30. Voor de laatste keer

december 30, 2010

Amai, mijn laatste “verplicht” nummertje!
Uiteindelijk is het best wel snel gegaan. Eerlijk gezegd vond ik het nog wel leuk ook, die opgelegde gespreksonderwerpen. Het deed me denken over zaken waar ik anders nooit aan zou gedacht hebben, en deed me herinneringen terugvinden die ik allang kwijt dacht te zijn.

Als u de komende tijd nog zaken zou bedenken, waarover u graag zou hebben dat ik es een blogje wijd, stuur gerust door! Ik sta open voor suggesties!

Voor de rest wens ik jullie allemaal alvast een prettig en veilig eindejaar toe, en een goeie start van een hopelijk fantastisch jaar 2011!

Tot gauw!

ed x

29. Mijn ambities

december 30, 2010

Mijn ambities, dat zijn er op mijn bijna vijfendertigste toch nog wel enkele hoor. Een goeie vier jaar geleden ben ik gestart met een nieuwe studie Toegepaste Informatica. Die heb ik via afstandsonderwijs (lees: zelfstudie) afgerond afgelopen juni.
En zo komt het dat ik nu, na tien jaar trouwe dienst, mijn ontslag heb ingediend op mijn huidig werk, en een sprong in het duister ga maken in de IT wereld.
Best spannend allemaal. U zult ongetwijfeld nog wel blogjes mogen lezen binnenkort van mijn nieuwe avonturen, waarbij ik hopelijk positief nieuws ga mogen vertellen, over de juiste keuze die ik heb gemaakt.
Laat ons bidden 🙂

ed x

28. Iets dat ik mis

december 28, 2010

Terwijl ik dit tekstje hier aan het neerpennen ben, mis ik een aantal mensen. Mensen die belangrijk waren in mijn leven. Hen missen is niet erg eigenlijk. Het toont je dat je hen hebt liefgehad. Het toont je dat er mensen in je leven waren die de moeite waard waren. Het is niet erg om hen te missen. Het is zelfs mooi dat je hen mag missen. Ze hebben namelijk je hart beroerd.
Maar vergeet hierbij niet om ook te kijken naar wie er nog om je heen loopt. Zij zijn de mensen die je hart nog gaan beroeren. Die je gaan troosten, die je gaan doen lachen. Zij zijn de mensen die van je houden.
Zij zijn de mensen die je ooit zult moeten missen. Of zij gaan jou ooit missen. Zorg dan ook dat ze je zullen missen. Leef! Hou van hen! Beroer ook hun hart!

Terwijl ik dit tekstje hier aan het neerpennen ben, mis ik andere dingen. Zat ik nu in de zetel tv te kijken, dan zag ik misschien een interessant programma. Zat ik nu ergens op café met vrienden, dan had ik misschien een boeiend gesprek. Zat ik, dan had ik… Alles wat je doet, zorgt dat je iets anders niet doet. Dat is hoe het leven in elkaar zit. Ach…

Ik ZIT nu hier aan mijn burotafel, en AMUSEER mij met het schrijven aan mijn blogje. Tegenwoordige tijd. NU. Ik luister naar een schoon muziekske en geniet van het telefoontje dat ik zopas kreeg van mijn ongenietbare Mrs Ed, die wat last heeft van mysterieuze moodswings, ge weet wel é 🙂

Alles wat je doet, heeft consequenties. Het is gewoon een kwestie van gelukkig te zijn met de keuzes die je maakt, en niet te hard na te denken over hoe het zou kunnen zijn mocht je dit of dat. Want geef toe lieve mensen, da’s toch supervermoeiend.

Bovendien mis je misschien wel tien leuke, interessante dingen, had je misschien wel de man of vrouw van je dromen ontmoet (voor de singles!), net tijdens die momenten dat je in die negatieve gedachtengang verzonken was. Spijt komt na de zonde, maar als je nooit es zondigt, kun je ook nooit ergens spijt van hebben. En als je niets doet, kun je niets mis doen. En het gras is zo groen als je het zelf wil dat het is. Aan die verre overkant, of gewoon hier, aan jouw eigen kant. Jij beslist!

ed x

27. Mijn favoriete plek…

december 27, 2010

Moh, da’s een makkelijke! Mijn favoriete plek is thuis natuurlijk. Of wat had je gedacht, dat ik ging zeggen, mijn favoriete plek is op een ander? Haja. dat zou geen steek houden é… Neen, ik ben graag thuis, gezellig, beetje rommelen, beetje luieren, beetje computeren, beetje kuisen, beetje whatever I like eigenlijk. Mijn beestjes rond mij, en als het even kan ook mijn Mrs, meer moet dat niet zijn.

Als ik het dan toch buitenshuis moet gaan zoeken, geef mij dan maar de zee. Geen zon, zee en strand, ik heb eigenlijk nog liever onze kust bij windkracht 7 of zo, met een dreigende wolkenhemel, klaar om een potig stormpje op ons los te laten. Dan hou ik het meest van al van onze kust. De dreiging die uit een ferme storm komt, de energie is zo allesoverheersend, heerlijk vind ik dat.

ed x

26. Mijn angsten

december 26, 2010

Waar ben ik bang van? Waar ben ik bang van? Moeilijke vraag!

Fundamentele, diepe oerangsten heb ik niet echt. Als ik moet sterven, zal ik sterven. Ik hoop dat het geen al te pijnlijke, of langzame dood zal moeten worden, maar het is niet iets waar ik vaak over pieker of zo. ’t Zal toch zijn wat het is, dus ja…
Ik weet ook niet wat ik zou moeten doen, mocht ik mijn Mrs moeten verliezen, maar ook dat is iets waar ik liever niet te hard aan denk, omdat het dingen zijn waar je niets kan tegen doen en waar ik anders toch maar droevig zou van worden.

Neen, als ik soms al es bang ben, dan zijn het eerder momentopnames.

Ik kan plots heel erg bang zijn wanneer Mrs Ed na mij de trap op wandelt. Zeker als ze dan aanstalten maakt om mij achterna te zitten. Dan begin ik heel luid te roepen en heel snel te lopen, hoewel ik weet dat het totaal irreëel is. En ge kunt gaan peizen dat ze daar heel vaak zwaar misbruik van maakt! Jaja, er wordt bij ons vaak “geskruweld” (=getierd) op den trap!

Ook griezelfilms zijn niet meer aan mij besteed. Sedert mijn ontmoeting met de zwarte uit The Ring, schijt ik “dans mon pantalon” bij het bekijken van horrors en griezelfilms.

Als ik hoger dan 5 treden op een ladder moet, dan begin ik ook angstjes te voelen wanneer ik naar beneden kijk. Hoogtevrees, ge weet wel. Hetzelfde geldt voor gapende dieptes, maar dat noemen ze dan naar ’t schijnt dieptevrees. Of rijden in smalle bergweggetjes, dat kan mij ook soms es klamme handjes bezorgen.

Voor de rest kan ik niet zo direct iets bedenken waar ik echt bang van ben. En jullie? Extreme angsten van rare of minder rare dingen?

scar-ed x

25. Een eerste

december 26, 2010

Die kerstdagen toch. Lastig! Maar lastig!
Tussen gisteravond 19u en vanavond rond 22u zaten Mrs Ed en mij een eerste, een tweede en biegot zelfs nog een derde maal met onze voetjes onder tafel om een driegangenmenu te verorberen. Overdaad, zegt u? Man man man, ab-so-luut! Ik kan geen eten meer zien. Ik ben, as we speak, alles met een goeie Irish Coffee aan het doorspoelen. (als mijn schrijfstijl een beetje van datte is vandaag, ’t is den drank, ’t ligt niet aan mij :-))
’t Mag dan gedaan zijn, ik kan geen eten meer zien!
Aan de andere kant ben ik wel blij dat ik bijna heel mijn familie nog es heb teruggezien. Ik heb lieve familieleden. Soms vergeet ik dat wel eens in al mijn drukdoenerij.

Verder ben ik vanavond voor de eerste keer dit jaar kippenvel aan het krijgen van The Sound Of Music, de enige film die ik minstens één keer per jaar wil gezien hebben 🙂
Supermelig, I know, maar het is en blijft één van mijn allerfavorietste klassiekers, die mij doet lachen, en huilen, en vooral doet zingen, en neuriën. ET is er ook zo ene, al hoef ik die film niet elk jaar te zien.

Naar welke films kunt u keer op keer kijken zonder dat het ooit een seconde tegensteekt?
Als ik veel chance heb, dan leer ik op die manier dus nieuwe pareltjes van films kennen…

ed, een beetje dronken, maar wel oprecht x

Elke maand gebeurt het minstens één keer. Om onverklaarbare reden begin ik dan te wenen. ’t Is iets heel mysterieus eigenlijk. Tot op heden is het nog niet opgehelderd waarom ik dan plots zomaar begin te wenen… ’t Is iets raars… Ik heb er al mee naar doktoren en naar wetenschappers gelopen, maar ze vinden het maar niet wat de oorzaak is van mijn plotse sentimentalitiet (mind the pun Elke🙂 )

En ook melige films kunnen mij verschrikkelijk doen wenen. Echt, gelijk ik mij kan verliezen in bleitfilms, ge zou versteld staan.

Ik moet jullie de combinatie van bleitfilm + speciale periode van de maand niet proberen te illustreren zekers?

Maar vree esthetisch verantwoord is het niet 🙂

ed x