërs nog leefden.

Ik neem de koptelefoon van haar over, kijk naar de plug, u weet vast wel nog, zo’n immens grote plug waarmee veel homo’s zich anaal zouden kunnen… (ja zeg, ik dwaal af!)

Ik zeg haar dus gewoon: “tja, Lies, dat zal toch niet werken met dat materiaal hoor, ze maken die fichkes nu al een stukje kleiner dan een paar jaar geleden (note the understatement…).”

’t Had nochtans prachtige taferelen kunnen opleveren, Liesje die aan haar pc gekluisterd met haar mega-koptelefoon, sprekend door haar Lee Towers microfoon…

ed x

Hiep Hiep Hoer-A!

april 26, 2010

Wel potjandorie nog aan toe!
Ik ben mijn eigen verjaardag vergeten!
Niet mijn eigen geboortedag-jaardag maar wel de eerste verjaardag van mijn kindje, mijn blogje!

Al maanden liep ik met het gedacht rond om op exact mijn eerste blogverjaardag uitgebreid mezelf te bejubelen, en te boffen met hoe goed ik bezig ben en zo… Maar nu ben ik bijna een maand te laat, en lijkt het mij toch een beetje onnozel om dit alsnog te doen…

Wel wil ik even stilhouden om jullie te bedanken! Want zonder jullie zou het hier maar den helft zo leuk zijn!

Om toch nog een beetje te vieren, even een flashback naar 2 april 2009, waar ik mijn eerste voorzichtige stapjes in blogland heb gezet… Bij deze mijn allereerste blogje, for old times sake:

https://edblogt.wordpress.com/2009/04/02/de-nieuwe/

Merci, en tot lezens!

ed x

Purple

april 22, 2010

Al van toen ik nog een jong veulen was, had ik maar één groot idool. Nu ja, groot is misschien een beetje veel gezegd, hij meet nauwelijks een meter vijftig (één meter achtenvijftig om precies te zijn, als superfan weet je dat gewoon, en onthou je dat blijkbaar ook tot in de eeuwigheid :-))

Velen onder u zullen het al weten. Ik heb het uiteraard over zijne Purperen Majesteit His Royal Horny Pony Prince. Mijn ouders zullen volgens mij vaak horendol geworden zijn als ik nog maar es naar een van zijn albums aan het luisteren was. Mijn broer werd gek omdat ik weeral naar zijn liveconcert van Sign ‘O’ The Times aan het kijken was, en hij dus niet naar Bassie en Adriaan mocht kijken.
Ik kende elke move dat het kleine ventje maakte, elk liedje dat hij zong, tja, het was eigenlijk echt erg…

Als veertienjarig meisje wist mijn moeder dan ook dat ze mij niet thuis kon houden toen hij in Werchter kwam optreden in 1990, geheel met stoppelbaard die ik toen ongelooflijk sexy vond (HELP!)

Prince was dan ook de enige man die ik echt ongelooflijk hot vond. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom ik uiteindelijk heel erg lesbisch ben uitgedraaid, want nen echten man kun je dat eigenlijk niet noemen hé, maar toch…

Al jaren liep ik stilletjes te hopen dat hij nog es ons landje zou aandoen voor een concertje, en een paar dagen geleden zag ik op Facebook op de pagina van Stubru dat Hij kwam.

O spannend spannend! Aftellen naar vanmorgen dus… Welgeteld één keer moest ik vanmorgen om twee na negen op de refresh button klikken van mijn Firefox browsertje om mijn ticketjes voor de Purple One te kunnen bestellen. En nu zit ik hier, fier als een gieter, met mijn virtuele ticketjes in de hand!

Wat ik het beste van al vind aan ‘m? Zijn gitaarsolo’s denk ik. Luister hier maar es naar. Het liedje is niet eens van hem. Hij start met zijn solo aan 3:30 voor wie geen geduld heeft om het helemaal te beluisteren.

En echt waar mensen, als ik daar naar luister, dan denk ik opnieuw, Prince vent, ge kunt mij krijgen als ge wilt, al zou het uitzichtsgewijs wel een beetje “dubbelen pat en patapoef” zijn, I don’t give a damn, U’re still the hottest dude in town 🙂

ed x

Candy

april 19, 2010

Lieve mensen, weinig tijd hier om te bloggen, maar toch net tijd genoeg om u allen te laten kennismaken met een vleugje muziek waar ik het in dit mooie lenteweer tegelijk warm en koud van krijg.
Enjoy…


Paolo Nutini – Candy

ed x

Beveiligd: open wonden

april 12, 2010

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Frida en Brusselen

april 9, 2010

Jaja, ik leef nog, al lijkt mijn blogje momenteel vaker dood dan levend. Het is niet echt dood hoor, ik heb het tijdelijk een beetje meer te slapen moeten leggen om mij beter te kunnen focussen op mijn eindwerk.

Nu ja, soit, vorig weekend zijn we een middag naar Brussel geweest. Je weet het of je weet het niet, maar er loopt momenteel nog steeds een tentoonstelling van Frida Kahlo in de Bozar in Brussel. En dat wilden we toch es van naderbij gaan bekijken.
Mrs Ed heeft nogal es de neiging om de zaken een beetje aan het toeval over te laten, en wilde dan ook niet dat ik op voorhand ticketjes bestelde via het internet. En aangezien ik thuis de sloefen niet draag, maar er eerder een beetje onder lig, heb ik mij daar maar bij neergelegd, hoewel ik er een paar bedenkingen bij had…
In Brussel was het zondagmiddag leuk vertoeven. Auto in hartje Brussel kunnen parkeren, en op zoek naar de Bozar. Nadat we eerst een beetje “abusievelijk” in het paleis voor schone kunsten stonden te blinken, werden we door een – overigens heel vriendelijke – superstoere vrouwelijke guard de juiste weg gewezen.

Na een paar minuutjes stappen, arriveerden we dan toch in de Bozar. Daar zagen we al snel dat het er heel erg druk was voor de tentoonstelling van Frida Kahlo. Het bezoek werd geregeld in shiften van telkens een uur, maar het vroegste uur dat we nog konden gaan zien, was om 20u. De laatste shift dus. Tja, liever laat dan nooit natuurlijk, dus ticketjes gekocht, en even tjoolders in Brussel geworden, voor een uurke of zes. Zalig was het, slechts één enkel buitje, en voor de rest heel de tijd aangenaam weer. Ik begin onze hoofdstad meer en meer te appreciëren eigenlijk…

Moegetjoold maar voldaan kwamen we netjes op tijd om ons in de Mexicaanse sferen onder te dompelen door de prachtige kunstwerken van Frida Kahlo. Het was geen grote tento, maar veel van de werken die er hingen, waren echte parels, waar je helemaal werd in gezogen, en die smeekten om van dichtbij in detail bewonderd te worden.

De meeste van haar werken zijn niet zeer groot, wat eigenlijk wel normaal is, gezien ze een groot deel van haar leven noodgewongen in ziekenhuisbedden heeft moeten doorbrengen door het zware ongeluk dat ze in haar jeugd heeft gehad.

Wie nog niet geweest is, spoeit u, ’t is nog niet te laat, ik denk dat de tentoonstelling nog tot en met volgend weekend loopt…

impress-ed x