Minder broodje eet

mei 14, 2012

Begin april ben ik gestart met Start 2 Run, in een loopvereniging. Da’s goed omdat ik mij dan meer gemotiveerd voel om het vol te houden. Da’s evenzeer goed omdat ik nu eindelijk weer es 3 dagen per week wat beweging heb.

Vanavond kon ik niet naar de loopclub gaan voor de training, en dus had ik besloten om in mijn eentje te gaan lopen. In ’t park achter ons deur.

’t weer was zalig. Een mooi zonneke, zonder dat het daarom al te drukkend warm was. Schitterend weer om een half uurke te joggen. Na een groot kwartier (’t was tegen dan al goe lastig voor me aan het worden), kwam ik een man tegemoet die ik nu en dan in het park tegenkom. Een buitenlander van een jaar of zestig schat ik hem. Toen ik hem naderde, stak hij zijn hand in de lucht om ne goeiendag te zeggen, en zei me dan in heel gebroken nederlands: “Minder broodje eet!”

Tegen de tijd dat ik echt doorhad wat hij verteld had, was ik hem al voorbij. “Wuk!”, dacht ik, “wat zegt die gast nu!” Ik werd boos. Die kerel durft nogal… Allez, ik moet zeggen, ik voelde mij op dat moment en tikkelke persoonlijk aangesproken door zijn uitspraak. Verdomd confronterend.

Ik weet natuurlijk ook wel dat ik veel te dik ben, vandaar dat ik er nu (eindelijk) echt iets wil gaan aan doen, maar dat “dienen vuilen marok***” mij zo moest beledigen… “Wacht maar”, dacht ik, “zodra ik hem weer tegenkom, ga ik roepen: Beter manieren leer”. Godverdomme toch…
Ik liep zowaar ne kilometer per uur rapper van ongeduld om het hem es goe te zeggen… (waarna ik dus na 200 meter al tennen asem was waardoor ik dus noodgedwongen weer wat vaart moest minderen (nog meer confrontatie!) )

Naarmate ik verder liep, zwakte mijn colère echter af, en kwam het besef. Die mens had gewoon gelijk. Hij keek naar mij, en zag een veel te dikke vrouw lopen die te veel broodjes eet. En laat brood en broodjes nu net mijn grootste zwakte zijn… Hoe verder ik liep, hoe meer ik er van overtuigd raakte, dat wat die mens daar tegen mij riep, in zijn gebroken Vlaams, doch met een oprechte blik en zonder sarcasme, echt een boodschap was, speciaal voor mij bedoeld. Ik moest onbewust aan mijn overleden oma denken… Ach, ’t zal wel niet…

Tien minuten later was ik bijna klaar met mijn training(ske), en toen was hij daar weer. Hij zag me, zag dat ik nog steeds aan het lopen was, en klapte in zijn handen en moedigde me aan, in een taal die ik niet begreep, maar in een lichaamstaal die ik helemaal begreep. Oprecht. Ik kan het maar zo aanvoelen…

Die mens had gelijk. De volgende keer dat ik weer neiging heb om een koek of broodje of boterham binnen te werken, zal ik eerst denken aan die man. En dan zal ik mezelf zeggen: “minder broodje eet!” En dan zal ik voelen wat ik vanavond allemaal heb gevoeld. En dan hoop ik dat ik sterk zal zijn, om het te laten liggen. En iets gezonds te nemen.

Ik leef weer op hoop, en dat allemaal dankzij een vreemdeling die het misschien beter bedoelde dan het er in zijn gebroken nederlands uit kwam. (en beweer nu asjeblieft niet het tegendeel, of ik ga weer boos worden in de plaats, en ik wil positief denken…)

ed x

Advertenties

incest

mei 8, 2012

Een mens wil dat eigenlijk nooit geweten hebben. Zeker niet als het in je eigen familie is. Meer nog, binnen je bloedeigen gezin!

Maar ik kan het niet ontkennen.
Ik zag het met mijn eigen ogen.
Hoorde het met mijn eigen oren.

In ons eigen huis werd incest gepleegd.

’t ergste van al is dat het recht onder mijn ogen is gebeurd, zonder enige gêne, in de zetel, op anderhalve meter van waar ik zat.

Onze Karel heeft zich aan zijn zuster Gerda vergrepen! En ze vond het nog niet eens erg! Hij draaide er al heel de avond rond. Zij liet een beetje begaan. Ik dacht dat het een spelletje was. Maar toen beet hij haar in haar nek, draaide zijn rank slank lichaam helemaal over haar en besteeg haar gewoon! En zij deed mee!! Echt!

Ik was er helemaal gebouleverseerd van. Ik ben er nog steeds niet goed van… Dat had ik nu nooit verwacht sie.

Insect in eigen huis.
Ge moet het maar meemaken…

ed x